"Kot ogrodnika" to subtelna opowieść, w której poezja, natura i czułość splatają się ze sobą, ucząc, jak mówić, kochać i żyć.
Lekka jak piórko i jednocześnie niesłuchanie głęboka powieść, która dotyka czułych strun nawet najbardziej wymagającego czytelnika.
Dawno nie miałam sposobności czytać tak dojrzałej lektury. Była po prostu piękna w swojej prostocie, dojrzała, szczera i ponadczasowa. Była po prostu niezwykła w najczystszym znaczeniu tego słowa i obawiam się, że poruszyła mnie tak mocno, że mogę nie być obiektywna. Znacie ten stan po zamknięciu ostatniej strony, kiedy właściwie nie wiecie co teraz zrobić ze swoim życiem? No właśnie, dokładnie tak się czułam. Autor zaskoczył mnie stylem, plastycznością, prezentacją podjętych tematów, ale przede wszystkim kreacją bohaterów, którzy niczym z krwi i kości stanęli przede mną pełni sprzeczności oraz prywatnych problemów.
Louis nie miał łatwo. Jego mały zakątek Prowansji przestał nieść ukojenie. Burza splądrowała pola położone dookoła a jego koci przyjaciel zapadł na ciężką chorobę. Jednak pewnego dnia na jego drodze stanęła Thalie, starsza pani przepełniona miłością do literatury, która szybko zaraża sąsiada swoją pasją i pokazuje jak z małych rzeczy wyciągać wielkie chwile.
Główny bohater to postać zagadka. Prosty człowiek kochający swoją ziemię i przyrodę, stroniący od ludzi, zamknięty w sobie. Thalie wydaje się jego sprzecznością, żywiołem energicznym i niemożliwym do zatrzymania. A jednak wspólnie budują przejmującą opowieść. My również zakasujemy rękawy, wsadzamy ręce w ziemię i słuchamy w międzyczasie peanów na temat wybitnych autorów. Dostrzegamy zmiany zachodzące w Louisie, ale nie będą one intensywne, tutaj nie wydarzy się nic przełomowego. A jednak smutek zostanie w pewnym momencie przegoniony, tragizm codzienności odejdzie w cień na rzecz ciepłych promieni słońca na twarzy i to co bolesne wciąż będzie miało znaczenie, ale nie będzie definiowało przyszłości. Trudno w słowach opisać magię zwykłych chwil przywołaną przez autora, ale gwarantuję, że wykonał on wyjątkową pracę na rzecz wyobraźni czytelnika, która otrzymała paletę wyjątkowych barw, chwil oraz cudownych bohaterów.
To jedna z tych powieści, która czytana od nowa za każdym razem uczy czegoś nowego. Niepozorna, płynąca własnym rytmem, inna niż wszystkie a jednak zwyczajnie niezwyczajna. Magiczna w wielu znaczeniach tego słowa. Zachwyciła mnie tak bardzo, że mogłabym użyć największych pompatycznych słów, by ją opisać, ale jestem pewna, że sami odkryjecie jej piękno, gdy tylko otworzycie pierwszą stronę i w literackich słowach odkrycie cząstkę samych siebie.

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz