"Odnajdę cię w te święta" Agata Przybyłek

 

"Odnajdę cię w te święta" Agata Przybyłek, Wyd. Czwarta Strona, Str. 336

 

Czy po tylu latach można jeszcze odnaleźć odpowiedzi? 

 

Czasami jedna historia potrafi całkowicie przewartościować nasze życie. Niewielu jest autorów, którym udaje się napisać taką powieść, ale bez wątpienia Agata Przybyłek zalicza się do tego grona. 

Każda historia spod pióra autorki wydaje się być odrębną, indywidualną opowieścią mającą różny wpływ na wszystkich czytelników a czytana za każdym razem inaczej prezentuje podjęte wartości. Wszystko zależy od naszego punktu widzenia, ale zawsze otrzymujemy solidną porcję treściwych, przemyślanych, ponadczasowych motywów, które pięknie oddają to co otacza nas na co dzień. Przybyłek pisze bardzo plastycznie, jej lektury są świeże, lekkie, w pełni angażujące, z cudownymi, wielowymiarowymi bohaterami oraz otulającymi nas emocjami. I chociaż piszę ogólnie o całej palecie książek autorki to jej najnowsze dzieło jest epickim przykładem prozy doświadczonej pisarki, która ponownie wzbija się na wyżyny swojego talentu. 

Maria dożyła ładnego wieku, jednak tuż przed świętami otrzymała diagnozę, której się nie spodziewała. Nie załamując rąk zdecydowała, że zdąży jeszcze naprawić to co myślała, że na zawsze stracone. Jej teraźniejszość była taka jak być powinna, zbudowała kochającą rodzinę, która każdego dnia dawała jej radość. Jednak przeszłość wciąż nie dawała spokoju. Maria zrobi więc wszystko, by odnaleźć odpowiedzi i w końcu zamknąć ten rozdział.  

Fabuła mocno działa na wyobraźnię za sprawą bożonarodzeniowej otoczki. Magia świąt zawsze niesie ze sobą dodatkowe pokłady emocji a tutaj i tak nie brakowało scen naznaczonych silnym oddziaływaniem. Mamy trudny temat przedstawiony w zaskakująco spokojny sposób, ponieważ główna bohaterka mimo bolesnej diagnozy nie boi się stawić czoła temu co ją czeka. Z podniesioną głową domyka sprawy z przeszłości a te nadają bieg wydarzeniom, gdy na pierwszym planie pojawia się tajemnica oraz niespełniona miłość. Z zapartym tchem przerzucamy więc kolejne strony, doskonale rozumiemy działania Marii i trzymamy kciuki, by znalazła wszystkie odpowiedzi, bo przecież właśnie na to zasługiwała. Agata Przybyłek poprowadziła czytelnika przez krętą drogę ludzkich słabości, nadziei oraz oczekiwań, pokazała, by absolutnie niczego nie odkładać na potem i zaznaczyła jak wielka siła zamknięta jest w tym jednym, wyjątkowym uczuciu.

Trudno powstrzymać się, by nie uronić łez wzruszenia, gdy fabuła jest nam tak boleśnie bliska. Pisana prozą życia, w pełni wiarygodna, dojrzała i tak otwarta na czytającego, że nim się obejrzymy, utożsamiamy się z historią głównej bohaterki. Wbrew pozorom jednak "Odnajdę cię w te święta" wcale nie jest smutną opowieścią. Wręcz przeciwnie! Dużo tutaj pozytywnych wibracji, uświadamiania jak ważne są pojedyncze momenty, łapanie chwil czy docenianie tego co się ma, czyli inny, słowy to książka przy której czas się zatrzymuje. Zdecydowanie polecam. 

"Stracone w ogniu" Izabela Janiszewska

 

"Stracone w ogniu" Izabela Janiszewska, Wyd. Czwarta Strona, Str. 352

 

Prawda obraca się w popiół, ale przeszłość nigdy nie płonie do końca. 

 

Nic nie dzieje się bez przyczyny. Kto jednak podejmuje decyzja co wypada a czego nie? Kto wydaje rozkazy w tej grze pozbawionej zasad?

Oto przed nami kolejny mocny kryminał pióra Izabeli Janiszewskiej. Jeśli znacie wcześniejsze książki autorki, nie muszę wiele mówić, jeśli dopiero zaczynacie swoją przygodę z jej twórczością - będziecie zachwyceni i przekonani do nadrobienia zaległości. To historia, której niczego nie brakuje, pisana z pomysłem, realizując dobrze przedstawiony plan, intensywna w odbiorze, ze zwrotami akcji jakich nikt się nie spodziewał. A w tym wszystkim bohaterowie - ludzcy, wykreowani na wzór nas samych, którym towarzyszymy z ogromną przyjemnością.

Anita Baurem pojawia się na miejscu zbrodni w warszawskim mieszkaniu i dostrzega znaki sugerujące, że morderca doskonale wiedział co robi. Ktoś wznieca pożar, by zatrzeć dowody a w tym samym czasie psychotraumatolog Maciej Wajda decyduje się podjąć próbę rozliczenia z traumatyczną, zagadkową przeszłością. Co łączy te dwie sprawy? I jak skrzyżują się losy tych dwojga? Bo skrzyżują się na pewno, w najmniej spodziewanym momencie...

Fabuła pokazuje przeszłość, która nie daje o sobie zapomnieć. To będzie punkt zapalny dla podejmowanych decyzji a także związanych z tym konsekwencji. Autorka od pierwszej do ostatniej strony będzie nas trzymać w napięciu, podrzuci kilka podpowiedzi, ale zrobi też skuteczne uniki, pozwalając zatrzymać się przy bohaterach i przeanalizować ich działania a także samemu spróbować wytypować rozwiązanie. Nie będzie to jednak takie proste, ponieważ to złożona opowieść rozgałęziająca się na wiele pobocznych dróg, a przy tym w pełni angażująca, pełna bodźców, intensywna w swoim przekazie. Autorka żongluje emocjami, podsyca tajemnice, zaciera ślady i robi to perfekcyjnie, ale i tak uważam, że najlepszym punktem są kreacje bohaterów, nietuzinkowe, zbudowane od podstaw, z trudnymi doświadczeniami na barkach oraz niewypowiedzianymi potrzebami.

W poszukiwaniu mocnego, dusznego, pełnego zwrotów akcji kryminału trafiłam na "Stracone w ogniu", czyli książkę spełniającą moje oczekiwania z nawiązką. Izabela Janiszewska po raz kolejny pokazała się od najlepszej strony, wzbudziła moją ciekawość i trzymała w mrocznych objęciach do samego końca. Jako fanka kryminałów myślała, że nic mnie już nie zaskoczy a jednak spędziłam kila wieczorów w towarzystwie rewelacyjnej powieści. Polecam! 

"Schwytaj mordercę. Świąteczna wykreślanka" Tim Collins

 

"Schwytaj mordercę. Świąteczna wykreślanka" Tim Collins

 

Ktoś został zamordowany, a wszyscy świadkowie ujawniają ten sam niepokojący szczegół: zabójca był przebrany za Świętego Mikołaja.  

 

To najdziwniejsza książka jaką miała w swoich rękach. Słowo daję! Ale jednocześnie najbardziej pomysłowa, nietuzinkowa, gwarantująca zabawę na najwyższym poziomie.

Uwierzcie mi, tego się nie spodziewacie. Jednak jeśli drzemie w Was odkrywca i uwielbiacie stawiać na równi z bohaterami prowadzącymi kryminalne śledztwa - tutaj poczujecie się jak ryba w wodzie. Na początku sama nie byłam pewna co o tym sądzić, przekartkowałam książkę i pomyślałam sobie, że to chyba przesada. A jednak dałam się porwać, zdecydowałam się wytypować mordercę i przepadłam. Chodzi w tym wszystkim o to, by z pośród 40 000 osób wytypować tą jedną. 

Przygotujcie coś do pisania, może długopis, ale chyba lepiej ołówek wraz z gumką i zacznijcie łączyć fakty. Na początku poczujecie się zdezorientowani, ale to normalne. Dajcie sobie czas, podążajcie za wskazówkami i powoli wykreślajcie podejrzanych. Dwanaście podpowiedzi wystarczy, by w pełni zaangażować i zmusić nasze szare komórki do intensywnej pracy.

Warto zaznaczyć, że ten nieszablonowy kryminał koi nerwy i pozwala odetchnąć po ciężkim dniu. Nagle codzienne obowiązki przestają mieć znaczenie i na pierwszym planie staje dobra zabawa. Nie od razu uda się znaleźć mordercę, ponieważ to zabawa na kilka długich godzin, ale chyba właśnie o to w tym wszystkim chodzi. Subtelny klimat świąt bożego narodzenia podbija stawkę, ale tak naprawdę to tylko dodatek. Nie znajdziecie na końcu rozwiązania, więc nie poddawajcie się na starcie, chociaż odpowiedź będzie jasna, gdy dojdziecie do finału. 

Polecam uzbroić się w kolorowe zakreślacze, które na pewno wiele ułatwią, ale wykreślanie będzie różne od każdego z Was, zależnie od obranej taktyki.  Ciekawa forma rozrywki, pozwalająca wkroczyć do świata książki, nie cyfryzacji a kolejne wskazówki ładnie namącą w przypuszczeniach, zmieniając drogę naszych myśli. To idealna forma rozrywki dla tych, którzy szukają czegoś pozbawionego schematów a także pomysł na prezent dla dobrze rokujących detektywów i osób potrzebujących nieprzeciętnych wyzwań.  

"Niech się dzieje magia" Natalia Sońska

 

"Niech się dzieje magia" Natalia Sońska, Wyd. Czwarta Strona, Str. 464

 

Czasem wystarczy jedno przypadkowe spotkanie, by odmienić czyjeś święta. A może… całe życie. 

 

Nie ma dla mnie nic przyjemniejszego niż rozpoczęcie sezonu bożonarodzeniowych powieści. Uwielbiam ich klimat, szczególnie gdy pisany jest ręką cenionych autorów, więc nowa powieść Natalii Sońskiej długo nie musiała czekać na swoją kolej. 

Doskonale wiem na co stać autorkę, więc nie zaskoczył mnie wysoki poziom jej nowej opowieści. Od razu zostałam rzucona w wir wiarygodnych wydarzeń, mocno bazujących na prozie życia. Tutaj wszystko miało swoje miejsce, historia była płynna, świadoma i inteligentna a występujący w niej bohaterowie wykreowani na wzór nas samych. Mimo lekkiego tematu, mimo osadzenia akcji pośród zwykłych ludzi, było w tej historii coś magicznego, charakterystycznego dla świąt bożego narodzenia, co pięknie dopełniło całości odpowiednimi emocjami. 

Ula każdego roku z ogromnym poświęceniem organizuje charytatywne jasełka dla uczniów. Tym razem los jedna krzyżuje jej plany. Tylko czy mała awaria jest w stanie ją zatrzymać? Do pomocy niespodziewanie przyłącza się Wiktor, ojciec nieśmiałej Kaji, który może niekoniecznie wierzy w magę świąt, ale na pewno pragnie, by jego córka była szczęśliwa. W najmniej spodziewanym momencie drogi tej trójki krzyżują się we wspólnym planie, by jednak wstępne założenia miały swój szczęśliwy finał. 

To opowieść o ludziach, ich słabościach, oczekiwaniach wobec świata a także o poszukiwaniu własnego miejsca. Prezentuje cały przekrój różnorodnych osobowości, ale przede wszystkim koncentracje się wokół samotności, potrzeby obecności drugiego człowieka, ale i lęku przed zranieniem przez wzgląd na wcześniejsze doświadczenia. I chociaż wydaje się, że niesie smutny wydźwięk, autorka w cudowny sposób odwróciła wszystko tak, by jej akcja była pozytywnie nostalgiczna, otwarta na czytelnika, angażująca oraz niosąc nadzieję. Nie czułam się smutna podczas czytania, ponieważ wraz z bohaterami podążałam drogą rosnącej ekscytacji, by ostatecznie trafić w sam środek radosnych momentów. O tym jednak musicie przekonać się sami sięgając po lekturę, która na pewno was nie zawiedzie.

"Niech dzieje się magia" rozgrzewa serca, pozwala stanąć na równi z bohaterami i wraz z nimi doświadczać szalonej bożonarodzeniowej przygody. Natalia Sońska pokazuje się od najlepszej strony składając na nasze dłonie emocjonalną, szczerą powieść, która nawiązuje do całej masy ważnych, ponadczasowych wartości. To idealna propozycja do czytania późnym popołudniem, do wyciągania własnych wniosków oraz czystego delektowania się fabułą pełną ukrytych znaczeń. Polecam!

"Uwierz w miłość, Calineczko" Natalia Sońska

 

"Uwierz w miłość, Calineczko" Natalia Sońska, Wyd. Czwarta Strona, Str. 384

"Dlatego ja ci dziecino, mówię, cokolwiek się tam w twoim życiu podziało, ileś się nie wycierpiała z różnych powodów, o siebie zawsze trzeba walczyć i o szczęście swoje." 

Białe płatki śniegu spadają z nieba niczym zimny puch. Nadciąga zima, a wraz z nią... gorące uczucia. Nic nie jest bowiem wstanie pokonać miłości, która uwielbia przychodzić zupełnie nieoczekiwanie.

To kolejna typowo zimowa powieść autorki, która ujmuje swoich czytelników klimatem i zbliża do atmosfery świąt. Dobrym pomysłem jest zdecydowanie się na lekturę w grudniu, gdy zima za oknem zaczyna mocno dawać we znaki a w powietrzu wsi wyraźny zapach zbliżających się świąt. Możecie być wówczas pewni, że ta aura idealnie połączy się z nową powieścią Natalii Sońskiej.

Wymowny tytuł wskazuje na luźną interpretację bajki, którą znamy od najmłodszych lat. Czy słusznie? I tak, i nie. Z jednej strony mamy główną bohaterkę, która niczym Calineczka pozostaje wierna swoim marzeniom. Z drugiej pojawia się ponura rzeczywistość, która nie jest już tak kolorowa jak w baśni i przerywa klimat szczęścia i poczucia wielkiej przygody na rzecz realnej akcji, która bliższa jest temu światu, który przecież jest nam tak dobrze znany. To jednak żaden minus dla tej historii! Wręcz przeciwnie - konfrontacja baśni i prawdziwego życia wypadła tutaj naprawdę wzorowo.

Tytułowa bohaterka to Maja, dziewczyna która ma marzenia. I tego można jej naprawdę pozazdrościć, ponieważ walczy o ich realizację z podziwu godną zajadłością. Jest bohaterką taką jak my - świadomą popełnianych błędów, ale wciąż na nowo ryzykującą. W końcu co innego ma do stracenia? Marzy o wielkiej miłości, o poczuciu bezpieczeństwa i przyszłości z kimś, kto będzie dla niej wszystkim. Jednak nie jest łatwo odnaleźć połówkę, która spełniłaby nasze oczekiwania w naturalny sposób. Szczególnie, gdy wszyscy dookoła wzięli sobie do serca, by pomóc w tym przedsięwzięciu. I to bardzo, bardzo nieskutecznie...

Powyższa powieść to właściwie odzwierciedlenie historii każdego z nas. Kto powiedział, że tylko latem rodzą się piękne miłosne opowieści? Okazało się bowiem, że zima to czas, kiedy miłość nabiera znaczenia. I nie zawsze w pozytywnym kierunku. Jak potoczą się losy Mai? Czy znajdzie prawdziwą bratnią duszę w kimś, kto pojawił się po wieloletniej przerwie? A może zmylą ją pozory i chęć realizacji marzeń? Odpowiedź znajdziecie w bardzo ciepłej i serdecznej powieści, która dostarczy odpowiednią dawkę emocji do wzruszeń i chwil prawdziwego szczęścia.

"Uwierz w miłość, Calineczko" to książka w sam raz na zimny jesienno-zimowy wieczór, kiedy za oknem panuje mrok a my do towarzystwa mamy koc i gorącą herbatę. Natalia Sońska po raz kolejny przychodzi z pomocą w te mroźne dni, kiedy potrzebujemy prawdziwego uroku i pocieszenia. Powyższa powieść to połączenie historii obyczajowej z domieszką wątku romantycznego, które pokazuje, że w prawdziwym życiu jest miejsce na baśniowe chwile!

"Zakochaj się, Julio" Natalia Sońska

 

"Zakochaj się, Julio" Natalia Sońska, Wyd. Czwarta Strona, Str. 301

"A co to panienecka tak samiuśka siedzi?"

Natalia Sońska po raz kolejny gości na mojej półce ze swoją świąteczną powieścią. Czytałam jej ujmującą lekturę "Garść pierników, szczypta miłości" oraz osadzoną w mroźnej scenerii historię "Obudź się, Kopciuszku", która jednocześnie udowodniła, że interpretacja klasycznych baśni w przekładzie na współczesność wciąż ma pewien urok.

Tym razem autorka postawiła na historię księżniczki na ziarnku grochu. To baśń ponadczasowa, piękna i prawdziwa, podobnie jak opowieść o głównej bohaterce powieści, której przyszło się zmierzyć z okrutnością ludzi. Nie ma jednak tego złego, szczególnie gdy na pierwszym planie staje dobroć i szlachetność.

Julia jest nauczycielką w krakowskim liceum. Zawód wybrała z pasją i wiedziała, że być może kiedyś uda się jej osiągnąć coś ponad przeciętność. Walczenie z młodzieżą poprzez edukację nie jest sprawą prostą, szczególnie gdy uczniowie opornie podchodzą do jej miłości kierowanej w stronę matematyki. Przyziemność liczb nie ma nic wspólnego z emocjami i uniesieniami jakie przeżywa obecnie młodzież. Na całe szczęście, mimo że przedmiot jaki wykłada wciąż pozostaje dla jej uczniów nieprzystępny, nastolatki doceniają zaangażowanie dziewczyny i rady jakie im każdego dnia serwuje. Dzięki temu łączy ich pewna zażyłość - na tyle, na ile nauczycielka może pozwolić sobie na interakcję z uczniami, i wzajemnie traktują się jako partnerów i koleżeństwo. To przyjemny motyw tej powieści, bo warto czasami przyjrzeć się z bliska pracy nauczyciela. Łatwo się osądza, kiedy do głosu dopuszczamy subiektywne opinie, ale nie przejmujemy się emocjami tej drugiej strony. Wiem, że łatwo to mówić, kiedy człowiek dorasta i patrzy na pewne sprawy inaczej, ale właśnie po to mamy podobne historie - by pokazywały nam, że kij ma dwa końce.

Drugim, równie ciekawym bohaterem powieści jest Jakub. Deweloper realizuje się zawodowo i nie ma żadnych większych marzeń, poza własną karierą. Majętność pozwala mu na uznanie innych i szacunek narzeczonej Dagmary, która pokazuje się zawsze z najlepszej strony młodej damy, wychowanej w rodzinie, która nigdy nie zapomina o dobrych manierach. Jednak Jakub czuje, że to nie jest jego prawdziwe życie a jedynie ułuda jaką sobie stworzył, bo tak było wygodnie. Goni za czymś nieopisanym, co mogłoby w końcu wypełnić jego pustkę. Co to takiego? Odpowiedź jest prosta i łatwa do zrozumienia, jednak nie dla samego bohatera, który niebawem przekona się jak smakuje prawdziwe życie.

Autorka po raz kolejny osadziła swoją powieść w ramach zimowego klimatu, w którym prószy śnieg i marzną dłonie. To ciepła lektura z nastawieniem na powieść obyczajową, którą przyjemnie czyta się pod kocem i w towarzystwie gorącej czekolady, kiedy za oknem świat powoli robi się biały. Natalia Sońska wykorzystała w swojej powieści motyw gór, który wydaje się idealnie dopełniać dzieła i stanowi miejsce spotkania dwójki obcych sobie bohaterów. A jednak kiełkuje pomiędzy nimi uczucie, które wszystko zmienia. Szczęście okazuje się być na wyciągnięcie ręki. Jesteście gotowi po nie sięgnąć? 

"Obudź się, Kopciuszku" Natalia Sońska

 

"Obudź się, Kopciuszku" Natalia Sońska, Wyd. Czwarta Strona, Str. 320

"Dlatego ja ci dziecino, mówię, cokolwiek się tam w twoim życiu podziało, ileś się nie wycierpiała z różnych powodów, o siebie zawsze trzeba walczyć i o szczęście swoje."

Za oknem spadły pierwsze płatki śniegu i przypomniały mi, że przecież święta są tuż, tuż. Nie mogę się już doczekać tego cudownego klimatu i staram się jak najszybciej nastroić na bożonarodzeniowy czas. Dokładnie rok temu robiłam to samo - witałam zimę z książką autorki, trochę inną, ale równie klimatyczną.

Wyobraźcie sobie, że zasypało nas na dobre, śnieg sięga po kolana a za oknem mróz tak siarczysty, że nie ma się ochoty na nic poza dobrą książką. Teraz weźcie do ręki "Obudź się, Kopciuszku" i powiedzcie co czujecie. Jest klimatycznie, prawda? To właśnie spory atut twórczości autorki - stworzenie całkiem wiarygodnego świata, który otacza głównych bohaterów. Ładne miejsca, zaśnieżone drogi, padający śnieg i nasze cudowne Zakopane. Czy można chcieć czegoś więcej? W tej lekturze wszystko jest na swoim miejscu.

Alicję poznałam w niefortunnym dla niej czasie. Zapracowana po uszy nie zwracała uwagi na otaczającą ją rzeczywistość i tym samym wydawała się przy tym niesamowicie zagubiona. Praca, dom, praca, dom, w kółko, dookoła, ciągle to samo, gdzie przytłaczająca monotonia daje o sobie znać na każdym kroku. Może to zrozumieć każdy, szczególnie że to szara codzienność niemal każdego z nas. To dobra bohatera, ciepła, trochę wyobcowana i uciekająca od ludzi, ale tęskniąca za poczuciem bezpieczeństwa i miłością. Szybko zdobyła moją sympatię i chyba nawet się z nią utożsamiłam, bo przyznaję - nie da się jej nie lubić.

Jako powieść obyczajowa książka została obdarowana całkiem ładnym motywem romantycznym, gdzie łączy się to wszystko z momentem przełomowym w życiu Alicji - znudzona swoją dotychczasową historią postanawia coś zmienić i wyjeżdża z przyjaciółką do Zakopanego. Tam spotyka Michała i chociaż się tego spodziewałam - naprawdę poczułam się zaskoczona rozwojem wydarzeń. Relacja, jaka rodzi się pomiędzy tym dwojgiem jest przesympatyczna i urocza, a sam Michał potrafi zdobyć serce nie jednej czytelniczki.

To idealna pora na to, by poznać najnowszą książkę Natalii Sońskiej. "Obudź się, Kopciuszku" to urocza interpretacja baśni dla dorosłych, gdzie w roli złej czarownicy występuje zwykłe życie, a potulny Kopciuszek zmienia się w księżniczkę na naszych oczach. Nie zapominajmy też o księciu, który swoją drogą jest niczego sobie. Dlatego kubki z gorącą herbatą w dłoń moi mili i zapraszam Was do lektury - szczególnie, jeśli tak jak ja, tęsknicie za zimą.

"Francuskie love story" Natalia Sońska

 

"Francuskie love story" Natalia Sońska, Wyd. Czwarta Strona, Str. 384

Pozwól zabrać się w podróż pełną emocji i... wakacyjnego szaleństwa.

Natalia Sońska potrafi rozbudzić wyobraźnię czytelnika. I wpasować się ze swoją nową książką w odpowiedni czas oraz miejsce. Jej najnowsze dzieło bowiem idealnie nadaje się na wakacyjną lekturę, do poczytania w podróży lub w ogrodzie.

Jak to bywa w przypadku twórczości autorki, nie sięgamy konkretnie po romans a bardziej po powieść obyczajową z silnym wątkiem miłosnym. Natalia Sońska najpierw wprowadza nas w sytuację, buduje tło wydarzeń, uwiarygodnia akcję za sprawą konkretnych szczegółów. Dzięki temu od samego początku możemy bliżej przyjrzeć się historii bohaterów, poznać ich troski czy oczekiwania a tym samym łatwiej zrozumieć ich dalsze wybory.

Przenosimy się do Prowansji, bajecznie opisanego miejsca, które gwarantuje nam pobudzenie wyobraźni. Tam toczy się akcja powieści, ponieważ Lena, główna bohaterka, spędza wakacje w okolicach Awinionu i dzielnie wspomaga pracę ciotki i wujka przy plantacji. Mała winnica i lawendowe pola napędzają interes a Lena może cieszyć się wyjątkowo dobrze zagospodarowanym czasem. Nie spodziewa się jednak nawiązania nowej znajomości, zauroczenia francuzem Marcelem czy odkrycia, że letni romans wcale nie musi być banalny czy oczywisty.

Bajeczna przygoda pełna pięknie opisanych zakamarków Francji. Tak w dużym skrócie można opisać najnowszą książkę autorki, ale by w pełni docenić jej dzieło polecam samemu zanurzyć się w tym wyjątkowym klimacie. Kreacja bohaterów odpowiada rzeczywistości, pozwalając wprowadzić na scenę bohaterów takich samych jak my, więc utożsamienie się z Leną przychodzi niemal od razu a jej miłosne przygody jedynie uzupełniają dzieła. Nie liczy się bowiem kto ostatecznie skradnie jej serce, ale świadomość chwytania dnia, cieszenia się małymi rzeczami, dostrzegania niuansów świata oraz doceniania życia takim jakim jest. 

"Francuskie love story" porywa nas w wir sympatycznych wydarzeń, pojawia się mnóstwo emocji a czas spędzony w towarzystwie bohaterów na pewno nie będzie zmarnowany. Lektura idealna na letnie, słoneczne dni, pozwalająca oderwać myśli, przenieść się do bardzo dobrze opisanej Francji czy przeżyć miłosną przygodę idealną na początek wakacji. Natalia Sońska pozwala czytelnikom popuścić wodze fantazji, wejrzeć w głąb siebie i odpowiedzieć na pytanie czy drzemie w nas duch spontanicznego szaleństwa.

"Przyjaciółki" Natalia Sońska, Agata Przybyłek

"Przyjaciółki" Agata Przybyłek, Natalia Sońska, Wyd. Czwarta Strona, Str. 336

"Przestań prawić jej morały [...]. Nie wiem czy zauważyłeś, ale twoja córka już od kilku lat jest dorosła."

Lubicie duety autorskie, kiedy ulubieni autorzy łączą swoje siły i piszą wspólną książkę? Sama dopiero po raz drugi zmierzyłam się z podobnym projektem i jeszcze nie wyrobiłam sobie konkretnego zdania na ten temat, ale jeśli byłyby to książki tak dopracowane jak "Przyjaciółki" to chętnie przeczytam inne.

Znam twórczość obu pań i jeśli się nie mylę czytałam wszystkie ich książki. Dlatego zdecydowałam się właśnie na tą lekturę, bo wiedziałam na co stać autorki i byłam bardzo ciekawa jak wypadną w duecie. Czy podołały wyzwaniu? Myślę, że tak, bo napisały historię opartą na pięknej przyjaźni, której wielu czytelników może pozazdrościć głównym bohaterkom.

Każdy rozdział przybliża czytelnikowi danego bohatera, bo nie jest łatwo prowadzić fabułę opartą na bliskiej relacji czwórki bohaterów - Anny, Ludmiły, Piotra i Kamila. Dwa związki zamknięte na stronach tej książki stoją na granicy rozpadu jednak różnią się od siebie problemami. W momencie gdy jedna z par zmaga się z próbą utrzymania i poskładania tego co wydaje się z góry stracone, druga na własne życzenie prosi się o rozstanie. Ktoś ucierpi na tym wszystkim, ale nie wydaje się by bohaterowie myśleli o sobie nawzajem, bo wewnętrznie przeżywają swoje własne dramaty i zamykają się w ścianach swojego umysłu na cierpienie drugiej osoby.

Anna i Ludmiła to bohaterki, które stanowią centralny punkt powieści. Poznały się na studiach a dziś są przyjaciółkami na śmierć i życie. Wzajemnie ratują się z opresji i wypłakują się do telefonu gdy wymaga tego okazja. Nić przyjaźni łącząca dwie kobiety jest w tej powieści doskonale pokazana, bo przedstawia zależność między bohaterkami - jeśli jedna cierpi, druga również nie czuje się z tym dobrze. Dlatego gdy ich życie zaczyna walić się z kretesem obie dostrzegają w sobie pocieszenie i razem próbują się wspierać. Nie jest to jednak łatwe, bo czasami na własne życzenie proszą się o kłopoty. Miłka na służbowym wyjeździe poznaje mężczyznę, który miesza jej w głowie. Przez niego zaczyna wątpić w swój szczęśliwy związek. Z kolei u Ani też nie dzieje się najlepiej. Jej małżeństwo wydaje się już stracone, ale mimo wszystko kobieta nie potrafi żyć bez ukochanego. Czy jest z tej sytuacji idealne rozwiązanie?

Obie autorki mają doświadczenie w pisaniu historii lekkich i przepełnionych mnóstwem romantycznych emocji. Jednak ich wszystkie książki były bardziej pozytywne niż ta, którą obecnie czytałam. A jednak "Przyjaciółki" w pewien sposób przekazują czytelnikowi pozytywne emocje wiążące się z rozwiązaniem pewnych spraw. Jakich? Nie zdradzę Wam nic więcej, bo nie będziecie mieli satysfakcji z lektury. Mogę jednak śmiało napisać: to słodko-gorzka opowieść o życiu, napisane ze szczerością i rozwagą. To ciekawa powieść obyczajowa utrzymana w tonacji dramatów rodzinnych a jednak z promykiem nadziei. Warto podarować tą powieść swojej przyjaciółce by bez słów pokazać jej jak duże znaczenie ma przyjaźń.

"Żona na pełen etat" Agata Przybyłek

 

"Żona na pełen etat" Agata Przybyłek, Wyd. Czwarta Strona, Str. 416

"Ludzie szybko dają wiarę plotką i snują głupie domysły."

Książki Agaty Przybyłek to idealne rozwiązanie dla każdego miłośnika humorystycznej powieści o miłości. W lekturach autorki jest wszystko - urok, gracja, dobra zabawa. Seria Takie rzeczy tylko z mężem, doczekała się czwartego już tomu i nic w tym dziwnego, bo każda część pozostawia niedosyt na więcej.

Tym razem perypetie mężatki, która niekoniecznie powinna stanowić wzór na śladowania po raz kolejny wywołały mój uśmiech. Uwielbiam bohaterów jakich tworzy autorka, ponieważ jej lekkość do kreowania postaci wiarygodnych i niezwykle sympatycznych jest godna pozazdroszczenia. Niezależnie od tego na jakim etapie drogi w naszym życiu jesteśmy łatwo jest wcielić się w postać Zuzanny i zamienić z nią miejscami. Ba! Ma się na to ogromną ochotę, bo mimo przeciwności losu odnosi się wrażenie, że pod rodzinnym dachem Zuzanny i Ludwika jest najlepiej.

Powyższa para postanowiła rozpocząć starania o dziecko. Niestety nie jest to takie proste, ponieważ ich sypialnie okazuje się punktem centralnym na drodze wszystkich domowników. Nagle mieszkańcy Jaszczurek wszczynają alarm, że Zuzanna jest w ciąży i to nie z własnym mężem! Gdzie zatem leży prawda, o której nie wie nawet sama zainteresowana? Trudno jednoznacznie ocenić, ponieważ Zuzanna daje się wciągać we wszystkie kłopoty, które stają na jej drodze i zaaferowana mnóstwem spraw dookoła niej nie bardzo przejmuje się krążącymi dookoła plotkami. Czy słusznie - nie wiem, ale wiele był dała, żeby mieć taki spokój ducha jak ma bohaterka.

Autorka po raz kolejny postawiła na rodzinną komedię w której humor idealnie oddaje atmosferę bezradności głównej bohaterki w stosunku do jej życia. Dziewczyna całkiem dobrze się bawi, chociaż nie jest też tak, że nic nie robi sobie z otaczających ją kłopotów. Mam wrażenie, że autorka postanowiła nie tylko pokazać rolę mężatki od zupełnie innej strony, ale i dać paniom pewien bodziec do działania by pokazać, że plotki były i będą, podobnie jak nieustające problem. A to by je pokonać z uśmiechem na ustach i spokojnym podejściem zależy tylko od nas. Jednak bez względy na to jakie przesłanie niesie ze sobą powyższa powieść jest na pewno idealnym oderwaniem się od rzeczywistości i miło spędzonym czasem w gronie ulubionych bohaterów.

"Żona na pełen etat" to powieść utrzymana w charakterystycznym stylu autorki - lekka jak piórko i smaczna jak ciastko z kremem. Idealna propozycja dla wszystkich pań, które szukają wytchnienia po ciężkim dniu i marzą o chwili spokoju. Agata Przybyłek doskonale wie jak zająć naszą głowę, by codzienne troski odeszły w zapomnienie a nasza głowa wypełniła się wyłącznie dobrą zabawą. Polecam!

"Małżeństwo z odzysku" Agata Przybyłek

 

"Małżeństwo z odzysku" Agata Przybyłek, Wyd Czwarta Strona, Str. 395

"Bycie mężatką ma swoje niezaprzeczalne minusy."

Ten kto czytał choć jedną książkę Agaty Przybyłek wie, że autorka ma niesamowity talent do pisania. I przede wszystkim - lekkość. Swoboda z jaką tworzy swoje fabuły zaskakuje mnie za każdym razem. A wiem o czym piszę, ponieważ czytałam wszystkie książki autorki. 

Seria Takie rzeczy tylko z mężem to pozytywnie zakręcona historia o małżeństwie z przebojami, w którym głos rozsądku ma drugorzędną rolę. "Małżeństwo z odzysku" to trzeci tom, który wcale nie zamyka serii. Polecam jednak rozpocząć swoją przygodę od książki startowej, ponieważ największą przyjemność z czytania będziecie mieli w momencie poznania całego ciągu przygód Zuzanny.

Dziewczyna wraz z przyjaciółkami doskonale się bawi mając we własnych rękach prywatne biuro detektywistyczne. Jednak uśmiech staje się co raz mniejszy, gdy przychodzi im śledzi małżonka ciągnącego ich w kolejne kłopoty. I żadna z nich nie dostrzega, że ktoś inny podąża ich drogą. Kto mówi prawdę a kto nie jest pewien czy ta prawda jest prawdziwa? To właśnie urok książek Agaty Przybyłek - nic nigdy nie jest ostatecznie pewne, bo bywa tak, że ostatnie strony mogą zupełnie zmienić bieg fabuły i pozytywnie zaskoczyć czytelnika.

Jak się okazuje, Zuzanna nie zaprzestała swoich intryg, bo gdy tylko poczuła chwilę wytchnienia postanowiła znaleźć dziewczynę dla swojego byłego chłopaka. Skoczyło się jak zawsze - przewrotnie i z uśmiechem, bo autorka nie potrafi inaczej. Zawsze przywoła mój szczery uśmiech niezależnie od swojej książki, chociaż przyznaję, że Zuzanna jest moją faworytką. Lekkość, swoboda i pewność siebie - to podstawowe czynniki w książkach autorki, które widoczne jak na dłoni jednocześnie potwierdzają, że trzymamy w rękach książkę watą uwagi. A przecież nie często możemy tak powiedzieć o kontynuacji serii, szczególnie o trzecich częściach, które czasami nie warte są żadnej uwagi. Za to właśnie cenię autorkę - za indywidualne podejście do każdej lektury i dopracowanie swoich bohaterów oraz wydarzeń w najdrobniejszych szczegółach. Bo mimo pozytywnych wrażeń i trochę komicznych scen bardzo łatwo można utożsamić się z bohaterami i przełożyć perypetię bohaterów na prawdziwe życie.

"Małżeństwo z odzysku" trzyma poziom swoich poprzedniczek i na nowo dostarcza niezapomnianych wrażeń. To ważne, by książki obyczajowe były lekkie i przyjemne a przy tym inteligentne, czego idealnym przykładem jest własne twórczość pani Przybyłek. W jej najnowszej książce nie brakuje intryg, zaskakujących scen i zabawy, która rozbawi do łez.

"Kobiety wzdychają częściej" Agata Przybyłek

 

"Kobiety wzdychają częściej" Agata Przybyłek, Wyd. Czwarta Strona, Str. 404

 

 Jeżeli myślicie, że bycie mężatką jest proste, to jesteście w błędzie!  

Bardzo lubię książki Agaty. Jest w nich świeżość, radość, doskonale umilają czas i zajmują na długie godziny. Jeszcze ani jedna historia, jaka wyszła spod jej pióra mnie nie rozczarowała. I choć pomijając powieść "Bez ciebie", autorka stawia przede wszystkim na komedie, to nie boi się między wierszami poruszać codziennych problemów.

Historia "Kobiety wzdychają częściej" to kontynuacja książki "Takie rzeczy tylko z mężem", chociaż osobiście uważam, że obie lektury można spokojnie czytać osobno. Oczywiście są ze sobą połączone bohaterami, ale ich perypetie są tak rozmaite, że stanowią odrębne wyzwania dla czytelnika. Zuzanna, główna bohaterka obu książek jest osobą niesamowicie sympatyczną i pomysłową, a jej tendencja do pakowania się w kłopoty sprawia, że po prostu nie da się przejść obok jej postaci obojętnie. To bohaterka z  krwi i kości, bardzo mocno przypominająca każdego z nas - ma rysy postaci nieidealnej, człowieka jak każdy inny, który stara się ratować swoje życie, gdy to wali się na całego lub chwytać ulotne chwile szczęścia, gdy pojawia się taka okazja. Zuzanna jest po prostu odzwierciedleniem każdego z nas, umożliwia nam utożsamienie się z jej postacią i zmienieniem się miejscami, choćby na krótką chwilę.

Autorka ma talent do kreowania scen z życia wziętych, z dużym poczuciem humoru. I to w dodatku smacznym, takim który wywołuje szczery uśmiech, a miejscami nawet śmiech. Niewiele osób tak potrafi, bo nie łatwo jest przekazać komizm sytuacji w postaci wydarzeń interpretowanych przez każdego na swój sposób. W przypadku perypetii Zuzanny zabawa jest o tyle sympatyczna, że do tego wszystkiego dochodzą jeszcze rozterki miłosne. W roli głównej występuje aż trójka mężczyzn, która miesza naszej głównej bohaterce w głowie i jak na złość - mieszka z nią pod jednym dachem. Zabawa jest przy tym przednia, bo każdy z panów ma swoje do dodania i wie wszystko najlepiej, a charaktery mają różne i to kształtuje ich na indywidualne postacie. 

Właściwie, jeśli przyjrzeć się bliżej, to fabuła nie jest szczególnie wymagająca - ot niecodzienne losy zwykłych ludzi, którzy pechowo znaleźli się w niecodziennej sytuacji. Ale uroku wydarzeniom nadaje spora ilość wątków, dopracowanych (oczywiście!) i bardzo pomysłowo rozwiniętych. Czytając strona po stronie nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że choć jest to bardzo lekka i sympatyczna powieść obyczajowa z zabarwieniem nutu komedii i nawet odrobiny romansu, to wciąż mamy do czynienia z historią o pewnym przesłaniu. Nie zawsze zwykłe życie może poruszać się z góry ustalonymi schematami i tylko nasze decyzje wpływają na to, jak potoczą się dalsze wydarzenia.

Dla mnie powieści Agaty są idealnym lekarstwem na smutne dni i każda po kolei dumnie prezentuje się na półce. Od niedawna do grona jej powieści dołączyła najnowsza, czyli "Kobiety wzdychają częściej", równie dobra co poprzednie, zabawna i pełna uroku. Do takich powieści naprawdę chce się wracać, bo mamy poczucie, że na pewno nas nie zawiedzie. Nie pozostaje mi nic innego, jak czekać z utęsknieniem na kolejne książki autorki. Tymczasem nową historię - polecam!

"Takie rzeczy tylko z mężem" Agata Przybyłek

 

"Takie rzeczy tylko z mężem" Agata Przybyłek, Wyd. Czwarta Strona, Str. 384

Mąż, syn, dom na wsi i stała praca. Wszystko, czego potrzeba do… szczęścia? A może działania?

Bardzo lubię książki autorki. Jest w nich świeżość, radość, doskonale umilają czas i zajmują na długie godziny. Jeszcze ani jedna historia, jaka wyszła spod jej pióra mnie nie rozczarowała. I choć autorka stawia tu na komedię, to nie boi się między wierszami poruszać codziennych problemów.

Zuzanna, główna bohaterka, wydaje się mieć w pełni uporządkowane, stabilne życie. A jednak już niebawem okaże się, że chaos odegra tutaj kluczową rolę. Kobieta przez zupełny przypadek dowie się bowiem, że jej małżeństwo chyli się ku upadkowi. Mąż nie chce wracać do domu, woli szukać skarbów w lesie a Zuzanna załamuje ręce, bo nie wie jak wyjść z tej trudnej sytuacji. Na szczęście na pierwszym planie stoi bohaterka silna, pewna swego i nie bojąca się podjąć ryzyka, więc będzie walczyć mimo pewnych przeciwności i mimo pojawiających się nowych postaci w jej życiu, które przyprawią nas wszystkich o niezły zawrót głowy! 

Autorka ma talent do kreowania scen z życia wziętych, z dużym poczuciem humoru. I to w dodatku smacznym, takim który wywołuje szczery uśmiech, a miejscami nawet śmiech. Niewiele osób tak potrafi, bo nie łatwo jest przekazać komizm sytuacji w postaci wydarzeń interpretowanych przez każdego na swój sposób. W przypadku perypetii Zuzanny zabawa jest o tyle sympatyczna, że do tego wszystkiego dochodzą jeszcze rozterki miłosne. W roli głównej występuje spora liczba charyzmatycznych bohaterów, którzy odnajdą się idealnie w fabule i będą mieli wiele do powiedzenia.

Właściwie, jeśli przyjrzeć się bliżej, to fabuła nie jest szczególnie wymagająca - ot niecodzienne losy zwykłych ludzi, którzy pechowo znaleźli się w nietypowej sytuacji. Ale uroku wydarzeniom nadaje spora ilość wątków, dopracowanych (oczywiście!) i bardzo pomysłowo rozwiniętych. Czytając strona po stronie nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że choć jest to bardzo lekka i sympatyczna powieść obyczajowa z zabarwieniem komedii i nawet odrobiny romansu, to wciąż mamy do czynienia z historią o pewnym przesłaniu. Nie zawsze zwykłe życie może poruszać się z góry ustalonymi schematami i tylko nasze decyzje wpływają na to, jak potoczą się dalsze wydarzenia.

Dla mnie powieści Agaty Przybyłek są idealnym lekarstwem na smutne dni i każda po kolei dumnie prezentuje się na półce. A "Takie rzeczy tylko z mężem", równie dobra co poprzednie, zabawna i pełna uroku, idealnie pokazuje, że życie warto traktować z dystansem oraz uśmiechem na ustach. Do takich książek chce się wracać i takie książki chce się czytać, więc nie pozostaje mi nic innego jak wznowione wydanie pierwszego tomu serii Agaty bardzo Wam polecić.

"Mąż, którego zabiła" Mina Sakurai

 

"Mąż, którego zabiła" Mina Sakurai, Wyd. Czwarta Strona, Str. 216

 

Zepchnęłam męża z klifu. Pięć lat później on wrócił. I twierdzi, że niczego nie pamięta.

 

Nie trzeba mnie długo namawiać na żaden dobrze rokujący thriller. Odpowiednie napięcie i nietuzinkowe sylwetki bohaterów to najchętniej poszukiwane przeze mnie motywy. Czy Mina Sakurai zaserwowała mi zatem właściwą przygodę?

Tak, chociaż przyznaję, że trochę zbyt krótką. Lubię, gdy fabuła rozwija się bazując na detalach ujawnianych wraz z możliwością co raz lepszego poznawania postaci a na przestrzeni niewielu ponad dwustu stron trudno było uchwycić całość opisywanej tragedii. Autorka jednak robiła co mogła, by koncentrować moją uwagę na prezentowanej zagadce i powoli budowała atmosferę niepewności wobec pojawiających się faktów. Natomiast zabrakło mi w tym wszystkim trochę pazura, ponieważ o ile ważne treści obroniły się swoim wydźwiękiem, o tyle pewne momenty były za bardzo przegadane. 

Mana mieszka w Tokio i próbuje odciąć się od zdarzeń z dawnych czasów. Długo pracowała na to, by być w aktualnym miejscu. Zostawiła za sobą mężczyznę, który był jej przekleństwem. A jednak niespodziewanie martwy mąż stanął na progu jej drzwi i wszystko skomplikował. Czy to możliwe, by zapomniał jaki był, co go spotkało i sam dążył do lepszego życia? 

Fabuła ujawnia nam wiele już na początku. Znamy przeszłość bohaterki, widzimy również, że ma ona swoje mroczne sekrety. Jednak to co działo się kiedyś zostawiamy w tyle i koncentrujemy uwagę na teraźniejszości. Obserwujemy bohaterkę, mierzymy się z jej wewnętrznymi przeżyciami i wraz z nią czujemy się wstrząśnięci pojawieniem dawno uśmierconego męża. Mam jednak wrażenie, że nie chodziło tutaj o pokazanie tragedii i jej wpływu na bohaterów przez co motywy thrillera rozmysły się na rzecz prozy obyczajowej, gdy czytałam o trudach dorosłego życia, o rodzinnej patologii mającej wpływ na nieodstępujące Manę demony, czy po prostu, o człowieka ukształtowanego przez bardzo wyboiste drogi przeszłości, ponieważ dzieciństwo kobiety dalekie było od ideału. I chyba właśnie tutaj warto się zatrzymać, ponieważ największym atutem tej historii jest sama sylwetka bohaterki, jej problemy, jej walka z własnymi słabościami oraz cała ciekawie przedstawiona linia poszukiwania siebie. 

Prosta, niekoniecznie skomplikowana, mniej skupiająca się na promowanych motywach a bardziej szukająca człowieka w człowieku. "Mąż, którego zabiła" to książka inna niż oczekiwałam, ale nie żałuję swojego wyboru. Wręcz przeciwnie, cieszę się, że proza japońska pojawiła się na mojej półce, wprowadzając mnie w motywy zmuszające moją wyobraźnię do silniejszej analizy. Mina Sakurai zaintrygowała mnie w sposób inny niż oczekiwałam, ale chyba właśnie dlatego polecam Wam osobiście zmierzyć się z jej propozycją. 

"Poczekam z tobą" Jakub Bączykowski

 

"Poczekam z tobą" Jakub Bączykowski, Wyd. Czwarta Strona, Str. 304

 

Poruszająca książka autora bestsellerowego Zadzwoń, jak dojedziesz. 

 

Delikatna, czuła, niezwykle emocjonalna. Najnowsza powieść Jakuba Bączykowskiego to treść idealna dla wysokowrażliwych. 

Wszystkie książki autora były dla mnie przygodą pełną ukrytych znaczeń. Decydując się więc na lekturę jego najnowszego dzieła, wiedziałam na co się piszę. A jednak już po pierwszych stronach przepadłam na całego. Niezwykle uczuciowa treść powoli zarzucała na mnie swoje sidła, otulała ramionami i nie wypuściła aż do teraz, ponieważ w głowie wciąż analizuje wszystko o czym przeczytałam. Trudno mi również zapomnieć samych bohaterów, którzy wykreowani na wzór nas samych, byli w pełni wiarygodni oraz ludzcy dzięki swoim prywatnym demonom, błędnym decyzjom, życiowemu zagubieniu. To opowieść inspirowana prozą życia, dyktowana emocjami, pokazująca prawdziwe wartości, które powinny liczyć się w życiu.

Maciek wybrał trudny kierunek jako pielęgniarz. Z każdym dniem zastanawia się czy udźwignie powierzoną mu rolę, bo sam bywa wykończony a przecież dookoła niego tyle jest cierpienia wymagającego zrozumienia oraz wsparcia. Nie spodziewa się, że poznana staruszka wywróci jego świat do góry nogami i ciętym językiem, szczerością oraz empatią pokaże co tak naprawdę liczy się w życiu. 

Nie mam pojęcia jakim sposobem autor uchwycił piękno zwykłej chwili, ale zrobił to w sposób tak poruszający, że momentami łży wzruszenia same cisnęły się do oczu. Trzymając książkę w swoich dłoniach stawiałam siebie na równi z bohaterami i próbowałam wyobrazić sobie własne uczucia w danym momencie. Czasami, gdzieś w pędzie życia, zaczynamy gubić to co cenne i dążymy do nieodpowiednich wartości. Powyższa fabuła wydaje się nas prostować, nadawać nowy bieg i kształtować charaktery za sprawą prostej opowieści, która szokująco mocno chwyta za serce. Bączykowski pisze o sile obecności drugiego człowieka, o mocy bezinteresownego wsparcia oraz wyciągniętej do kogoś dłoni. Tworzy przy tym serdecznych bohaterów, którzy emanują dobrocią, ciętym językiem i charyzmą, której nikt im nie odmówi.

Są takie powieści w życiu każdego z nas, które wywołują wewnętrzne zmiany. Dla mnie lektura "Poczekam z tobą" była przełomem. Być może sięgnęłam po nią w odpowiednim momencie, a może to ona stworzyła odpowiednią chwilę. Nie ma znaczenia, liczy się bowiem fakt, że to przepiękna, wartościowa, ponadczasowa historia, która przypadnie do gustu każdemu, bez względu na literackie upodobania, ponieważ wyznacza własny kierunek i po prostu, po ludzku, pokazuje prawdę o nas samych i o życiu, które mamy tylko jedno. 

"Przeszłość woła moje imię" Agata Przybyłek

 

"Przeszłość woła moje imię" Agata Przybyłek, Wyd. Czwarta Strona, Str. 368

 

Niektóre historie czekają całe dekady, by zostać opowiedziane. 

 

Nic nie cieszy tak bardzo jak pierwszy tom nowej serii ulubionej autorki. Agata Przybyłek od lat gości na mojej półce i niezawodnie otula moją wyobraźnię obrazami, których nie da się zapomnieć. 

Nowa historia to nostalgiczna opowieść o życiu, jego wzlotach i upadkach a także o losie, który dyktuje własne warunki. Pisana plastycznym stylem, uderzająca w odpowiednie emocje a także przywołująca w głowie wiarygodne sceny. Strony przewracają się same, główna bohaterka z miejsca zjednuje naszą sympatię a my pozwalamy porwać się w sam wir zaskakujących wydarzeń, gdy wszystko co przez lata budowała runęło niczym domek z kart. Autorka od początku miała konkretny pomysł na swoją książkę, który skrupulatnie zrealizowała, składając na nasze dłonie kompletną opowieść obyczajowo-romantyczną.

Kamila, konserwatorka zabytków, została zmuszona do szybkiego przewartościowania swojego życia. Bolesne rozstanie wyznaczyło dla niej nową drogę. Nie czuje również wsparcia ze strony ojca, który wydaje się nie rozumieć ogromu tragedii. Dziewczyna ucieka od wszystkiego i pogrąża się w pracy, by przy renowacji zapomnianej palicy w pięknym, malowniczym miasteczku, odnaleźć w końcu sens swojej historii. 

Fabuła jest niesłychanie klimatyczna. Z jednej strony zachwycamy się przygodami Kamili i doskonale rozumiemy jej niełatwą sytuację, z drugiej cieszymy wyobraźnię pięknymi opisami, przyrodą, ciszą oraz spokojem jakie otrzymujemy dzięki pobytowi w Jelenich Łęgach. To miejsce wydaje się przejmować rolę jednego z bohaterów i tworzyć podwaliny do dalszych zdarzeń. To dzięki niemu również dostrzegamy piękno chwili, ulotne szczęście i tak jak bohaterka, odnajdujemy siebie. Taka jest właśnie ta książka: angażująca, otwarta na czytelnika, zapewniająca miejsce u swojego boku każdemu z nas, ponieważ to naturalny talent autorki, by pisać opowieści inspirowane prozą zwykłych dni, szczere, w pełni realne i zawsze piekielnie emocjonalne. 

Wydarzenia z przeszłości odegrają tutaj nie małą rolę, miłość będzie nie tylko cierpieniem, ale także początkiem lepszego życia a stary zamek na nowo odzyska swój blask. Agata Przybyłek sięga po uniwersalne motywy zamykając je w charakterystycznym dla siebie stylu, snując własną wariację na temat demonów przeszłości oraz ich wpływu na teraźniejszość. "Przeszłość woła moje imię" rozgrzewa serce i udowadnia, że z pozoru proste powieści potrafią skrywać w sobie ogromne pokłady zaangażowania, życiowych mądrości oraz świadomości, że po każdej burzy w końcu pojawi się słońce. 

"Już ci niosę suknię z welonem" Joanna Szarańska

 

"Już ci niosę suknię z welonem" Joanna Szarańska, Wyd. Czwarta Strona, Str. 360

 

Michalina nie spodziewa się, że zwyczajny dzień odmieni jej życie. 

 

W sercu każdej dziewczynki prędzej czy później rodzi się pomysł, by stać się księżniczką. W dorosłym życiu dzień ślubu ma być substytutem bajkowych marzeń. Tylko czy każdej z nas pisane jest disneyowskie szczęście?

Joanna Szarańska to jedna z najbarwniejszych postaci polskiej sceny literackiej, która jak nikt potrafi przelać na karty powieści wszystkie, głęboko skrywane, świadome emocje. W ten sposób za każdym razem potrafię w pełni utożsamić się z bohaterami, podążać drogą ich wyborów, mierzyć się z konsekwencjami a także rozumieć dlaczego wszystko potoczyło się tak a nie inaczej. Ogrom wiarygodności, inspiracja prozą życia oraz delikatność, subtelność, szczerość także w najnowszej książce autorki prowadzą nas przez meandry ludzkiej duszy, która ma wiele tajemnic do odkrycia.

Michalina pewnego dnia otrzymuje przesyłkę, która całkowicie zmienia jej postrzeganie ludzkich opowieści. Kufer z zapomnianymi sukniami ślubnymi przywołuje wspomnienia kobiet, które mierzyły się z przeróżnymi sytuacjami. Dziewczyna wierzy, że każda z tych sukien zasługuje na nową właścicielkę i decyduje się otworzyć salon w stylu vintage. Wraz z otwarciem drzwi pojawiają się klientki oraz ich opowieści ukazujące życie w palecie blasków oraz cieni.

To niezwykle wartościowa fabuła kryjąca się pod płaszczykiem prostej historii. A jednak każdy detal, każdy ruch bohaterki ma tutaj konkretne znaczenie. Wiele postaci przewinie się przez akcję, wiele kobiet będzie miało do opowiedzenia własną przygodę, która będzie miała różny wydźwięk. Przejdziemy przez drogę smutku, rosnącej nadziej oraz wielkiego szczęścia, odnajdziemy się w każdej anegdocie przepełnionej prawdą o ludzkich pragnieniach i postawimy się na miejscu Michaliny, która z każdą nową klientką inaczej będzie patrzyła na otaczający ją świat. A co najważniejsze: dostrzeżemy pomysłowość autorki, która pisząc opowieść o bohaterach takich jak my, bazując na motywach obyczajowych i subtelnej romantyczności, skutecznie wymknęła się wszelkim ramom tworząc coś pomysłowego, intrygującego oraz dającego do myślenia.

"Już ci niosę suknię z welonem" to pięknie napisana, plastyczna i niezwykle emocjonalna opowieść o przeszłości, która w zaskakujący sposób buduje naszą teraźniejszość. Obserwujemy przyszłe panny młode na różnych etapach życia, jednocześnie budujemy obraz miłości w zupełnie nowym świetle. To pisana z humorem, delikatnością, dużą wrażliwością książka idealna do czytania pomiędzy wierszami, która pokazuje pewien etap podróży, która czeka na każdego z nas. Jesteście ciekawi jej kierunku? Zdecydowanie polecam! 

"Letnie sztormy" Sarah MacLean

 

"Letnie sztormy" Sarah MacLean, Tyt. oryg. These Summer Storms, Wyd. Czwarta Strona, Str. 512

 

Bogactwo, sekrety i rodzinne rozgrywki. 

 

Trudne tematy otoczone wakacyjną historią porywają już od pierwszych stron. Sarah MacLean buduje napięcie i zachwyca na wielu płaszczyznach!

Trochę sensacji, sagi rodzinnej, intryg i romantycznych chwil. Mieszanka intensywna w emocje, zaskakująca i dająca do myślenia. Pisana z inteligencją, by do samego końca poruszać szare komórki czytającego i nie ujawniać rozwiązania nim nie padną wszystkie potrzebne słowa. Przyznaję, że nie spodziewałam się takiego obrotu, ponieważ decydując się na lekturę szukałam czegoś lekkiego, co pozwoli złapać oddech po fali silnych kryminałów. A jednak już na wstępie zauroczona style autorki z przyjemnością przypatrywałam się z bliska bohaterom, by snuć własne domysły i rzucać przedwstępne podejrzenia.

Alice nigdy nie czuła się związana ze swoją rodziną, dlatego opuściła rodzinną posiadłość tak szybko jak to było możliwe. Dziś wróciła, by uhonorować śmierć ojca i ostatni raz zmierzyć się ze wspomnieniami. Nie spodziewała się, że wpadnie w sam środek intrygi prowadzącej do przejęcia spadku. Nikt nie pytał co o tym sądzi, wszyscy z hukiem rzucili się w wir pokonywania chaosu, zarówno tego na prywatnej wyspie, jak i we własnych głowach.

Fabuła koncentruje się wokół wszystkich bohaterów i niespiesznie przybliża nam kreację każdego z nich. Tym sposobem otwiera się przed nami cały wachlarz różnorodnych zachowań, który obracamy w głowach na wszystkie sposoby. Rodzina Alice należy do tych bardzo nietypowych, mocno egoistycznych, przekonanych o swojej racji i dla majątku gotowych skoczyć w ogień. Momentami złość na nich przyćmiewała mi subiektywy osąd, ale jednocześnie czułam się nad wyraz mocno związana z fabułą. To jedna z tych powieści, w których spotkamy wszystko co niezbędne dla angażującej przygody, od ważnych treści, przez istotny przekaz ukryty na drugim planie, po same emocje, postacie, wydarzenia budzące w naszych wyobraźniach niezapomniane sceny. Wyzwania pomyślnie skonstruowane przez głowę rodziny, wątpliwe relacje z tymi, którzy nie powinni się angażować a także niepewność tego co wydarzy się tuż za rogiem to tylko początek atrakcji.

"Letnie sztormy" to opowieść o pogubionej we własnych wartościach rodzinie, której daleko do idealnego wzorca. Trudna pod względem emocjonalnym, intrygująca poprzez kolejne pułapki czyhające na bohaterów, zachwycająca jeśli chodzi o styl i plastyczność. Sięgając po lekturę Sarah MacLean nie spodziewałam się tak treściwej fabuły a jednak na długo po zamknięciu ostatniej strony wciąż stawiam siebie na miejscu Alice i zadaję sobie pytania na które nie znam odpowiedzi. Zdecydowanie polecam! 

"Deadline na miłość" Natalia Sońska

 

"Deadline na miłość" Natalia Sońska, Wyd. Czwarta Strona, Str. 336

 

Miłość czy kariera? A jeśli jedno i drugie ma ten sam deadline? 

 

Lubię książki Natalii Sońskiej, ale wobec tej jednej miałam obawy. Nie ze względu na styl autorki a podjęty temat, ponieważ nie jestem fanką współczesnych mediów społecznościowych i całego tego wyścigu szczurów. Bałam się, że po prostu nie odnajdę się w fabule. Niepotrzebnie jednak wątpiłam, ponieważ autorka ujęła wszystko w bardzo racjonalny sposób, pokazała po prostu zagubienie aktualnego świata i sięgnęła po motywy, które zrozumieją wszyscy. Z lekkością i swobodą kluczyłam więc wokół niełatwych tematów i patrzyłam jak bohaterowie robią wszystko, by odnaleźć swoje miejsce w świecie. 

Lena od lat pisze dla redakcji "Głosu" a jej grono fanów rośnie z każdym dniem. Poruszające wpisy trafiają do serc oraz dają do myślenia. Dlatego dziewczyna wie, że jej awans jest na wyciągnięcie ręki. A jednak pojawia się ktoś to nazbyt szybko burzy wypracowaną drogę. Michał wie czego chce, wydaje się być bezkompromisowy a na domiar złego czuje się w mediach społecznościowych jak ryba w wodzie. Zagraża Lenie w strefie zawodowej, ale prywatnie również wydaje się poruszać głębsze emocje. Czy można połączyć tak skrajnie różne światy?

Nasi bohaterowie spotkali się już wcześniej. Jednak nie przypuszczali, że ich drogi ponownie się skrzyżują. To doprowadziło do chaosu oraz konieczności przewartościowania swoich priorytetów. Dzięki temu czytelnik otrzymał ciekawy obraz losu nieprzewidywalnego i dyktującego własne warunki. To intrygująca fabuła na miarę współczesnych czasów, nie tylko dobrze napisana oraz odwołująca się do w pełni wiarygodnych zdarzeń, ale przede wszystkim ukazująca pęd życia, zagubienie w oczekiwaniach społeczeństwa a brak przystopowania czy wsłuchania się w siebie samego. Bohaterowie zaplątani w niewidzialną nić błądzą po omacku, by znaleźć szczęście a my doskonale rozumiemy ten uczuciowych chaos, który przecież i nas dopadł na pewnym etapie życia.

Chociaż historia nie ucieka od pewnych schematów to napisana jest w przyjemny dla wyobraźni sposób i trudno się oprzeć od szybkiego przewracania kolejnych stron. Natalia Sońska pisze bardzo plastycznie a bohaterowie jej powieści zawsze wydają się stać na równi z nami. "Deadline na miłość" niczym nie różni się od pozostałych książek autorki, to dojrzała, przemyślana, błyskotliwa proza z którą utożsamiamy się już na stracie i przy której spędzamy dobrze zagospodarowane chwile. Idealna jako towarzyszka letnich, wakacyjnych podróży czy do poczytania na ogrodzie w upalny dzień. Polecam! 

"Miłość na pełny etat" Patrycja Fidelus

 

"Miłość na pełny etat" Patrycja Fidelus, Wyd. Czwarta Strona, Str. 367

 

W mieście, gdzie każda uliczka opowiada historię o miłości, Natalia musi napisać własną. 

 

Trudno jest odnaleźć się w życiu, które zaskakuje na każdym kroku. Mimo pewnych założeń i mimo determinacji w drodze do celu wciąż czujemy się zaskoczeni przewrotnością losu. 

Przekonała się o tym główna bohaterka powieści Patrycji Fidelus, która wykreowana na wzór każdej z nas, była idealnym przykładem człowieka szukającego własnego miejsca w świecie. Ta opowieść porwała mnie od pierwszych stron, zaskakując swoją trafnością w stosunku do podjętych tematów oraz konfrontacją z otaczającym na światem. Mocno obyczajowa, z nutą romantycznego wydźwięku, plastyczna, przyjemna dla wyobraźni, ale przede wszystkim szczera, otwarta na czytelnika, świadoma podejmowanych przez bohaterów kroków oraz związanych z tym potencjalnych konsekwencji. 

Natalia miała jasne zasady wypracowane przez lata. Zranione serce pozwoliło uniknąć jej kolejnych rozczarowań i skupić się na zawodowej karierze. W tej sposób weszła po szczeblach na sam szczyt dziś zajmując stanowisko dyrektorki międzynarodowego banku z siedzibą w Rzymie. Nie spodziewała się jednak, że demony przeszłości powrócą z podwójną siłą, gdy na jej drodze ponownie stanie Andrea, mężczyzna, który już raz złamał jej serce. 

Urokliwa, pełna pozytywnych emocji, niosąca nadzieję na lepsze jutro. Piękna powieść, której strony praktycznie przerzucają się same a my specjalnie przeciągamy czytanie, by delektować się wszystkim jak najdłużej. Z jednej strony obserwujemy losy wspaniale wykreowanych bohaterów, szczerych w swoich działaniach, ludzkich i wiarygodnych, z drugiej wędrujemy uliczkami Rzymu i czujemy się jak na wakacjach. Dorzucamy do tego sporą dawkę tajemnicy związaną z osobą Andrea, jego niewypowiedziane słowa wiszące w powietrzu i mamy mieszankę pełną silnych, skrajnych emocji, która smakuje wybornie. Autorka zamknęła w jednej fabule wiele nietuzinkowych motywów, na bazie zwykłej historii zbudowała powieść złożoną z wielu elementów i tym samym oczarowała czytelnika, wyprawiając go w drogę, którą pokonywał z rosnącą przyjemnością. 

To opowieść o życiu, jego wzlotach i upadkach. O miłości, pełnej nieporozumień, ponieważ zapominającej o rozmowie. "Miłość na pełny etat" jest swojego rodzaju lekcją pozwalającą uniknąć pewnych błędów oraz wyciągnąć własne wnioski. Jednak jest to przede wszystkim pięknie napisana książka, błyskotliwa, inteligentna, idealna do poczytania późnym popołudniem, gdy codzienne obowiązki przestają mieć znaczenie a my możemy pozwolić sobie na popuszczenie wodzy wyobraźni. Gwarantuję, że nie pożałujecie wyboru lektury!