poniedziałek, 16 listopada 2026

"Kot ogrodnika" Thomas Schlesser

 
"Kot ogrodnika" Thomas Schlesser, Tyt. oryg. Le Chat du jardinier, Wyd. Literackie, Str. 368
 

"Kot ogrodnika" to subtelna opowieść, w której poezja, natura i czułość splatają się ze sobą, ucząc, jak mówić, kochać i żyć.

 

Lekka jak piórko i jednocześnie niesłuchanie głęboka powieść, która dotyka czułych strun nawet najbardziej wymagającego czytelnika.

Dawno nie miałam sposobności czytać tak dojrzałej lektury. Była po prostu piękna w swojej prostocie, dojrzała, szczera i ponadczasowa. Była po prostu niezwykła w najczystszym znaczeniu tego słowa i obawiam się, że poruszyła mnie tak mocno, że mogę nie być obiektywna. Znacie ten stan po zamknięciu ostatniej strony, kiedy właściwie nie wiecie co teraz zrobić ze swoim życiem? No właśnie, dokładnie tak się czułam. Autor zaskoczył mnie stylem, plastycznością, prezentacją podjętych tematów, ale przede wszystkim kreacją bohaterów, którzy niczym z krwi i kości stanęli przede mną pełni sprzeczności oraz prywatnych problemów. 

Louis nie miał łatwo. Jego mały zakątek Prowansji przestał nieść ukojenie. Burza splądrowała pola położone dookoła a jego koci przyjaciel zapadł na ciężką chorobę. Jednak pewnego dnia na jego drodze stanęła Thalie, starsza pani przepełniona miłością do literatury, która szybko zaraża sąsiada swoją pasją i pokazuje jak z małych rzeczy wyciągać wielkie chwile.

Główny bohater to postać zagadka. Prosty człowiek kochający swoją ziemię i przyrodę, stroniący od ludzi, zamknięty w sobie. Thalie wydaje się jego sprzecznością, żywiołem energicznym i niemożliwym do zatrzymania. A jednak wspólnie budują przejmującą opowieść. My również zakasujemy rękawy, wsadzamy ręce w ziemię i słuchamy w międzyczasie peanów na temat wybitnych autorów. Dostrzegamy zmiany zachodzące w Louisie, ale nie będą one intensywne, tutaj nie wydarzy się nic przełomowego. A jednak smutek zostanie w pewnym momencie przegoniony, tragizm codzienności odejdzie w cień na rzecz ciepłych promieni słońca na twarzy i to co bolesne wciąż będzie miało znaczenie, ale nie będzie definiowało przyszłości. Trudno w słowach opisać magię zwykłych chwil przywołaną przez autora, ale gwarantuję, że wykonał on wyjątkową pracę na rzecz wyobraźni czytelnika, która otrzymała paletę wyjątkowych barw, chwil oraz cudownych bohaterów.

To jedna z tych powieści, która czytana od nowa za każdym razem uczy czegoś nowego. Niepozorna, płynąca własnym rytmem, inna niż wszystkie a jednak zwyczajnie niezwyczajna. Magiczna w wielu znaczeniach tego słowa. Zachwyciła mnie tak bardzo, że mogłabym użyć największych pompatycznych słów, by ją opisać, ale jestem pewna, że sami odkryjecie jej piękno, gdy tylko otworzycie pierwszą stronę i w literackich słowach odkrycie cząstkę samych siebie. 

sobota, 14 listopada 2026

"Szwagier ostatniej akcji" Marek Stelar

 
"Szwagier ostatniej akcji" Marek Stelar, Wyd. Filia, Str. 336
 

Gdy zapada zmrok, do akcji wkracza szwagier. 

 

Plan był doskonały, wykonanie banalnie proste, ale w procesie tworzenia jak zawsze okazało się, że nie wszystko idzie tak jak iść powinno...

Ta seria przyprawia o wypieki na twarzy, zawrót głowy i ból spowodowany nieustannym zanoszeniem się śmiechem. I gwarantuje tak silnie uzależniającą przygodę, że nie sposób się oderwać. Góra kłopotów doczekała się piątej odsłony a jak zachęcam Was do rozpoczęcia czytania zgodnie z chronologią. Warto poznać bliżej bohaterów i pokonywać u ich boku wszystkie przeciwności, ponieważ to tak smaczna zabawa, że żal opuścić jakiekolwiek perypetie. Autor trzyma poziom, nie zwalnia tempa, buduje lekkie, ale w pełni przemyślane historie i zbliża nas do postaci za sprawą wstawek na temat ich prywatnych spraw. 

Babcia Malwina nie patrząc na wiek decyduje się wkraczać z otwartą głową w nowe, wymyślone przez siebie projekty. Pomysł na podreperowanie budżetu pojawił się szybko i wraz z Janeczką został równie szybko wcielony w życie. W sekrecie przed rodziną obie panie zorganizowały ferie dla małej grupy dzieciaczków. Co mogło pójść nie tak? Cóż... W zasadzie to wszystko. Na szczęście jest jednak szwagier, który zawsze służy pomocną dłonią!

Ależ to był uroczy rozgardiasz. Owszem, wiemy doskonale jak to wszystko ostatecznie się skończy, więc nie ukrywajmy, że fabuła jest dość przewidywalna. Jednak tak naprawdę jest ona wyłącznie dodatkiem do całości. Prym wiodą kreacje bohaterów, ich postawy, zachowania, popełniane błędy czy wyciągane konsekwencje. Po części jest to podkoloryzowane na rzecz komedii pomyłek, jednak z drugiej strony wprawne oko czytelnika wyłapuje pomiędzy wierszami dużo głębsze wartości. Nic tu więc nie jest pisana bez powodu. Nikt nie rzuca słów na wiatr, nawet Misiek, który życzy sobie, by małe szatany zniknęły i... tak, znikają bez żadnej podpowiedzi, gdzie można ich szukać!

Na pierwszy rzut oka sięgamy po komedię, która ma nieść radość i poprawiać humor. Doskonale jednak wiemy, że Marek Stelar nie pisze dla samego pisania i jego historie zawsze są dopracowane, świadome, w pełni wiarygodne - a także - dyktowane prozą życia, która ma wzloty i upadki. Sięgając po "Szwagier ostatniej akcji" przyjrzyjcie się lepiej losom postaci, zatrzymajcie się przy ich opowieściach i razem z nimi stawiajcie czoła kolejnym wyzwaniom a wówczas dostrzeżecie jak piękna w swojej prostocie jest to powieść, jak świadoma i zbudowana z licznych warstw.