Niedawno odnalezione opowiadania i eseje autorki Zabić drozda.
Trudno opisać emocje związane z odkryciem pośmiertnych dzieł ulubionego autora. Z niecierpliwością czekałam na premierę esejów, by odkryć kolejną odsłonę Harper Lee.
Chociaż lektura liczy sobie niewiele ponad dwieście stron, warto poświęcić jej więcej czasu. Wymaga skupienia, zatrzymania, rozmyślań oraz próby postawienia się na miejscu bohaterów. Nie dlatego, że to książka trudna, ale przede wszystkim świadoma, odpowiadająca na wiele ważnych, ponadczasowych kwestii. Ucząca dostrzegania człowieka, słuchania go, humanizmu opisywanego na wielu, często nawet zaskakujących, płaszczyznach.
Temat rasowy zawsze był najmocniejszą stroną autorki, która poruszała go w sposób świadomy i dosadny, nie owijała w bawełnę, ale też zupełnie nie narzucała własnych przeświadczeń. Lee potrafiła w wiarygodny sposób rozłożyć swoich bohaterów na czynniki pierwsze, pokazać ich z licznych perspektyw oraz pozwolić nam postawić się na ich miejscu. Do tej pory sądziłam, że jej mocną stroną była forma fabularna w pełnowymiarowej książce, dziś okazuje się, że także w krótkich opowiadaniach autorki kryje się ogromna siła. Nie wszystkie artykuły i eseje były równe, jedne okazały się bardziej, drugie mniej ciekawe, natomiast wszystkie niosły ze sobą konkretny bagaż wartości.
Północna i południowa Ameryka wyróżniała się własnymi poglądami, przede wszystkim jeśli chodzi o prawa człowieka. Harper Lee miała wobec tego pewne postrzegania, które przekazywała swoim czytelnikom z subtelnością oraz delikatnością. Ani przez moment nie czułam, by ktoś coś mi kazał, natomiast mogłam sama przystanąć i porozmyślać nad tym co czytam. Dlatego uważam, że to bardzo potrzebna książka, pisana lata temu a jednak wciąż aktualna, istotna dla współczesnego świata.
Prostolinijność przeradza się w wielki skarb, gdy trzymamy w dłoniach tak ważne opowieści. Na podstawie krótkiej formy możemy lepiej zrozumieć twórczość Harper Lee oraz jej nieprzeciętny umysł, nastawiony na człowieka, zrozumienie, na dystans wobec siebie czy świata zamknięty w delikatnym poczuciu humoru. Teksty mniej lub bardziej prywatne, wytyczające nową drogę dla tych, którzy ciekawi są autorki a także po prostu, pozwalające zagłębić się w wartościowe historie pozostawiające w naszej głowie kilka prywatnych spraw do rozpatrzenia.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz