"Światło między oceanami" M.L. Stedman

"Światło między oceanami" M.L. Stedman, Tyt. oryg. The Light Between Oceans, Wyd. Albatros, Str. 432

"Człowiek w swojej podróży przez życie jest niczym żelazo hartowane przez każdy kolejny dzień i każdą osobę, którą spotyka na swej drodze. Blizny są jak wspomnienia."

Rok 1920. Tom Sherbourne, inżynier z Sydney, wciąż powraca pamięcią do wydarzeń z Wielkiej Wojny. Miejsce w którym życie pomaga mu zregenerować siły i zapomnieć o tragicznej przeszłości. Razem z żoną mieszka w latarni oddalonej o 100 mil od wybrzeży Australii na niezamieszkanej wysepce Janus Rock. Jednak ich spokojna sielanka zostaje przerwana przez okrutny los, który uniemożliwia im założenie pełnej rodziny. Brak dziecka pogrąża Isabel w depresji i odbiera jej radość życia. Jednak pewnego dnia na brzegu wyspy pojawia się łódź z martwym mężczyzną i płaczącym niemowlęciem. I choć nie powinien, Tom podejmuje decyzję, która zmieni życie jego rodziny nieodwracalnie.

Wiedziałam, że to będzie dobra powieść, ale nie spodziewałam się w niej aż tak dużej głębi. Ostatnio przyciągają mnie do siebie historie z mocnym wydźwiękiem i wartościami, więc doceniam je dwa razy bardziej. Powieść Stedman zalicza się właśnie do tego grona lektur - pisanych na podstawie swobodnej, wręcz powolnej fabuły, która jednocześnie w żaden sposób nie nudzi a ujmuje rozgrywanymi wydarzeniami i zmusza nawet do tego, by jeszcze bardziej je spowolnić, by lepiej przyjrzeć się rozgrywanej sytuacji.

Rodzina Toma jest podobna do zwykłej rodziny, która skrywa w swoim domowym obliczu jakiś dramat. On sam jest człowiekiem który właściwie utożsamia się z miejscem, w którym obecnie mieszka - latarnia wyznacza bezpieczną przystań dla tych, którzy tego potrzebują i ratuje z opresji przed głęboką wodą, pełną samotności. Główny bohater jest dokładnie taki sam, też kieruje do bezpiecznej przystani swoją żonę, którą chce uratować za wszelką cenę, ale mimo to czuje się samotny, a mrok który w nim drzemie co jakiś czas daje o sobie znać. Uczucie miedzy nim a Isabel jest niesamowicie czułe i bardzo, bardzo piękne. Przeżyć coś takiego to skarb i wielu z nas mogłoby poczuć zazdrość o coś tak mocno zakorzenionego w sercach głównych bohaterów, choć niewątpliwie stanowi to przede wszystkim wielką atrakcję dla czytelników, którzy po prostu nie mogą przerwać czytanej lektury zanim nie dowiedzą się jak kończą się losy tych dwojga. Wiem to z własnego doświadczenia, bo do ostatniej strony z zapartym tchem śledziłam rozgrywane wydarzenia i wraz z zakończeniem historii uciekło mi nawet kilka łez.

Nie jest to również książka, która przytłacza swoją formą. Wiem, że czasami głębsza fabuła może drażnić stylem bardziej melancholijnym i smętnym. Tutaj tego nie ma, choć książka może przytłoczyć nadmiarem nagromadzonych emocji, ale tylko w ten dobry sposób, kiedy na swoich barkach sami odczuwamy wszystkie problemy głównych bohaterów. Powieść Stedman ujawnia tajemnicę ludzkiej duszy i człowieczeństwa, które odbiera rozum i każe kierować się sercem. Jedna decyzja Toma doprowadziła w konsekwencji do dramatycznych wydarzeń a siła cierpienia sprawi, że sami nie będziecie wiedzieli czy faktycznie postąpił źle. Czy nie jest tak, że dla najbliższych jesteśmy gotowi na wszystko?

"Światło między oceanami" ujęło mnie swoją historią i rozkochało w sobie na zabój. To jedna z tych książek, do których wraca się latami, bo wciąż możemy wyciągnąć z niej inne wartości. Jest w niej mnóstwo bólu, tragedii i cierpienia, a mimo to pokazuje, że człowiek jest tylko człowiekiem. I serce czasami może się mylić. Jednak jakie konsekwencje z tego wynikają musicie poczuć na własnej skórze. Polecam!

Za możliwość przeczytania dziękuję Księgarni Taniaksiazka.pl.

Przedpremierowo: "Diabolika" S.J. Kincaid

"Diabolika" S.J. Kincaid, Tyt. oryg. The Diabolic, Wyd. Moondrive, Str. 412

PREMIERA: 15 lutego 2017r.

