"Lokatorka Wildfell Hall" Anne Bronte

Autor: Anne Bronte
Tytuł: Lokatorka Wildfell Hall
Tytuł oryginału: The Tenant of Wildfell Hall
Wydawnictwo: Mg
Liczba stron: 524

Helen Graham, piękna acz owdowiała kobieta zjawia się na dworze Wildfell Hall wraz ze swoim synem, pięcioletnim Arthurem. Jako kobieta małomówna i skryta wzbudza nie małe zainteresowanie wśród okolicznych mieszkańców pragnących dowiedzieć się szczegółów związanych z jej prywatnym, lecz owianym tajemnicą życiem. Brak wylewności ze strony Helen owocuje w powstanie licznych historii i plotek wymyślonych na poczekaniu przez jakże życzliwe sąsiadki. Niestety wiąże się to z wdaniem z góry przykrego osądu na temat nowo przybyłej. Jedynym przyjacielem kobiety wydaje się być Gilbert Markham, który jednak boi się wydanych na temat Heleny opinii i nie przyznaje się w towarzystwie do nowo zawiązanej znajomości. Głęboko skrywana tajemnica Helen Graham choć nie ujawniona na nowo rujnuje jej życie.

„Czasem spoglądając komuś głęboko w oczy można poznać jego duszę na wskroś i dowiedzieć się o nim więcej w ciągu godziny niż o innych w ciągu całego życia.”

Przeszłość Helen odkrywana jest stopniowo, dzięki samej bohaterce która ujawnia karty swego pamiętnika stanowiącego znaczna część książki. Niestety ujawniana historia obfituje w przyjemne zwroty akcji tylko do czasu i ujawnia okrutną prawdę o dotkliwych wydarzeniach, pozostawiających ślad w pamięci bohaterki. Drugą połowę książki stanowią listy Gilberta do swojego przyjaciela Halforda. Tym sposobem historia opowiedziana jest z dwóch, jakże różnych perspektyw: mężczyzny i kobiety, którzy mają różne światopoglądy i życiowe doświadczenia.

Autorce rewelacyjnie wyszła kreacja bohaterów, których pojawia się naprawdę sporo. Żadna postać nie została pominięta jeśli chodzi o dopracowanie ich zachowań, dosłownie wszyscy, bo nawet i Ci trzecio-, czwarto- czy dziesięcioplanowi mają w sobie cząstkę prawdziwej duszy. Z kolei bohaterowie pierwszoplanowi potrafili poruszyć moje zainteresowanie i sprawić, że popadałam w skrajności: od ulubienia do znienawidzenia, a to wszystko wywołane było ich zachowaniami w danym momencie. Do gustu przypadła mi także doskonale ukazana postawa sąsiedztwa: licznych plotkarzy żerujących na ludzkiej krzywdzie. Prawda zawarta w tym przesłaniu jest niemal namacalna. Pamiętajcie tylko, że książki sióstr Bronte nie są stworzone dla dynamicznej akcji. Tutaj każdy zna swoje miejsce i fabuła toczy się swoim spokojnym, powolnym rytmem. To wiąże się także z miejscami nużącym językiem i wylewnością emocji bohaterów. Wiele przemyśleń, przypuszczeń i rozterek wysuwa się tutaj na plan pierwszy i nie rzadko przywołuje fale znużenia. Jednak wszystko ma swoje granice, Anne Bronte znała się na rzeczy i stworzyła historię piękną w swojej formie jak i historii. Dlatego utrzymana w ciekawym klimacie, przekazująca wiele wartości lektura znowu powoduje, że zaczynam inaczej patrzeć na świat.

„Nasamprzód przyjrzyj się jego wnętrzu i kochaj dopiero wtedy, gdy spodoba ci się to, co tam widzisz.”

To książka, która potrafi wzbudzić w czytelniku wiele emocji. Przez całą powieść przewija się szok i niedowierzanie związane z męskim wzorcem współczesnych bohaterom czasów. Sama byłam poirytowana postawami mężczyzn, którym uchodziło bezkarnie wiele przewinień a właściwie mogli pozwolić sobie względem kobiet na wiele, bo zapewnione im było poparcie tłumu. Nie zrozumcie mnie źle, ta książka nie jest wpisana w feministyczny ruch, ale potrafi pozwolić na otwarcie oczy wielu kobietom, które mogą być niepewne swoich postępowań. Według mnie historia napisana ręką jednej z sióstr Bronte powinna trafić do biblioteczki każdego czytelnika jako powieść obowiązkowa dla każdego.

Za możliwość przeczytania dziękuję Wydawnictwu Mg.

Ocena: 5/6 - [powieść w jednym tomie]

"Gwiazd naszych wina" John Green

Autor: John Green
Tytuł: Gwiazd naszych wina
Tytuł oryginału: The Fault in Our Stars
Wydawnictwo: Bukowy Las
Liczba stron: 312

Bywają książki, po których pozostaje tylko pełne szacunku milczenie oddające cześć bohaterom i fabule. I choć chce się krzyczeć, to nie można - i nie wypada.

„Moje idee to gwiazdy, których nie potrafię ułożyć w konstelacje.”

Hazel ma zaledwie szesnaście lat, ale ciężki los dał się jej we znaki już dawno temu. Dziewczyna choruje na raka, a szanse na wyzdrowienie są bliskie zeru. Nieustannym towarzyszem każdego dnia staje się dla niej butla z tlenem. Brak przyjaciół, szkoły i zajęć normalnej nastolatki nie pozwala jej na sekundę zwyczajnego życia. Grupa wsparcia według matki Hazel ma dodać jej otuchy i pozwolić na zdobycie nowych znajomości. I tak się staje. Pojawia się Augustus, chłopak który wkrada się do świata Hazel i rozjaśnia jej dotychczasowe życie.

Nigdy jeszcze nie trafiłam na powieść z tak idealnie wykreowanymi bohaterami. Jest w książce moment, kiedy Augustus mówi o Hazel, że ta jest tak bardzo zajęta byciem sobą, że nie dostrzega jak bardzo jest wyjątkowa. A ja całkowicie się z tym zgadzam, tylko nanosząc małą poprawkę: wszyscy, dosłownie wszyscy bohaterowie tej lektury właśnie tacy są. Niebanalni, niesamowici i doskonali w każdym calu. A w tym wszystkim rewelacyjny jest fakt, w którym bohaterowie używają niesamowicie mądrych, miejscami wyszukanych słów i robią to w całkowicie naturalny sposób. Tutaj nie ma miejsca na brak realizmu, wymuszone zdania czy nad wyraz dojrzałych bohaterów. Nie, skądże znowu. To po prostu nazywa się charyzmą - bycie tak bardzo sobą, że aż niemożliwe. Hazel jako narratorka sprawdziła się fantastycznie po części dlatego, że podeszła do swojej choroby, jak do naturalnej i nieuniknionej rzeczy. Podjęła decyzję że ten czas, który jej został na pewno nie za obfituje w smutek. Podobnie jest z Augustusem, którego sposób bycia i charyzma aż ściskają za serce. I wierzcie mi lub nie, ale oddałabym za takiego chłopaka całe królestwo.

Lekkość języka i wplątanie w niego pięknych słów sprawiło, że obraz świata przedstawionego nabrał ram realności i rzeczywistości.  Przez cały czas wierzyłam i ufałam, że gdzieś w tym wszystkim może jest maleńkie ziarno prawdy. Żyłam tą historią tak, jakbym była pobocznym, cichym obserwatorem. "Gwiazd naszych wina" to nie kolejna smutna historia o losie chorej na raka dziewczynki. Green nie bawi się w gorzko - cukierkowy świat owiany goryczą i smutkiem tylko angażuje humor, błyskotliwość i nie małą odwagę do roli cichych bohaterów. Dlatego też pojawia się wiele pytań, często pozostawionych bez odpowiedzi lecz które można znaleźć w głębi własnej duszy.

 „Świat nie jest instytucją zajmującą się spełnianiem życzeń.”

Chciałabym napisać wiele. Stworzyć wspaniałą, obszerna recenzje żeby skłonić Was do sięgnięcia po książkę pana Green'a. Ale nie potrafię. Piszą kolejne: rewelacyjna, wspaniała, idealna (!) pójdę za tłumem, a tego nie chcę. "Gwiazd naszych wina" powoli wkradała się do mojego serca i zapuściła w nim korzenie, których za żadne skarby nie dam sobie wyrwać. W wielu licznych recenzjach padło mnóstwo pozytywnych, wychwalających słów wznoszących książkę Johna Green'a na piedestał. Pomyślałam sobie: "Fantastycznie! Napiszę na jej temat długą, zachwalającą recenzję, bo pewnie i mnie przypadnie do gustu." Teraz te słowa mnie śmieszą, nie dlatego, że książka mi się nie podobała. Skądże znowu - ona mnie oczarowała. Oczarowała tak bardzo, że aż brak mi słów. Dlatego wiem, że cokolwiek o niej napiszę to będzie za mało. Te wszystkie uczucia, która towarzyszyły mi w trakcie czytania i długo, długo po skończeniu lektury, ocean wylanych łez i znaleziona nauka sprawiły, że nigdy nie zapomnę o tej książce. A każdemu, kto zechce mnie wysłuchać powiem, że nie czytając tej książki traci cenną lekcję, której nie da się niczym zastąpić.

"[...]są w życiu tym chwile,

W których przeznaczeń swych panem jest człowiek.

Jeśliśmy zeszli do nędznej sług roli,

To nasza tylko, nie gwiazd naszych wina."

William Shakespeare "Juliusz Cezar"

Dziękuję wspaniałej M. za podsyłanie książek zbliżonych do gwiazd! 

Ocena: 6/6 - [powieść w jednym tomie]