"Nie jestem tu po to, żeby dotrzymywać ci towarzystwa. Jestem morderczynią, mam dla ciebie zabijać, a w razie potrzeby umrzeć dla ciebie. Jestem twoim narzędziem, twoją bronią - twoją własnością."

Czy zastanawialiście się jak postąpilibyście w chwili zagrożenia? Przejąłby Was nieopisany strach i sparaliżował do szpiku kości? A może stanęlibyście w gotowości do działania, by na przekór wszystkiemu bronić tych, których kochacie?

Nemezis, jednej z Diabolik te pytania nigdy nie powinny przejść przez myśl. Nie miały prawa. Została wyszkolona do tego, by bronić człowieka, dla którego powstała - za wszelką cenę. Taki jest jej los: naznaczony z góry wszelkim złem, do którego nie odwołałby się żaden człowiek. To przerażające, z jaką precyzją powstała historia Diabolik - istot okrutnych, bezwzględnych, pozbawionych litości. Kincaid bardzo dobrze przedstawiła ten kontrast pomiędzy nowo wykreowanymi istotami a człowiekiem na podstawie całej masy pozorów. Autorka wyciągnęła na światło dnia wszystkie najgorsze cechy ludzkości i uformowała je w postać Diabolik - kreując postać człowieka jako tego pozbawionego wad, idealnego w każdym calu i niezdolnego do krzywdy, stojącego naprzeciw istot pozbawionych zasad moralnych, wypranych z wszelkich uczuć, które mają bronić tych dla których powstały nie bacząc na morale.

W zrozumieniu psychiki Diabolik pomogła mi Nemezis i jej pierwszoosobowa narracja. Dziewczyna odziedziczyła fantastyczne cechy postaci, którą kocha się od pierwszej chwili i kibicuje się w dążeniu do jej celów - jest silna, potężna, a przy tym niesamowicie sympatyczna i bardzo ludzka. Na pierwszy rzut oka nie miałam pojęcia do czego może być zdolna i chociaż wspominała jak funkcjonuje jej gatunek - nie dawałam wiary. Nemezis bardzo przypominała swoją panią - Sidonię, której służyła i dla której zrobiłaby wszystko. Nie było w niej za grosz tego okrucieństwa o którym wciąż wszyscy wspominali, nie było tego potwora, który miał się wykreować już na pierwszych stronach. Relacja jaka połączyła tą dwójkę nie miała nic wspólnego z obowiązkiem, ponieważ pojawił się tutaj dar przyjaźni a zatem i uczucia, o których przecież nie powinno być mowy.

Przyznaję, że S.J. Kincaid oczarowała mnie światem, który stworzyła. Powołała do życia alternatywną rzeczywistość, w której człowiek staje się panem świata, a Diaboliki służą mu ponad wszystko. Niczym najzagorzalsi ochroniarze, których nikt nie jest w stanie złamać. Tylko, że w tym wszystkim zapomina się o człowieczeństwie, które jakby traci na znaczeniu. Ludzie w świecie autorki bywali czasami równie okrutni co Diaboliki, tylko w żaden sposób się nie przyznawali do tego: robiły to za nich knowania, polityczne gierki i chęć przejęcia władzy. To bezwzględny świat, w którym zarzucono nowym istotom okrutne cechy ludzi, by zmylić postrzeganie ich samych, ale nie ma w tym ziarna prawdy. Tak się przyjęło, ale postać Nemezis jest idealnym przykładem do burzenia murów utartych schematów - w świecie pozbawionym uczuć odnalazła w sobie człowieczeństwo i zaczęła odczuwać emocje. Stając w obronie Sidonii zmienia się w swoją przyjaciółkę a stając w obliczu niebezpieczeństwa nie może ujawnić swoich prawdziwych zdolności. Musi myśleć i działać tak jak człowiek, zatem musi też czuć. A jak się okazuje - to wcale nie jest takie trudne.

"Diabolika" to dobry przykład tego, że powieść młodzieżowa może nas jeszcze czymś zaskoczyć. S.J. Kincaid przekonała mnie do siebie doskonałym stylem i pomysłowością na fabułę, która trzyma przy sobie do ostatniej strony. A nawet po zakończonej lekturze wydaje się, że to wciąż mało i aż żal ściska serce, że być może przyjdzie nam trochę poczekać na kontynuacje. To jedna z tych książek, po które możemy sięgać w ciemno, bo każdy znajdzie coś dla siebie. Pomysłowa fabuła, doskonale wykreowani bohaterowie, realność scen i klimat, który wciąga czytelnika w sam środek rozgrywanych wydarzeń to jedynie kuszące wabiki, bo jest w tej powieści cała masa atutów. To powieść o ludzkich słabostkach, które zostały skierowane w stronę nowo stworzonych istot. A tak naprawdę pod fasadą pozorów kryją się potwory gorsze od Diabolik. Jesteście gotowi je poznać?