piątek, 20 listopada 2026

"Młokos" Fiodor Dostojewski

 
 "Młokos" Fiodor Dostojewski, Tyt. oryg. Подросток, Wyd. MG, Str. 624


A! Więc ty także nieraz cierpisz, że myśli nie da się przyoblec w słowa! To jest szlachetne cierpienie i dane jest tylko wybranym. Głupiec zawsze jest zadowolony z tego, co powiedział, a przy tym zawsze powie więcej niż trzeba.


Uwielbiam prozę rosyjską, bo ma ona w sobie coś niewymuszonego, świeżego, ponadczasowego. Fiodor Dostojewski oczywiście stoi na czele wśród moich ulubionych pisarzy a każdą jego powieść czytałam przynajmniej dwa razy.

Autor o nieprzeciętnym intelekcie tworzył błyskotliwe historie, która można czytać i czytać, wracać do nich zależnie od wieku, ochoty oraz życiowych wydarzeń a za każdym razem wyciągniemy z nich inne wnioski. To książki, które nas uczą, zmuszają do intensywnego myślenia i nie pozwalają się odłożyć na półę choćby na moment. I chociaż poruszają liczne wartości, wcale nie zanudzają, wręcz przeciwnie - przenoszą nas do miejsca kreowanego przez autora i pozwalają żyć życiem głównych bohaterów.

"Młokos" to historia Arkadiusza Wiersiłowa, zaledwie dziewiętnastolatka, który już dziś może pochwalić się bogatą osobowością. Charyzmatyczny i przekonany do swoich racji pozwala czytelnikowi rozłożyć swój charakter na czynniki pierwsze. Postać Arkadiusza, jak zawsze u Dostojewskiego, jest niezwykle złożona i oryginalna a już na pewno nie czarna, czy biała. Tutaj analizując zachowania i cele głównego bohatera powoli sami się gubimy w racjach związanych z kolejnymi wydarzeniami, bo trudno jest jednoznacznie ocenić zasady postępowania w świecie pełnym intryg, podłych ludzi i wszechobecnego egoizmu.

Dostojewski jak zawsze fenomenalnie kreuje sylwetki swoich bohaterów. Wszystkich, niezależnie od czasu spędzonego przez nich w fabule. To najcenniejszy dar autora i zarazem jego najważniejsza zaleta, ponieważ obserwując rozterki Arkadiusza oraz jego walkę ku dążeniu do idei jaką przyjął analizujemy na wszelkie możliwe sposoby czy faktycznie ma rację, czy może tak jak wielu dookoła niego, jest na wpół obłąkany. Do tego pojawia się niesłychany klimat ówczesnej Rosji, piękne przedstawione scenerie oraz ważne, nie rzadko stanowiące kwintesencję wielu podjętych scen, dialogi. Obserwujemy angażującą, wręcz niebezpieczną relację Arkadiusza i jego ojca, intrygę w jaką zostaje wplatany główny bohater a także samo otoczenie, które w odpowiedni sposób nakieruje nas ku inteligentnemu finałowi z morałem.

Książka Dostojewskiego jest obrazem człowieka zatraconego we własnych wartościach, zagubionego, niepewnego, podatnego na wpływy. Analizujemy sylwetki bohaterów, chłoniemy wszystko co autor chce nam przekazać oraz przekładamy wydarzenia z "Młokosa" na współczesne czasy, ponieważ jest to historia pełna nieskrywanych wartości, dojrzała, szczera i ponadczasowa. Nie jest to na pewno lektura prosta, zmusza bowiem nasze szare komórki do intensywnego myślenia a sam język nie ułatwia sprawy, ale godziny poświęcone interpretacji oraz oceny wydarzeń są tego zdecydowanie warte.

środa, 18 listopada 2026

"Dwanaście świątecznych randek" Ruby Winter

 
"Dwanaście świątecznych randek" Ruby Winter, Tyt. oryg.  The 12 Dates of Christmas. An advent calendar romance, Wyd. Czwarta Strona, Str. 388
 

Odliczanie do świąt jeszcze nigdy nie było tak pociągające. 

 

Tego jeszcze nie było! Oto przed nami literacki kalendarz adwentowy i zabawa lepsza niż ktokolwiek mógł przypuszczać!

Ruby Winter wpadła na niecodzienny pomysł i stworzyła coś o czym warto głośno mówić. W nasze ręce trafia spora książka, gruba i ciężka, ale nie przez potężną ilość stron (chociaż jest ich całkiem sporo), ale przez wykonanie - nie od początku bowiem możemy dostrzec tekst. Każda strona wymaga odpowiedniego przygotowania i otworzenia, dokładnie jak w przypadku świątecznego kalendarza adwentowego. To coś zdecydowanie dla cierpliwych! Klimat podbija stawkę, bohaterowie są przeuroczy a całość, mimo wykonania, to wciąż typowy bożonarodzeniowy romans w czystej, fabularnej formie, który bawi, intryguje i porusza wyobraźnię.

Evie wraz z przyjaciółką zaplanowały wspólny świąteczny czas w Londynie. To miał być lek po bolesnym rozstaniu. A jednak w samolocie, tuż przed długą podróżą, dowiedziała się, że leci sama. Nie spodobała jej się ta perspektywa. Na szczęście pewien Brytyjczyk wziął sobie do serca, by za spraw dwunastu randek przekonać dziewczynę do magi świąt i samego londyńskiego klimatu. Tylko czy wieczorne spacery, blask lampek i grzane wino wystarczą?

Mimo swojej lekkości, pod powierzchnią skrywa się pewien ciężar. Evie jest z Ameryki, Jake z Londynu. Jak piękna nie byłoby ich relacja, dzieli ich bolesna odległość rzutująca cień na całą romantyczną otoczkę. To napięcie ma swoje uzasadnienie, ale o tym przekonacie się sami. Ze swojej strony natomiast gwarantuję, że to w pełni przemyślana, pozytywna i niosąca ukojenie opowieść o przewrotnym życiu, które snuje dla nas własne plany. Czytamy z rosnącą przyjemnością o zmianach zachodzących w głównej bohaterce, wraz z nią otwieramy się na uczucie i doceniamy bożonarodzeniowy klimat Londynu, który wydaje się być jedyny w swoim rodzaju. Owszem, są tutaj pewne klasyczne schematy charakterystyczna dla gatunku, ale nie przeszkadzają w radości towarzystwa  Evie i Jake'a. 

Idealna na grudniową porę, jako prezent dla siebie lub bliskiej osoby. Formą łamiąca schematy, fabułą przywołująca wszystkie pozytywne emocje. "Dwanaście świątecznych randek" to gwarancja niezapomnianej zabawy, czasu spędzonego w towarzystwie uroczych, ale i złożonych bohaterów a sam Londyn nakreślony ręką autorki to jedna z czołowych postaci. Kwintesencja romantyzmy w czystej formie, gdzie miłość nabiera barw wraz z kolejno odkrytymi stronami. Zdecydowanie polecam!

poniedziałek, 16 listopada 2026

"Kot ogrodnika" Thomas Schlesser

 
"Kot ogrodnika" Thomas Schlesser, Tyt. oryg. Le Chat du jardinier, Wyd. Literackie, Str. 368
 

"Kot ogrodnika" to subtelna opowieść, w której poezja, natura i czułość splatają się ze sobą, ucząc, jak mówić, kochać i żyć.

 

Lekka jak piórko i jednocześnie niesłuchanie głęboka powieść, która dotyka czułych strun nawet najbardziej wymagającego czytelnika.

Dawno nie miałam sposobności czytać tak dojrzałej lektury. Była po prostu piękna w swojej prostocie, dojrzała, szczera i ponadczasowa. Była po prostu niezwykła w najczystszym znaczeniu tego słowa i obawiam się, że poruszyła mnie tak mocno, że mogę nie być obiektywna. Znacie ten stan po zamknięciu ostatniej strony, kiedy właściwie nie wiecie co teraz zrobić ze swoim życiem? No właśnie, dokładnie tak się czułam. Autor zaskoczył mnie stylem, plastycznością, prezentacją podjętych tematów, ale przede wszystkim kreacją bohaterów, którzy niczym z krwi i kości stanęli przede mną pełni sprzeczności oraz prywatnych problemów. 

Louis nie miał łatwo. Jego mały zakątek Prowansji przestał nieść ukojenie. Burza splądrowała pola położone dookoła a jego koci przyjaciel zapadł na ciężką chorobę. Jednak pewnego dnia na jego drodze stanęła Thalie, starsza pani przepełniona miłością do literatury, która szybko zaraża sąsiada swoją pasją i pokazuje jak z małych rzeczy wyciągać wielkie chwile.

Główny bohater to postać zagadka. Prosty człowiek kochający swoją ziemię i przyrodę, stroniący od ludzi, zamknięty w sobie. Thalie wydaje się jego sprzecznością, żywiołem energicznym i niemożliwym do zatrzymania. A jednak wspólnie budują przejmującą opowieść. My również zakasujemy rękawy, wsadzamy ręce w ziemię i słuchamy w międzyczasie peanów na temat wybitnych autorów. Dostrzegamy zmiany zachodzące w Louisie, ale nie będą one intensywne, tutaj nie wydarzy się nic przełomowego. A jednak smutek zostanie w pewnym momencie przegoniony, tragizm codzienności odejdzie w cień na rzecz ciepłych promieni słońca na twarzy i to co bolesne wciąż będzie miało znaczenie, ale nie będzie definiowało przyszłości. Trudno w słowach opisać magię zwykłych chwil przywołaną przez autora, ale gwarantuję, że wykonał on wyjątkową pracę na rzecz wyobraźni czytelnika, która otrzymała paletę wyjątkowych barw, chwil oraz cudownych bohaterów.

To jedna z tych powieści, która czytana od nowa za każdym razem uczy czegoś nowego. Niepozorna, płynąca własnym rytmem, inna niż wszystkie a jednak zwyczajnie niezwyczajna. Magiczna w wielu znaczeniach tego słowa. Zachwyciła mnie tak bardzo, że mogłabym użyć największych pompatycznych słów, by ją opisać, ale jestem pewna, że sami odkryjecie jej piękno, gdy tylko otworzycie pierwszą stronę i w literackich słowach odkrycie cząstkę samych siebie. 

sobota, 14 listopada 2026

"Szwagier ostatniej akcji" Marek Stelar

 
"Szwagier ostatniej akcji" Marek Stelar, Wyd. Filia, Str. 336
 

Gdy zapada zmrok, do akcji wkracza szwagier. 

 

Plan był doskonały, wykonanie banalnie proste, ale w procesie tworzenia jak zawsze okazało się, że nie wszystko idzie tak jak iść powinno...

Ta seria przyprawia o wypieki na twarzy, zawrót głowy i ból spowodowany nieustannym zanoszeniem się śmiechem. I gwarantuje tak silnie uzależniającą przygodę, że nie sposób się oderwać. Góra kłopotów doczekała się piątej odsłony a jak zachęcam Was do rozpoczęcia czytania zgodnie z chronologią. Warto poznać bliżej bohaterów i pokonywać u ich boku wszystkie przeciwności, ponieważ to tak smaczna zabawa, że żal opuścić jakiekolwiek perypetie. Autor trzyma poziom, nie zwalnia tempa, buduje lekkie, ale w pełni przemyślane historie i zbliża nas do postaci za sprawą wstawek na temat ich prywatnych spraw. 

Babcia Malwina nie patrząc na wiek decyduje się wkraczać z otwartą głową w nowe, wymyślone przez siebie projekty. Pomysł na podreperowanie budżetu pojawił się szybko i wraz z Janeczką został równie szybko wcielony w życie. W sekrecie przed rodziną obie panie zorganizowały ferie dla małej grupy dzieciaczków. Co mogło pójść nie tak? Cóż... W zasadzie to wszystko. Na szczęście jest jednak szwagier, który zawsze służy pomocną dłonią!

Ależ to był uroczy rozgardiasz. Owszem, wiemy doskonale jak to wszystko ostatecznie się skończy, więc nie ukrywajmy, że fabuła jest dość przewidywalna. Jednak tak naprawdę jest ona wyłącznie dodatkiem do całości. Prym wiodą kreacje bohaterów, ich postawy, zachowania, popełniane błędy czy wyciągane konsekwencje. Po części jest to podkoloryzowane na rzecz komedii pomyłek, jednak z drugiej strony wprawne oko czytelnika wyłapuje pomiędzy wierszami dużo głębsze wartości. Nic tu więc nie jest pisana bez powodu. Nikt nie rzuca słów na wiatr, nawet Misiek, który życzy sobie, by małe szatany zniknęły i... tak, znikają bez żadnej podpowiedzi, gdzie można ich szukać!

Na pierwszy rzut oka sięgamy po komedię, która ma nieść radość i poprawiać humor. Doskonale jednak wiemy, że Marek Stelar nie pisze dla samego pisania i jego historie zawsze są dopracowane, świadome, w pełni wiarygodne - a także - dyktowane prozą życia, która ma wzloty i upadki. Sięgając po "Szwagier ostatniej akcji" przyjrzyjcie się lepiej losom postaci, zatrzymajcie się przy ich opowieściach i razem z nimi stawiajcie czoła kolejnym wyzwaniom a wówczas dostrzeżecie jak piękna w swojej prostocie jest to powieść, jak świadoma i zbudowana z licznych warstw.  

piątek, 13 listopada 2026

"Medalion" Leszek Herman

 
"Medalion" Leszek Herman, Wyd. Muza, Str. 416
 

O klątwach, obsesji i cenie odkrywania przeszłości… 

 

Wielkie wyzwania, wszechobecne tajemnice oraz uzależniająca akcja, która porusza naszą wyobraźnię. Czy można chcieć czegoś więcej? 

Książki Leszka Hermana goszczą na mojej półce od dawna i za każdym razem czuję się miło zaskoczona jego twórczością. To autor o bezgranicznej pomysłowości, którą przelewa na karty swoich powieści budując skomplikowane, wielowymiarowe historie podszyte silnymi emocjami. Na początku wydaje się, że to propozycje tylko dla wybranych, ale im więcej stron przerzucamy, tym większe mamy poczucie, że w książce opartej na przygodzie, każdy odnajdzie coś dla siebie.

Żaglowiec Mary Ann wyrusza z Edynburga w listopadzie 1829 roku. Porucznik Hamilton otrzymuje rozkaz, aby pod żadnym pozorem nie otwierać tajemniczych skrzyń przewożonych na pokładzie. Niestety sztorm przywołuje lęk a tuż za nim paranoje związaną z tajemniczym ładunkiem. Ktoś mówi, że jest przeklęty, inni snują własne domysły. Jedno jest pewne, strach zaczyna dotykać wszystkich. Nikt się nie spodziewa, że odpowiedzi pojawią się dopiero wiele lat później, we współczesnych czasach. 

To fabuła dla tych, którzy lubią kluczyć pomiędzy faktami, doszukiwać się wskazówek i patrzeć jak wydarzenia z przeszłości rzutują na to co dzieje się aktualnie. Autor prowadząc dwutorową akcję podsyca niepewność związaną z działaniami bohaterów i praktycznie do samego końca nie wyciąga kart trzymanych w rękawie. Dla mnie najlepszą częścią okazała się historia żaglowca, napędzanie paniki przez załogę i cała otoczka tajemnicy przedstawiona tak smacznie, że moja wyobraźnia działa na najwyższych obrotach. Na moment przeniosłam się do innej epoki, z dystansem spojrzałam na pewne podjęte kwestie, które w rzeczywistym świecie, dla nowych bohaterów, miały zupełnie inne odcienie. Ta skrajność spojrzenia na akcję, dynamika, mony klimat, ciekawi bohaterowie - to wszystko zbudowało nieszablonową fabułę dla której najważniejsze były detale. Jak się okazuje jeden przedmiot w połączeniu z błędnie podjętą decyzją może wywołać lawinę nieprzewidywalnych zdarzeń co dla bohaterów będzie zgubne, dla czytelnika natomiast - zbawienne.

Akcja licząca sobie ponad czterysta stron otwiera przed nami drzwi do przygody toczonej w wielu wyjątkowych miejscach. Subtelny motyw drogi poprowadzi nas przez szkockie zamki, wielkie rezydencje i drzemiące w nich klątwy wywołujące wiele tragicznych zdarzeń. O tym jednak musicie przekonać się sami sięgając po "Medalion", czyli idealną jesienną lekturę, podszytą niepewnością, lękiem, tajemnicami oraz wzburzonym morzem szepczącym prawdę, którą usłyszą wyłączenie wybrani. Nie możecie tego przegapić!

czwartek, 12 listopada 2026

"Dom z lodu" Marcel Moss

 
"Dom z lodu" Marcel Moss, Wyd. Filia, Str. 336
 

Przy wigilijnym stole wciąż czeka na nią puste miejsce.

 

Trudne chwile podszyte klimatem świąt wydają się mieszanką wybuchową, która prowadzi czytelników w sam środek rodzinnych tajemnic. 

Sądziłam, że po wielu dobrych powieściach od Marcela Mossa nic już mnie nie zaskoczy. A jednak jego najnowsza książka wydaje się wymykać wszystkim ramom. Możliwe, że to za sprawą połączenia silnych emocji, podjętych tematów opartych na dużej prywatności, a może to po prostu kwestia w pełni wiarygodnych, dojrzałych bohaterów, ale thriller podszyty mroczną atmosferą niewiedzy, który otrzymujemy, jest kwintesencją powieści od której nie sposób się oderwać. Wszystko jest w tej książce przemyślane, wszystko ma swoje miejsce, ale nim ujrzymy prawdę, czeka nas przygoda, której szybko nie zapomnimy. 

Najpierw przenosimy się do wydarzeń z roku 1996, gdzie dochodzi do rodzinnej tragedii. Mąż leży martwy, dzieci czekają na matkę, ta nigdy nie wraca, by wyjawić co naprawdę się wydarzyło. Mijają lata i wszyscy dorastają, w aktualnej rzeczywistości wciąż wybrzmiewa piętno tego co się wydarzyło. Dzieci na nowo jednoczą się przy bożonarodzeniowym stole, chociaż Janka nie jest z tego zachwycona a syn dawnego sąsiada przybywa z niespodziewanymi wieściami. 

To mocna fabuła, ponieważ oparta na rodzinnych wartościach. Zatem bliska każdemu czytelnikowi, który utożsami się z bohaterami. Wokół nas pojawiać się będzie lawinowo wiele emocji, każda z nich warta będzie zatrzymania i przeanalizowania, podobnie jak losy postaci, ich wybory oraz niepewność wobec aktualnego otoczenia, które zmienia się pod naporem nowych faktów. To thriller psychologiczny pełen podszeptów, ślepych zaułków oraz mnóstwa zaskoczeń, które budować będą spójną całość aż do ekscytującego finału. Jednak najistotniejszą kwestią w tej plątaninie jest społeczeństwo, jego zasady i to co akceptowalne i niekoniecznie, coś co niszczy rodziny od środka a wciąż wymyka się kontroli. Jedni będą przymykać na to oko, inni mówić wprost co wypada a co nie a my staniemy w moralnym dylemacie, charakterystycznym dla prozy autora.

Niewiele zdradzając zaznaczę, że to trudna, mroczna, ciężka historia. Nie będzie łatwo przerzucać kolejne strony, ale samo wyzwanie czekające na nas wewnątrz wynagrodzi mocne emocje. "Dom z lodu" po raz kolejny pokaże twórczość Marcela Mossa od najlepszej strony i zagwarantuje kilka wieczorów przygody o której nikt szybko nie zapomni. Płynna akcja, niezwykle złożeni bohaterowie oraz tajemnice z przeszłości to zdecydowanie przepis na sukces. 

środa, 11 listopada 2026

"Watra" Grzegorz Brudnik

 
"Watra" Grzegorz Brudnik, Wyd. Filia, Str. 400
 

A co, jeśli źli się mylą? A co, jeśli dobrzy kłamią? 

 

Trudno rozstać się z serią, która przywołała tyle ekscytujących momentów. Trudno czytać o ostatecznych losach ulubionych bohaterów. A jednak smak goryczy wynagradza jakość powieści po raz kolejny utrzymana na najwyższym poziomie.

Czy chronologia jest konieczna? Tylko jeśli lubicie nawiązywać nić porozumienia z głównymi bohaterami. Autor stawia na nowe zagadki w swoich książkach, chociaż muszę przyznać, że w tym przypadku zrobił miły ukłon dla fanów serii i wprowadził na scenę pewne postacie pojawiające się już wcześniej. To kryminał pełen zawiłych dróg, kluczący między niewiedzą, tajemnicami oraz podszeptami tych, którzy nie chcą zdradzać posiadanych informacji. Na przestrzeni czterystu stron dzieje się zaskakująco dużo, odkrywają się pewne karty, inne dołączają do kolekcji mocno przetasowanej talii, a my z zachwytem przewracamy kolejne strony snując własne domysły i analizując działania bohaterów.

Dawny gangster ginie w kamieniołomie. Czterech harcerzy przepada bez wieści na zaśnieżonym szlaku. Zwłoki młodej policjantki pojawiają się znienacka. Co ma z tym wszystkim wspólnego stara kopalnia? I napad na konwój sprzed dziesięciu lat? Śledczy będą ścigać się z czasem, by połączyć wszystkie kropki, ale nikt się nie spodziewa, że prawdziwa tragedia dopiero przed nimi. 

Mocno napięta atmosfera trzyma nas w swoich objęciach do samego końca. Mimo poczucia nieuchronnie nadchodzącego, prawdopodobnie fantastycznie ekscytującego finału, skupiamy się po drodze na wszystkim, od uderzających w nas silnych emocji, przez skomplikowane wydarzenia mające ze sobą jakieś połączenie aż do postaci, złożonych, niejednoznacznych, sprzecznie moralnych. Autor już dawno temu pokazał jak sprawnie potrafi manipulować czytającym i bez wątpienia to największa zaleta jego twórczości, ale trudno umniejszyć przy tym jakikolwiek element powieści, gdy wszystko stanowi tak spójną, harmonijną całość. Gościnny udział wspomnianych bohaterów z wcześniejszych tomów to wisienka na torcie tak smacznym, że opychamy się nim bez umiaru.

Dzieje się wiele, więc przygotujcie się na chaos kontrolowany tylko przez autora. Jednak potrzeba niewiele czasu, by odnaleźć się w tym wszystkim i podążać jasno wyznaczoną drogą. Oczywiście natkniemy się na rozgałęzienia, ślepe zaułki i nieprzychylnych dróżników, ale czy właśnie nie o to w tym chodziło? "Watra" to idealny dowód na niepodważalny literacki talent autora, który serwuje nam kryminał na najwyższym poziomie, pełen podstępów, złej pogody a nawet humoru rozbijającego sięgające zenitu napięcie. Zdecydowanie polecam!

wtorek, 10 listopada 2026

"Kim byłaś Skylar?" Karolina Agata Socha

 
"Kim byłaś Skylar?" Karolina Agata Socha, Wyd. Novae Res, Str. 320
 

Gdy nie możesz uciec od przeszłości, musisz wyjść jej naprzeciw.

 

Po niezwykle ekscytującej lekturze pierwszego tomu nie mogłam przejść obojętnie obok kontynuacji. Mając nadzieję na równie wysoki poziom lektury od razu dałam się porwać tętniącej akcji. 

Najpierw odsyłam Was do nadrobienia części pierwszej. Przede wszystkim dlatego, że to naprawdę mocne książki, którym każdy fan gatunku powinien poświęcić uwagę. Natomiast sam ciąg przyczynowo-skutkowy jest tak ciekawie poprowadzony, że warto podążać drogą autorki. To historie pełne niepewności, pisane z pomysłem, oparte na lekkości stylu i silnym, wręcz dramatycznym klimacie, gdy wokół nas swoje sidła zarzucają zagadki i niewiele się wyjaśnia, za to ciągle coś komplikuje.

Wciąż szukamy Mścicielki, która wymyka się zaangażowanym w śledztwo. Wydaje się, że współpraca z Interpolem w końcu przyniesie przełom. Czy to możliwe, że Skylar uciekła i uprowadziła Jakoba? Prawda jest jednak zupełnie inna. Nagle zacieśniają się więzi tam, gdzie nie powinny a sprawiedliwość wymierzana jest na podstawie własnych przekonań. Do czego to ostatecznie doprowadzi?

Przewrotna fabuła ponownie zaskakuje i buduje napięcie, które aż mrowi pod skórą. Autorka po raz kolejny poprowadziła mnie przez mroczny świat ludzkich zapędów, pokazując trudną do rozszyfrowania główną bohaterkę i całą jej otoczkę. Na pierwszym planie tym razem jednak króluje relacja między ludzka a sam kryminał czy thriller odsuwa się subtelnie na bok, nie oznacza to jednak osłabienia całość. Wręcz przeciwnie. Z wielkim zaangażowaniem rozkładałam profile psychologiczne postaci na czynniki pierwsze, próbowałam postawić się na ich miejscu oraz zrozumieć podjęte decyzje, ale to wszystko było na tyle skomplikowane, że analizowałam wszystko na długo po zamknięciu ostatniej strony. Nie pomijajmy jednak pościgu za nieuchwytną morderczynią, nie zapominajmy o samozwańczym wyznaczaniu co wolno a co nie wypada i przyjrzyjmy się sprawiedliwości, która w tej książce przybiera zaskakujące oblicze.

Kontynuacja na wysokim, o ile nie wyższym poziomie, pokazuje jak dobra jest to seria i ile dobrego wyczynia w wyobraźni czytelników przepadających za mocnymi kryminałami. W pełni przemyślana, wykorzystująca potencjał, prowadzi nas przez zawiłe ścieżki brutalnych działań. Lektura idealna na jesienne dni, intensywna, przewrotna i emocjolnana a przy tym pozwalająca na moment oderwać się od codziennych obowiązków. Przygotujcie się jednak na rozmowę z samym sobą, gdy poruszone zostaną wątpliwe kwestie moralne. Polecam! 

poniedziałek, 9 listopada 2026

"Kim jesteś Skylar?" Karolina Agata Socha

 
"Kim jesteś Skylar?" Karolina Agata Socha, Wyd. Novae Res, Str. 360
 

Sprawiedliwość nosi jej imię. I ma krew na rękach. 

 

Nigdy nie wiesz co czeka cię na kolejnym zakręcie. Nigdy nie wiesz kto będzie wygranym a kto zwycięzcą w walce o własne bezpieczeństwo.

Decydując się na lekturę "Kim jesteś Skylar?" czułam, że to lektura dedykowana moim literackim oczekiwaniom. Pierwsze strony utwierdziły mnie w przekonaniu. Kolejne zachwyciły. Muszę przyznać, że autorka ogromnie zaskoczyła mnie pomysłowością toku poprowadzonej fabuły,  natomiast na jej korzyść bez wątpienia przemówiła jakość stylu, mroczny, gęsty klimat wiszących w powietrzu tajemnic a także nieszablonowe profile psychologiczne bohaterów utrzymane na naprawdę wysokim poziomie. 

W pewien pozornie zwykły, deszczowy dzień, mężczyzna porywa kobietę, która wyszła pobiegać. Jakiś czas później ktoś odnajduje jego zwłoki daleko od miejsca pobytu. Nikt nie spodziewa się kolejnych tragedii i zaskakujących zdarzeń, które w przełomie śledztwa powoli zaczną wychodzić na jaw. Rozpocznie się mordercza gra według zasad znanych wyłącznie zabójczyni zwanej Mścicielką. 

Ale to było dobre! Tak smacznej kryminalnej fabuły dawno nie spotkałam, o cudownie nakreślonym wątku psychologicznym nie wspominając. Autorka nie tylko miała plan na swoją opowieść, który skrupulatnie zrealizowała w otoczce wiarygodności i mrocznego napięcia, ale przede wszystkim poprowadziła nas przez intensywną sieć zawiłych decyzji, których konsekwencje nie zawsze były dobre. Pamiętajcie jednak, że to lektura dla odważnych, dla tych, którzy nie boją się brutalnego świata, ponieważ nie ma tutaj owijania w bawełnę czy przekłamywania rzeczywistości, jest za to nienawiść, ludzka bezwzględność oraz makabryczne momenty. Najciekawszym elementem całości jest jednak bez wątpienia budząca moralne dylematy postać tytułowej Skylar, która jest pełna szarości i nieoczywistości, ale na pewno nie klasycznie czarno-biała. Czy to bohaterka czyniąca dobro według głębszych idei? A może czarny charakter wymykający się wyznaczonym zasadom? Przekonajcie się sami!

Pełna dynamizmu, napięcia oraz zaskakujących scen powieść od Karoliny Agaty Sochy to propozycja dla tych, którzy oczekują od książki pełnego zaangażowania. Kryminał utrzymany na wysokim poziomie, z dodatkowymi, dopracowanymi wątkami pobocznymi. Dużo się dzieje, motywy płynnie przenikają się ze sobą a bohaterowie podbijają stawkę, gwarantując nam kilka niezapomnianych wieczorów z przyspieszonym biciem serca!

niedziela, 8 listopada 2026

"Winter Hearts - świąteczne zamieszanie" Anna Sobota

 
"Winter Hearts - świąteczne zamieszanie" Anna Sobota, Wyd. Novae Res, Str. 322
 

Czy naprawdę chcesz, żeby twoje serce zamieniło się w lód?

 

Magia świąt zawsze potrafi przywołać odpowiednią atmosferę. Nic więc dziwnego, że w powieści Anny Soboty odgrywa tak ważną rolę.

To przyjemna historia o tym, że w życiu wydarzyć się może wszystko a my nigdy nie jesteśmy w stanie przewidzieć przewrotności losu. Może odrobinę schematyczna, ale w sposób na tyle subtelny, że jej przewidywalna forma zupełnie nie przeszkadza w podążaniu drogą bohaterów. A oni stanowią tutaj główne źródło inspiracji, gdy ich opowieść pełna będzie ponadczasowych wartości, chwil opartych na prozie życia oraz serdecznych emocji otulających czytelnika z każdej strony. Plastyczny język, lekkość stylu oraz duża wiarygodność zdarzeń zdecydowanie przemawiają na korzyść tej powieści.

Clara wraca w rodzinne strony na chwilę przed świętami. Nie czuje jednak wszechobecnej magii, ponieważ niedawne trudne doświadczenia wypełniły ją goryczą. Nie spodziewa się, że próbę wypracowania spokoju ducha zburzy pojawienie się Jacka, dawnego kolegi ze szkolnych korytarzy. Nawiązuje się pomiędzy nimi nić porozumienia i kiełkuje miłosne uczucie, ale jak je zaakceptować, gdy w sercu wciąż jest ból wcześniejszej zdrady?

To prosta opowieść o problemach z jakimi mierzy się większość z nas. Gorzka tabletka rozczarowania oraz zdrady prowadzi nas w mroczne rejony naszej podświadomości i nie zawsze pozwala spojrzeć na wszystko z odpowiednim dystansem. Fabuła powieści Anny Soboty prezentuje obraz zagubionej kobiety, która trafiła w sam środek bożonarodzeniowego, radosnego okresu, zupełnie nie utożsamiając się w tym momencie z całą tą słodką otoczką. Oczywiście, nie mogło być inaczej, nastrój uratuje pojawienie się Jacka i jego uroku osobistego, ale czy nie chodzi o to, by doceniać miłość w odpowiednim momencie? Bohaterowie okazali się przesympatycznymi towarzyszami podróży, ich barwna opowieść rozgrzewała moje serce i nawet jeśli doskonale wiedziałam jak to wszystko się potoczy - bawiłam się lepiej niż dobrze! 

To idealna propozycja na szybkie jesienne wieczory, pozwalająca nam doskonale bawić się w towarzystwie wiarygodnych postaci i wraz z nimi budować nowe, lepsze jutro. Autorka złożyła na nasze dłonie piękną, klimatyczną, bardzo emocjonalną powieść obyczajową z silnym zabarwieniem romantyczny, w której blaski i cienie prozy życia konkurują o uwagę z magią świąt. Jeśli więc szukacie w pełni angażującej, uroczej lektury - polecam.

sobota, 7 listopada 2026

"Odnajdę cię w te święta" Agata Przybyłek

 
"Odnajdę cię w te święta" Agata Przybyłek, Wyd. Czwarta Strona, Str. 336
 

Czy po tylu latach można jeszcze odnaleźć odpowiedzi? 

 

Czasami jedna historia potrafi całkowicie przewartościować nasze życie. Niewielu jest autorów, którym udaje się napisać taką powieść, ale bez wątpienia Agata Przybyłek zalicza się do tego grona. 

Każda historia spod pióra autorki wydaje się być odrębną, indywidualną opowieścią mającą różny wpływ na wszystkich czytelników a czytana za każdym razem inaczej prezentuje podjęte wartości. Wszystko zależy od naszego punktu widzenia, ale zawsze otrzymujemy solidną porcję treściwych, przemyślanych, ponadczasowych motywów, które pięknie oddają to co otacza nas na co dzień. Przybyłek pisze bardzo plastycznie, jej lektury są świeże, lekkie, w pełni angażujące, z cudownymi, wielowymiarowymi bohaterami oraz otulającymi nas emocjami. I chociaż piszę ogólnie o całej palecie książek autorki to jej najnowsze dzieło jest epickim przykładem prozy doświadczonej pisarki, która ponownie wzbija się na wyżyny swojego talentu. 

Maria dożyła ładnego wieku, jednak tuż przed świętami otrzymała diagnozę, której się nie spodziewała. Nie załamując rąk zdecydowała, że zdąży jeszcze naprawić to co myślała, że na zawsze stracone. Jej teraźniejszość była taka jak być powinna, zbudowała kochającą rodzinę, która każdego dnia dawała jej radość. Jednak przeszłość wciąż nie dawała spokoju. Maria zrobi więc wszystko, by odnaleźć odpowiedzi i w końcu zamknąć ten rozdział.  

Fabuła mocno działa na wyobraźnię za sprawą bożonarodzeniowej otoczki. Magia świąt zawsze niesie ze sobą dodatkowe pokłady emocji a tutaj i tak nie brakowało scen naznaczonych silnym oddziaływaniem. Mamy trudny temat przedstawiony w zaskakująco spokojny sposób, ponieważ główna bohaterka mimo bolesnej diagnozy nie boi się stawić czoła temu co ją czeka. Z podniesioną głową domyka sprawy z przeszłości a te nadają bieg wydarzeniom, gdy na pierwszym planie pojawia się tajemnica oraz niespełniona miłość. Z zapartym tchem przerzucamy więc kolejne strony, doskonale rozumiemy działania Marii i trzymamy kciuki, by znalazła wszystkie odpowiedzi, bo przecież właśnie na to zasługiwała. Agata Przybyłek poprowadziła czytelnika przez krętą drogę ludzkich słabości, nadziei oraz oczekiwań, pokazała, by absolutnie niczego nie odkładać na potem i zaznaczyła jak wielka siła zamknięta jest w tym jednym, wyjątkowym uczuciu.

Trudno powstrzymać się, by nie uronić łez wzruszenia, gdy fabuła jest nam tak boleśnie bliska. Pisana prozą życia, w pełni wiarygodna, dojrzała i tak otwarta na czytającego, że nim się obejrzymy, utożsamiamy się z historią głównej bohaterki. Wbrew pozorom jednak "Odnajdę cię w te święta" wcale nie jest smutną opowieścią. Wręcz przeciwnie! Dużo tutaj pozytywnych wibracji, uświadamiania jak ważne są pojedyncze momenty, łapanie chwil czy docenianie tego co się ma, czyli inny, słowy to książka przy której czas się zatrzymuje. Zdecydowanie polecam. 

piątek, 6 listopada 2026

"Cena naszych przeżyć" Ewa Lewandowska

 
"Cena naszych przeżyć" Ewa Lewandowska, Wyd. Novae Res, Str. 266

 

Im bliżej prawdy… tym bliżej dna. 

 

Rytm fabuły narzuca niebezpieczna proza życia, gdy fabularna opowieść wydaje się zaskakująco mocno czerpać inspirację tym co nas otacza.

Ewa Lewandowska pokazuje negatywne skutki uzależnienia i wprowadzania na rynek substancji zagrażających życiu. I chociaż jej opowieść jest w pełni fikcyjna to prawda ukryta tuż pod powierzchnią przeraża bardziej niż sama opowieść. Jesteśmy w pełni świadomi działań bohaterów, walki z upływającym czasem a dodatkowo z każdej strony bombardują nas silne emocje. Na równi brutalne morderstwa i prywatne problemy głównej bohaterki toczą bój o naszą uwagę a my z przyjemnością dajemy się porwać wszelkim dylematom.

Flos jest najlepsza w swoim fachu. Jako detektywka, która nie cofnie się przed niczym, pokonuje sprawę za sprawą. A jednak zatrzymuje ją seria morderstw wywołanych przez ludzi ze świata substancji E-x, która nigdy nie powinna pojawić się na rynku. Sprawa bowiem jest tym trudniejsza, że uderza w prywatne życie kobiety. 

Na największą pochwałę zasługuje złożona kreacja głównej bohaterki. Flos jest niejednoznaczna, walcząca z własnymi demonami, błyskotliwa oraz świadoma potencjalnych konsekwencji podjętych działań. Obserwujemy jej zmagania z uzależnieniem, staramy się nie oceniać a rozumieć, patrzymy z dystansem jak nieszablonowa postać wpada w boleśnie typowe bagno. Tuż po tym jest zagadka, morderca grający w manipulację na tylko sobie znanych zasadach, ale wydaje się, że ten motyw wbrew zasadom gatunku nie był tutaj najważniejszy. Stawka toczyła się wokół chaosu, w sercu, w głowie i w świecie rzeczywistym, autorka bazowała na emocjach oraz atmosferze, ale nie mogę odebrać też głosu intrydze, ponieważ bez niej nie byłoby całości. Po prostu sprawy ludzkie zaważyły na akcji, która przez to wahała się na tempie zdarzeń, ale ten jeden mały minus wydaje się niczym w stosunku do całości, która wykorzystała swój potencjał.  

To mocna opowieść o drzemiących w nas problemach, boleśnie ukazująca wpływ uzależnienia na środowisko. Trudna przez podjętą tematykę, angażująca natomiast przez styl pisania autorki. Dedykowana tym, którzy lubią chaos, wyzwania oraz intrygi, ale nie przepadają za brutalnością. Ewa Lewandowska prowadzi nas przez zawiłe ścieżki losu, zaczepia o wątek romantyczny i ostatecznie uderza w skomplikowany świat morderstw, mających swoje podwaliny w działaniach ludzi, którzy myślą tylko o sobie.

środa, 4 listopada 2026

"Stracone w ogniu" Izabela Janiszewska

 
"Stracone w ogniu" Izabela Janiszewska, Wyd. Czwarta Strona, Str. 352
 

Prawda obraca się w popiół, ale przeszłość nigdy nie płonie do końca. 

 

Nic nie dzieje się bez przyczyny. Kto jednak podejmuje decyzja co wypada a czego nie? Kto wydaje rozkazy w tej grze pozbawionej zasad?

Oto przed nami kolejny mocny kryminał pióra Izabeli Janiszewskiej. Jeśli znacie wcześniejsze książki autorki, nie muszę wiele mówić, jeśli dopiero zaczynacie swoją przygodę z jej twórczością - będziecie zachwyceni i przekonani do nadrobienia zaległości. To historia, której niczego nie brakuje, pisana z pomysłem, realizując dobrze przedstawiony plan, intensywna w odbiorze, ze zwrotami akcji jakich nikt się nie spodziewał. A w tym wszystkim bohaterowie - ludzcy, wykreowani na wzór nas samych, którym towarzyszymy z ogromną przyjemnością.

Anita Baurem pojawia się na miejscu zbrodni w warszawskim mieszkaniu i dostrzega znaki sugerujące, że morderca doskonale wiedział co robi. Ktoś wznieca pożar, by zatrzeć dowody a w tym samym czasie psychotraumatolog Maciej Wajda decyduje się podjąć próbę rozliczenia z traumatyczną, zagadkową przeszłością. Co łączy te dwie sprawy? I jak skrzyżują się losy tych dwojga? Bo skrzyżują się na pewno, w najmniej spodziewanym momencie...

Fabuła pokazuje przeszłość, która nie daje o sobie zapomnieć. To będzie punkt zapalny dla podejmowanych decyzji a także związanych z tym konsekwencji. Autorka od pierwszej do ostatniej strony będzie nas trzymać w napięciu, podrzuci kilka podpowiedzi, ale zrobi też skuteczne uniki, pozwalając zatrzymać się przy bohaterach i przeanalizować ich działania a także samemu spróbować wytypować rozwiązanie. Nie będzie to jednak takie proste, ponieważ to złożona opowieść rozgałęziająca się na wiele pobocznych dróg, a przy tym w pełni angażująca, pełna bodźców, intensywna w swoim przekazie. Autorka żongluje emocjami, podsyca tajemnice, zaciera ślady i robi to perfekcyjnie, ale i tak uważam, że najlepszym punktem są kreacje bohaterów, nietuzinkowe, zbudowane od podstaw, z trudnymi doświadczeniami na barkach oraz niewypowiedzianymi potrzebami.

W poszukiwaniu mocnego, dusznego, pełnego zwrotów akcji kryminału trafiłam na "Stracone w ogniu", czyli książkę spełniającą moje oczekiwania z nawiązką. Izabela Janiszewska po raz kolejny pokazała się od najlepszej strony, wzbudziła moją ciekawość i trzymała w mrocznych objęciach do samego końca. Jako fanka kryminałów myślała, że nic mnie już nie zaskoczy a jednak spędziłam kila wieczorów w towarzystwie rewelacyjnej powieści. Polecam! 

wtorek, 3 listopada 2026

"Schwytaj mordercę. Świąteczna wykreślanka" Tim Collins

 
"Schwytaj mordercę. Świąteczna wykreślanka" Tim Collins
 

Ktoś został zamordowany, a wszyscy świadkowie ujawniają ten sam niepokojący szczegół: zabójca był przebrany za Świętego Mikołaja.  

 

To najdziwniejsza książka jaką miała w swoich rękach. Słowo daję! Ale jednocześnie najbardziej pomysłowa, nietuzinkowa, gwarantująca zabawę na najwyższym poziomie.

Uwierzcie mi, tego się nie spodziewacie. Jednak jeśli drzemie w Was odkrywca i uwielbiacie stawiać na równi z bohaterami prowadzącymi kryminalne śledztwa - tutaj poczujecie się jak ryba w wodzie. Na początku sama nie byłam pewna co o tym sądzić, przekartkowałam książkę i pomyślałam sobie, że to chyba przesada. A jednak dałam się porwać, zdecydowałam się wytypować mordercę i przepadłam. Chodzi w tym wszystkim o to, by z pośród 40 000 osób wytypować tą jedną. 

Przygotujcie coś do pisania, może długopis, ale chyba lepiej ołówek wraz z gumką i zacznijcie łączyć fakty. Na początku poczujecie się zdezorientowani, ale to normalne. Dajcie sobie czas, podążajcie za wskazówkami i powoli wykreślajcie podejrzanych. Dwanaście podpowiedzi wystarczy, by w pełni zaangażować i zmusić nasze szare komórki do intensywnej pracy.

Warto zaznaczyć, że ten nieszablonowy kryminał koi nerwy i pozwala odetchnąć po ciężkim dniu. Nagle codzienne obowiązki przestają mieć znaczenie i na pierwszym planie staje dobra zabawa. Nie od razu uda się znaleźć mordercę, ponieważ to zabawa na kilka długich godzin, ale chyba właśnie o to w tym wszystkim chodzi. Subtelny klimat świąt bożego narodzenia podbija stawkę, ale tak naprawdę to tylko dodatek. Nie znajdziecie na końcu rozwiązania, więc nie poddawajcie się na starcie, chociaż odpowiedź będzie jasna, gdy dojdziecie do finału. 

Polecam uzbroić się w kolorowe zakreślacze, które na pewno wiele ułatwią, ale wykreślanie będzie różne od każdego z Was, zależnie od obranej taktyki.  Ciekawa forma rozrywki, pozwalająca wkroczyć do świata książki, nie cyfryzacji a kolejne wskazówki ładnie namącą w przypuszczeniach, zmieniając drogę naszych myśli. To idealna forma rozrywki dla tych, którzy szukają czegoś pozbawionego schematów a także pomysł na prezent dla dobrze rokujących detektywów i osób potrzebujących nieprzeciętnych wyzwań.  

poniedziałek, 2 listopada 2026

"Prawda o świcie" Ernest Hemingway

 
"Prawda o świcie" Ernest Hemingway, Tyt. oryg. True at First Light, Wyd. Marginesy, Str. 456
 

"Prawda o świcie" to coś więcej niż opowieść o polowaniu i miłości.

 

Nigdy nie możemy być pewni co czai się w zakamarkach wyobraźni cenionych pisarzy. Ernest Hemingway zawsze był swojego rodzaju wyzwaniem, ale z gatunku tych pozytywnych, uczących czegoś wyjątkowego a dziś jego książki wydawana na nowo przypominają o ogromie tej ponadprzeciętności.

Miałam okazję przeczytać wiele dzieł autora i bez wątpienia to jest inne niż pozostałe lektury. Książka została skompletowana przez syna, który złożył zapiski ojca w całość, w setną rocznicę jego urodzin. Czy słusznie? Trudno jednoznacznie odpowiedzieć na to pytanie, ponieważ to kwestia bardzo subiektywna i chociaż uważam, że nie czuć tutaj typowego klimatu autora, jego momentami surowej, kiedy indziej gawędziarskiej ręki, ale sama opowieść jest intrygująca, wiele wnosząca dla wiedzy o życiu Hemingway'a a przede wszystkim pozwalająca wraz z nim odbyć ostatnią podróż do Hiszpanii czy Paryża a także podebatować w kwestii twórczości innych pisarzy.  

Przenosimy się do Keni roku 1953, ostatniego safari Hemingway'a, który wraz ze swoją czwartą już żoną osiada tuż obok Kilimandżaro. Afryka staje się jego domem, inspiracją oraz możliwością spojrzenia na życie z nowej perspektywy. Wydaje się jednak, że mimo wspólnego mieszkania drogi małżeństwa biegną w zupełnie innych kierunkach.  

Fabuła bardziej przypomina dziennik niż pełnowymiarową powieść. Owszem, pisana jest w sposób ciekawy, ale wydaje się, że sam Hemingway nadałby tej historii własnych kształtów. Jego syn starał się pośmiertnie oddać na nasze dłonie dziedzictwo ojca, które czytamy z niemałą ciekawością, ale gdzieś w powietrzu można wyczuć, że to już nie jest to samo. Nie uważam jednak tej książki za niepotrzebną, wręcz przeciwnie - dla fanów autora będzie to ciekawe kompendium jego postrzegania świata, które jak wiemy było dość nieoczywiste. Afryka z czasem odchodzi na drugi plan, pojawia się wiele dygresji, wspomnień, analizy podjętych decyzji oraz ich konsekwencji a także braku reakcji czy utraconych możliwości. Wiele mądrego można wyciągnąć z tej książki, która niespiesznie, ale za to bardzo plastycznie prowadzi nas przez autobiografię w luźnej formie. Pamiętajmy, że Patrick, syn pisarza, również uczestniczył we wspominanym safari, więc jego relacja nie jest jedynie czystym przypuszczeniem.

Bez wątpienia fajni Ernesta Hemingway'a nie powinni przejść obojętnie obok tej książki. Wymaga czasu, zaangażowania, pozwala rozłożyć na czynniki pierwsze twórczość i życie autora, ale jest też lekturą dość trudną, która na pewno nie przypadnie do gustu każdemu. Dla mnie była to przygoda inna niż się spodziewałam, ale pełna ciekawych lekcji i wniosków do wyciągnięcia, pokazująca, że na pewne sprawy warto spojrzeć z dystansem. Wpisuje się w typowo jesienny klimat, więc to odpowiedni czas, by dać jej szansę.

niedziela, 1 listopada 2026

"Niech się dzieje magia" Natalia Sońska

 
"Niech się dzieje magia" Natalia Sońska, Wyd. Czwarta Strona, Str. 464
 

Czasem wystarczy jedno przypadkowe spotkanie, by odmienić czyjeś święta. A może… całe życie. 

 

Nie ma dla mnie nic przyjemniejszego niż rozpoczęcie sezonu bożonarodzeniowych powieści. Uwielbiam ich klimat, szczególnie gdy pisany jest ręką cenionych autorów, więc nowa powieść Natalii Sońskiej długo nie musiała czekać na swoją kolej. 

Doskonale wiem na co stać autorkę, więc nie zaskoczył mnie wysoki poziom jej nowej opowieści. Od razu zostałam rzucona w wir wiarygodnych wydarzeń, mocno bazujących na prozie życia. Tutaj wszystko miało swoje miejsce, historia była płynna, świadoma i inteligentna a występujący w niej bohaterowie wykreowani na wzór nas samych. Mimo lekkiego tematu, mimo osadzenia akcji pośród zwykłych ludzi, było w tej historii coś magicznego, charakterystycznego dla świąt bożego narodzenia, co pięknie dopełniło całości odpowiednimi emocjami. 

Ula każdego roku z ogromnym poświęceniem organizuje charytatywne jasełka dla uczniów. Tym razem los jedna krzyżuje jej plany. Tylko czy mała awaria jest w stanie ją zatrzymać? Do pomocy niespodziewanie przyłącza się Wiktor, ojciec nieśmiałej Kaji, który może niekoniecznie wierzy w magę świąt, ale na pewno pragnie, by jego córka była szczęśliwa. W najmniej spodziewanym momencie drogi tej trójki krzyżują się we wspólnym planie, by jednak wstępne założenia miały swój szczęśliwy finał. 

To opowieść o ludziach, ich słabościach, oczekiwaniach wobec świata a także o poszukiwaniu własnego miejsca. Prezentuje cały przekrój różnorodnych osobowości, ale przede wszystkim koncentracje się wokół samotności, potrzeby obecności drugiego człowieka, ale i lęku przed zranieniem przez wzgląd na wcześniejsze doświadczenia. I chociaż wydaje się, że niesie smutny wydźwięk, autorka w cudowny sposób odwróciła wszystko tak, by jej akcja była pozytywnie nostalgiczna, otwarta na czytelnika, angażująca oraz niosąc nadzieję. Nie czułam się smutna podczas czytania, ponieważ wraz z bohaterami podążałam drogą rosnącej ekscytacji, by ostatecznie trafić w sam środek radosnych momentów. O tym jednak musicie przekonać się sami sięgając po lekturę, która na pewno was nie zawiedzie.

"Niech dzieje się magia" rozgrzewa serca, pozwala stanąć na równi z bohaterami i wraz z nimi doświadczać szalonej bożonarodzeniowej przygody. Natalia Sońska pokazuje się od najlepszej strony składając na nasze dłonie emocjonalną, szczerą powieść, która nawiązuje do całej masy ważnych, ponadczasowych wartości. To idealna propozycja do czytania późnym popołudniem, do wyciągania własnych wniosków oraz czystego delektowania się fabułą pełną ukrytych znaczeń. Polecam!

"Złodziejka życia" E. Lockhart

 
"Złodziejka życia" E. Lockhart, Tyt. oryg. Genuine Fraud, Wyd. Poradnia K, Str. 288
 

Chce być superbohaterką. Ale ma też serce. A może nie ma?

 

Twórczość E. Lockhart zawsze budzi we mnie ogromną ekscytację. Autorka fantastycznie buduje napięcie i bawi się formą powieści psychologicznej. 

Zawsze zaskakuje mnie dość niewielka objętość książek autorki. Nie wiem jak ona to robi, ale na niespełna trzystu stronach potrafi zamknąć kwintesencję swojego pomysłu, zbudować odpowiedni klimat, złożoną sylwetkę wszystkich postaci, porozmieszczać na całej płaszczyźnie mnóstwo tajemnic do odkrycia i jednocześnie ani nie zanudzić czytelnika, ani nie zamęczyć. Wszystko jest tutaj odpowiednio zrównoważone, pojawiają się intensywne emocje a sama opowieść ze strony na stronę rozgałęzia się w iście epicki sposób, by zaprowadzić nas do finału trudnego do wcześniejszego przewidzenia. 

Silne, niezależne, przeświadczone o swojej racji. Imogen otacza się bogactwem, przyciąga niczym magnes i doskonale wie jak to wykorzystać. Jule potrafi się wtopić w tłum na własne potrzeby, szczególnie, że nie może pochwalić się bogatym portfelem. Niespodziewanie stanęły na wspólnej drodze zawierając silny pakt przyjaźni. Tylko czy dwa żywioły są w stanie współpracować?  

Dwie skrajnie różne osobowości skonfrontują się w opowieści mocno naznaczonej motywem psychologicznym. Przyznaję, że moje szare komórki pracowały na najwyższych obrotach przez całą powieść i chociaż miałam swoje pewne założenia - autorka bardzo sprytnie zbudowała coś własnego, nietuzinkowego. Z resztą, jak zawsze. Imogen i Jule to silne atuty powieści, koncentrujące naszą uwagę i zachęcające do głębszej analizy, jednak stanowią zaledwie wstęp do tego co dzieje się w fabule. Motywem przewodnim jest manipulacja otoczeniem, czytelnikiem, wszystkim co podatne jest na wpływy, pokazanie różnych oblicz człowieczeństwa oraz egoizmu a także ucieczka przed życiem, światem, samym sobą. Trudo powiedzieć coś więcej, by nie zdradzić największych smaczków akcji, ponieważ czerpie ona źródło z czystej nieoczywistości, którą musicie doświadczyć na własnej skórze.

Chociaż stron jest niewiele, wnętrze zaskakuje swoim ogromem. Wraz z bohaterami będziemy wędrować z miejsca na miejsce, przywdziewać nowe kamuflaże i odcinać się od prawdy, która może je złamać. "Złodziejka życia" to historia bazująca na skrajnych emocjach oraz mocnym motywie psychologicznym, inteligentna, błyskotliwa, wymykająca się wszelkim schematom. Nie zastanawiajcie się długo, ta gra zdecydowanie warta jest poświęconego jej czasu.

sobota, 31 października 2026

"Uwierz w miłość, Calineczko" Natalia Sońska

 
"Uwierz w miłość, Calineczko" Natalia Sońska, Wyd. Czwarta Strona, Str. 384

"Dlatego ja ci dziecino, mówię, cokolwiek się tam w twoim życiu podziało, ileś się nie wycierpiała z różnych powodów, o siebie zawsze trzeba walczyć i o szczęście swoje." 

Białe płatki śniegu spadają z nieba niczym zimny puch. Nadciąga zima, a wraz z nią... gorące uczucia. Nic nie jest bowiem wstanie pokonać miłości, która uwielbia przychodzić zupełnie nieoczekiwanie.

To kolejna typowo zimowa powieść autorki, która ujmuje swoich czytelników klimatem i zbliża do atmosfery świąt. Dobrym pomysłem jest zdecydowanie się na lekturę w grudniu, gdy zima za oknem zaczyna mocno dawać we znaki a w powietrzu wsi wyraźny zapach zbliżających się świąt. Możecie być wówczas pewni, że ta aura idealnie połączy się z nową powieścią Natalii Sońskiej.

Wymowny tytuł wskazuje na luźną interpretację bajki, którą znamy od najmłodszych lat. Czy słusznie? I tak, i nie. Z jednej strony mamy główną bohaterkę, która niczym Calineczka pozostaje wierna swoim marzeniom. Z drugiej pojawia się ponura rzeczywistość, która nie jest już tak kolorowa jak w baśni i przerywa klimat szczęścia i poczucia wielkiej przygody na rzecz realnej akcji, która bliższa jest temu światu, który przecież jest nam tak dobrze znany. To jednak żaden minus dla tej historii! Wręcz przeciwnie - konfrontacja baśni i prawdziwego życia wypadła tutaj naprawdę wzorowo.

Tytułowa bohaterka to Maja, dziewczyna która ma marzenia. I tego można jej naprawdę pozazdrościć, ponieważ walczy o ich realizację z podziwu godną zajadłością. Jest bohaterką taką jak my - świadomą popełnianych błędów, ale wciąż na nowo ryzykującą. W końcu co innego ma do stracenia? Marzy o wielkiej miłości, o poczuciu bezpieczeństwa i przyszłości z kimś, kto będzie dla niej wszystkim. Jednak nie jest łatwo odnaleźć połówkę, która spełniłaby nasze oczekiwania w naturalny sposób. Szczególnie, gdy wszyscy dookoła wzięli sobie do serca, by pomóc w tym przedsięwzięciu. I to bardzo, bardzo nieskutecznie...

Powyższa powieść to właściwie odzwierciedlenie historii każdego z nas. Kto powiedział, że tylko latem rodzą się piękne miłosne opowieści? Okazało się bowiem, że zima to czas, kiedy miłość nabiera znaczenia. I nie zawsze w pozytywnym kierunku. Jak potoczą się losy Mai? Czy znajdzie prawdziwą bratnią duszę w kimś, kto pojawił się po wieloletniej przerwie? A może zmylą ją pozory i chęć realizacji marzeń? Odpowiedź znajdziecie w bardzo ciepłej i serdecznej powieści, która dostarczy odpowiednią dawkę emocji do wzruszeń i chwil prawdziwego szczęścia.

"Uwierz w miłość, Calineczko" to książka w sam raz na zimny jesienno-zimowy wieczór, kiedy za oknem panuje mrok a my do towarzystwa mamy koc i gorącą herbatę. Natalia Sońska po raz kolejny przychodzi z pomocą w te mroźne dni, kiedy potrzebujemy prawdziwego uroku i pocieszenia. Powyższa powieść to połączenie historii obyczajowej z domieszką wątku romantycznego, które pokazuje, że w prawdziwym życiu jest miejsce na baśniowe chwile!

piątek, 30 października 2026

"Dobrodziejka" Sabina Waszut

 
"Dobrodziejka" Sabina Waszut, Wyd. Mando, Str. 320
 

"Nie bała się ciemności. Wiedziała, że nie kryje się w niej nic gorszego od tego, co już ją spotkało."

 

Sabina Waszut proponuje serię, która przypadnie do gustu najbardziej wymagającym czytelnikom. Każdy z nas odnajdzie bowiem w tej historii coś dla siebie.

To kryminał, thriller, powieść sensacyjna, obyczajowa oraz społeczna w jednym. Dyktowana prozą życia dawnych czasów, oparta na prawdziwych wydarzeniach, ponieważ autorka szukała inspiracji w artykułach pracy dwudziestolecia międzywojennego. Dzięki temu historia od razu nabiera konkretnych kształtów, staje się bardziej soczysta i intrygująca a pisana w sposób niezwykle plastyczny, z wykorzystaniem mocnego napięcia niemal do samego finału, zapewnia rozrywkę od której trudno się oderwać.

Teo Urbanek będzie musiał zmierzyć się z trudną sprawą. Ktoś porywa małą dziewczynkę a to nietypowe nawet dla biedy i bezrobocia charakterystycznego dla Katowic lat 30. Młoda gosposia mająca opiekować się Halinką ma niewiele do powiedzenia a komisarz im mocniej zagłębia się w śledztwo, tym bardziej czuje na sobie niebezpieczeństwo śląskich zakamarków. Jak się okazuje wielu bohaterów wie znaczniej więcej niż chce ujawnić.

To trudna historia, która pod powierzchnią kryje wiele ważnych kwestii. Z jednej strony mamy intensywne śledztwo w poszukiwaniu małej dziewczynki, z drugiej dramatyczne losy kobiet w niesprzyjających im czasach. Autorka pokazuje przekrój społeczny, pozwala z bliska przyjrzeć się bohaterom zamieszanym w sprawę i często prowadzi nas ku ślepym zaułkom, aby jeszcze mocniej dać do myślenia. Czytamy bowiem o moralnych dylematach, gdy bieda i głód upominają się o uwagę prowadząc niektórych do zaskakujących wyborów a wszystko to przedstawione w niezwykle wiarygodnym świetle, pisane ręką doświadczonej pisarki, która zastosowała w odpowiednich momentach delikatność i zrozumienie w kontraście z bezwzględnością oraz poczuciem bycia lepszym od wszystkich dookoła. Głównym motywem powieści okaże się interpretowane na różne sposoby człowieczeństwo, dla jednych będące wyznacznikiem życia, dla drugich kwestią zapomnianą i świadomie pomijaną, gdzie mroczny świat pozorów pokaże swoje prawdziwe oblicze.

Chociaż fabułą jest w pełni fikcją literacką, poczucie inspirowania akcji prawdziwymi wydarzeniami jest tutaj silne i dyktujące odpowiednie emocje. W ten sposób otrzymujemy angażującą na całego powieść od której trudno się oderwać, dynamiczną, realną, błyskotliwą a także poruszającą konkretne wartości dla zabarwienia sytuacji. Napisana w sposób stawiający na wysoki poziom zaskakuje dojrzałą kreacją bohaterów, możliwością czytania pomiędzy wierszami a także samą zagadką zaginięcia Halinki budzącą lęk i niedowierzanie. Innymi słowy - jest tutaj wszystko do przeżycia niezapomnianej przygody.

czwartek, 29 października 2026

"Zakochaj się, Julio" Natalia Sońska

 
"Zakochaj się, Julio" Natalia Sońska, Wyd. Czwarta Strona, Str. 301


"A co to panienecka tak samiuśka siedzi?"

Natalia Sońska po raz kolejny gości na mojej półce ze swoją świąteczną powieścią. Czytałam jej ujmującą lekturę "Garść pierników, szczypta miłości" oraz osadzoną w mroźnej scenerii historię "Obudź się, Kopciuszku", która jednocześnie udowodniła, że interpretacja klasycznych baśni w przekładzie na współczesność wciąż ma pewien urok.

Tym razem autorka postawiła na historię księżniczki na ziarnku grochu. To baśń ponadczasowa, piękna i prawdziwa, podobnie jak opowieść o głównej bohaterce powieści, której przyszło się zmierzyć z okrutnością ludzi. Nie ma jednak tego złego, szczególnie gdy na pierwszym planie staje dobroć i szlachetność.

Julia jest nauczycielką w krakowskim liceum. Zawód wybrała z pasją i wiedziała, że być może kiedyś uda się jej osiągnąć coś ponad przeciętność. Walczenie z młodzieżą poprzez edukację nie jest sprawą prostą, szczególnie gdy uczniowie opornie podchodzą do jej miłości kierowanej w stronę matematyki. Przyziemność liczb nie ma nic wspólnego z emocjami i uniesieniami jakie przeżywa obecnie młodzież. Na całe szczęście, mimo że przedmiot jaki wykłada wciąż pozostaje dla jej uczniów nieprzystępny, nastolatki doceniają zaangażowanie dziewczyny i rady jakie im każdego dnia serwuje. Dzięki temu łączy ich pewna zażyłość - na tyle, na ile nauczycielka może pozwolić sobie na interakcję z uczniami, i wzajemnie traktują się jako partnerów i koleżeństwo. To przyjemny motyw tej powieści, bo warto czasami przyjrzeć się z bliska pracy nauczyciela. Łatwo się osądza, kiedy do głosu dopuszczamy subiektywne opinie, ale nie przejmujemy się emocjami tej drugiej strony. Wiem, że łatwo to mówić, kiedy człowiek dorasta i patrzy na pewne sprawy inaczej, ale właśnie po to mamy podobne historie - by pokazywały nam, że kij ma dwa końce.

Drugim, równie ciekawym bohaterem powieści jest Jakub. Deweloper realizuje się zawodowo i nie ma żadnych większych marzeń, poza własną karierą. Majętność pozwala mu na uznanie innych i szacunek narzeczonej Dagmary, która pokazuje się zawsze z najlepszej strony młodej damy, wychowanej w rodzinie, która nigdy nie zapomina o dobrych manierach. Jednak Jakub czuje, że to nie jest jego prawdziwe życie a jedynie ułuda jaką sobie stworzył, bo tak było wygodnie. Goni za czymś nieopisanym, co mogłoby w końcu wypełnić jego pustkę. Co to takiego? Odpowiedź jest prosta i łatwa do zrozumienia, jednak nie dla samego bohatera, który niebawem przekona się jak smakuje prawdziwe życie.

Autorka po raz kolejny osadziła swoją powieść w ramach zimowego klimatu, w którym prószy śnieg i marzną dłonie. To ciepła lektura z nastawieniem na powieść obyczajową, którą przyjemnie czyta się pod kocem i w towarzystwie gorącej czekolady, kiedy za oknem świat powoli robi się biały. Natalia Sońska wykorzystała w swojej powieści motyw gór, który wydaje się idealnie dopełniać dzieła i stanowi miejsce spotkania dwójki obcych sobie bohaterów. A jednak kiełkuje pomiędzy nimi uczucie, które wszystko zmienia. Szczęście okazuje się być na wyciągnięcie ręki. Jesteście gotowi po nie sięgnąć? 

środa, 28 października 2026

"Martwe dziewczyny nie kłamią" Sonia Rosa

 
"Martwe dziewczyny nie kłamią" Sonia Rosa, Wyd. Filia, Str. 328
 

Bywa, że zło ma w sobie coś magnetycznego. 

 

Zło ukryte w ciele człowieka zawsze budzi wiele emocji. Sonia Rosa proponuje nam przygodę niebezpieczną i uzależniającą, która przedstawi człowieka w zaskakujących barwach.

Autorka wielu poczytnych powieści z dreszczykiem powraca na literacką scenę z thrillerem budzącym dreszcz przerażenia. Nie od dziś znam twórczość Rosy i zawsze pozostaję pod wpływem jej umiejętnego uchwycenia ludzkiej natury. To przede wszystkim dla tego motywu zdecydowałam się na lekturę, ale nie mogę jednocześnie pominąć pozostałych atutów, ponieważ zarówno plastyczny styl jak i umiejętnie budowanie napięcia tworzą spójną całość pełną ukrytych znaczeń. To historia kompletna, mocno wpływająca na wyobraźnię, która pozwala łączyć kropki i snuć własne przypuszczenia.

Dwie skrajnie różne bohaterki wpadają na siebie w momencie, gdy wydają się siebie potrzebować. Są dla siebie wsparciem do momentu opadnięcia masek. Szybko bowiem wychodzą na jaw ukryte intencje i prawdziwa natura, ale jest już za późno, by wyrwać się z paszczy zła. Rozpoczyna się wyścig z czasem o zdrowie psychiczne oraz własne bezpieczeństwo a żadna z nich nie odpuści do samego końca.

Fabuła wręcz prosi się o rozkładanie na czynniki pierwsze wszystkich motywów. Z jednej strony koncentrujemy naszą uwagę wokół bohaterów, ponieważ wszyscy mają dwa oblicza, zarówno bohaterki z pierwszego planu jak i ci, którzy występują epizodycznie. Autorka miała jasno przemyślany plan, który skrupulatnie realizowała a to przełożyło się na odbiór samej akcji - trudno było odłożyć książkę choćby na moment, ponieważ wiszące w powietrzu tajemnice hipnotyzowały swoim intensywnym klimatem. Wszystko przekłada się na skomplikowaną ludzką naturę, na tendencję do podporządkowywania sobie rzeczywistości oraz knucia w celu uzyskania własnych założeń. Obserwujemy Monikę, kobietę taką jak my, przytłoczoną prozą życia i codziennymi obowiązkami mimo pozornie idealnego świata oraz Laurę, młodą dziewczynę, zatrudnioną do pomocy w domu. Obie będą miało sporo do powiedzenia, ale to młodsza z nich zapoczątkuje bieg trudnych do zatrzymania, tragicznych wydarzeń.

Dwutorowa narracja, skrajne patrzenie na sprawę oraz tragedia możliwa do rozegrania w życiu każdego z nas. Mocna, intensywna powieść pełna dodatkowych motywów kryjących się tuż pod powierzchnią, która przyspiesza bicie serca. "Martwe dziewczyny nie kłamią" to doskonale rozegrany thriller psychologiczny trzymający w napięciu do samego ekscytującego finału, pokazujący wielki talent autorki oraz zapewniający kilka wieczorów niekłamanej literackiej uczty. Nie ma co się zastanawiać - oto idealna propozycja na wczesne jesienne wieczory! 

wtorek, 27 października 2026

"Obudź się, Kopciuszku" Natalia Sońska

 
"Obudź się, Kopciuszku" Natalia Sońska, Wyd. Czwarta Strona, Str. 320

"Dlatego ja ci dziecino, mówię, cokolwiek się tam w twoim życiu podziało, ileś się nie wycierpiała z różnych powodów, o siebie zawsze trzeba walczyć i o szczęście swoje."

Za oknem spadły pierwsze płatki śniegu i przypomniały mi, że przecież święta są tuż, tuż. Nie mogę się już doczekać tego cudownego klimatu i staram się jak najszybciej nastroić na bożonarodzeniowy czas. Dokładnie rok temu robiłam to samo - witałam zimę z książką autorki, trochę inną, ale równie klimatyczną.

Wyobraźcie sobie, że zasypało nas na dobre, śnieg sięga po kolana a za oknem mróz tak siarczysty, że nie ma się ochoty na nic poza dobrą książką. Teraz weźcie do ręki "Obudź się, Kopciuszku" i powiedzcie co czujecie. Jest klimatycznie, prawda? To właśnie spory atut twórczości autorki - stworzenie całkiem wiarygodnego świata, który otacza głównych bohaterów. Ładne miejsca, zaśnieżone drogi, padający śnieg i nasze cudowne Zakopane. Czy można chcieć czegoś więcej? W tej lekturze wszystko jest na swoim miejscu.

Alicję poznałam w niefortunnym dla niej czasie. Zapracowana po uszy nie zwracała uwagi na otaczającą ją rzeczywistość i tym samym wydawała się przy tym niesamowicie zagubiona. Praca, dom, praca, dom, w kółko, dookoła, ciągle to samo, gdzie przytłaczająca monotonia daje o sobie znać na każdym kroku. Może to zrozumieć każdy, szczególnie że to szara codzienność niemal każdego z nas. To dobra bohatera, ciepła, trochę wyobcowana i uciekająca od ludzi, ale tęskniąca za poczuciem bezpieczeństwa i miłością. Szybko zdobyła moją sympatię i chyba nawet się z nią utożsamiłam, bo przyznaję - nie da się jej nie lubić.

Jako powieść obyczajowa książka została obdarowana całkiem ładnym motywem romantycznym, gdzie łączy się to wszystko z momentem przełomowym w życiu Alicji - znudzona swoją dotychczasową historią postanawia coś zmienić i wyjeżdża z przyjaciółką do Zakopanego. Tam spotyka Michała i chociaż się tego spodziewałam - naprawdę poczułam się zaskoczona rozwojem wydarzeń. Relacja, jaka rodzi się pomiędzy tym dwojgiem jest przesympatyczna i urocza, a sam Michał potrafi zdobyć serce nie jednej czytelniczki.

To idealna pora na to, by poznać najnowszą książkę Natalii Sońskiej. "Obudź się, Kopciuszku" to urocza interpretacja baśni dla dorosłych, gdzie w roli złej czarownicy występuje zwykłe życie, a potulny Kopciuszek zmienia się w księżniczkę na naszych oczach. Nie zapominajmy też o księciu, który swoją drogą jest niczego sobie. Dlatego kubki z gorącą herbatą w dłoń moi mili i zapraszam Was do lektury - szczególnie, jeśli tak jak ja, tęsknicie za zimą.

poniedziałek, 26 października 2026

"Nieplanowany układ" Zuzanna Kulik

 
"Nieplanowany układ" Zuzanna Kulik, Wyd. Editio Red, Str. 296
 

Plan na życie. Plan na przyjaźń. A może... plan na miłość? 

 

Zuzanna Kulik kontynuuje serię Mała Charlie prezentując bliższe losy drugoplanowych do tej pory bohaterów. Jesteście ciekawi jak wygląda ich prawdziwe życie, poza blaskiem zakochanych w sobie przyjaciół?

To typowy romans z elementami prozy życia, który możecie czytać według upodobania - poszczególne części łączą detale związane z losami bohaterów, ale każda książka to odrębna przygoda. Autorka zaplanowała wszystko tak, by w lekturze odnalazł się każdy wielbiciel sercowych dylematów a bohaterów polubicie z marszu, ponieważ wykreowani są na wzór nas samych, sympatyczni, odrobinę pogubieni, szukający własnego miejsca w świecie. Do tego dorzucamy garść silnych emocji, sporą mieszankę losowych komplikacji a także zabawne sceny rozładowujące napięcie i mamy przepis na sukces.

Camilla mimo prawniczej kariery nie czuje się spełniona. Patrząc na szczęście swoich przyjaciół sama marzy o posiadaniu drugiej połówki i komforcie otrzymania poczucia bezpieczeństwa. Dlatego niewiele myśląc daje się ponieść chwili i urokowi Bryan'a z którym już kiedyś coś ją łączyło. Niestety on nie jest zwolennikiem stałych relacji, ale ma pewną propozycję układu, który może być korzystny dla ich dwojga.

Jak to często bywa, to co brzmi dobrze w teorii, w praktyce sypie się w fundamentach. Jednak gdyby nie to, nie otrzymalibyśmy tak przyjemnej dla wyobraźni opowieści, która łączyła w sobie zarówno istotne kwestie moralne jak i lekkie poczucie humoru. Fabuła sama w sobie jest prosta, plastyczna i przyjemna, niekoniecznie skomplikowana a jednak w pełni angażująca, ponieważ doskonale potrafimy postawić się na miejscu bohaterów. Trzymamy za nich kciuki, dobrze bawimy się u ich boku i mimo pewnych schematów, nawet przez moment nie czujemy się znudzeni. Tutaj gra toczy się o szczęście, o dążenie do realizacji marzeń co autorka mocno podkreśla w formie potrzeby zbudowania własnej rodziny a sam układ wymyślony Bryan'a okazał się wisienką na torcie. 

Idealna jako relaks po ciężkim dniu, dyktowana potrzebami serca, szczera, zabawna i - co ważne - w pełni wiarygodna. Urocze sceny, przesympatyczni bohaterowie a jednak brak cukrowej otoczki przekładają się na lekturę w sam raz dla wszystkich romantyczek. To propozycja, która połączy się z kubkiem gorącej herbaty pod ręką, zapewni kilka wieczorów przyjemnej przygody i pozwoli się zrelaksować podążając drogą Camilli i Bryana. Wszystkie tomy w serii trzymają ten sam poziom a jednak ta część wydaje się, że wywarła na mniej największe wrażenie. 

niedziela, 25 października 2026

"Dla Poliny" Takis Würger

 
"Dla Poliny" Takis Würger, Tyt. oryg. Für Polina, Wyd. Literackie, Str. 312

 

Współczesna baśń o miłości.

 

Przygotujcie się na powieść, która porwie Was na wiele niezapomnianych godzin. Niemiecki autor otwiera przed nami drzwi do niezwykle klimatycznej opowieści. 

Decydując się na lekturę miałam przeczucie, że czeka mnie coś wyjątkowego, ale chyba do samego końca nie wiedziałam czego mogę się spodziewać. Opis z okładki był dość enigmatyczny a jednak przyciągał do siebie niczym magnes. I słusznie, ponieważ wnętrze okazało się ponadprzeciętną treścią, pełną barwnych opisów, wnikliwej analizy bohaterów a także samej historii pękającej od nadmiaru skrajnych emocji. Najważniejsza jest tutaj atmosfera towarzysząca powoli następującym zmianom, ale tego nie da się opisać, to trzeba doświadczyć na własnej skórze.

To opowieść o chłopcu cichym z natury, którego losy fascynują od pierwszej strony. Hannes Prager pochodził z kochającego domu, doświadczył dobra i zrozumienia a jego dzieciństwo okazało się wstępem do budowania wyjątkowej pasji. Poznał Polinę do której zapałał wielkim uczuciem w wieku czternastu lat i skomponował utwór mówiący o jego uczuciach. Dziewczyna jednak przepadła bez śladu a Hannes pozostał z pustką w sercu. 

A jednak chłopiec nie potrafił zapomnieć o swojej pierwszej miłości mimo upływu lat. Gonił za marzeniami mimo dopadającej go prozy życia i właśnie o tym jest ta historia, o głębi towarzyszących mu uczuć, o sile odczuwania, dostrzegania oraz pułapce nieprzewidywalnego losu. Główny bohater to wyjątkowa postać, niezwykle złożona, wymykająca się wszelkim schematom. Bystry młodzieniec dojrzewa na naszych oczach, by niebawem stać się świadomym mężczyzną z własnymi zasadami. Dostrzegamy jego wrażliwość, na własnej skórze czujemy samotność, obserwujemy prywatną definicję miłości zamkniętą w talencie, pozwalającym wypuścić w świat to co niewypowiedziane. Trudno słowami opisać ogrom tej powieści, jej nostalgiczny wydźwięk a także poruszającą mądrość ukrytą tuż pod powierzchnią. 

Sięgając po lekturę nie spodziewałam się tak wielu wrażeń. "Dla Poliny" to jedna z tych propozycji po których trzeba wziąć głęboki wdech i na pewno nie można rozpocząć kolejnej książki. Bardzo intensywna w odbiorze, mocno trafiająca do serca oraz rozumu, w pełni angażująca i zdecydowanie indywidualna. Polecam znaleźć dla niej wolny wieczór, bez obowiązków i potrzeby odrywania się, ponieważ z kubkiem gorącej herbaty pod ręką zapewni Wam rozrywkę na najwyższym poziomie. Dla mnie - jedna z piękniejszych historii o miłości jaką kiedykolwiek przeczytałam, zarówno pod względem samej definicji jak i głębi przedstawionej, złożonej przygody. 

sobota, 24 października 2026

"Horyzont" Marek Stelar

 
"Horyzont" Marek Stelar, Wyd. Filia, Str. 368
 

Horyzont jest granicą widzialności.

 

Trudna przeszłość upomina się o uwagę w najmniej spodziewanym momencie. Czy wszyscy wywołani do tablicy udźwigną konsekwencje?

Wszystko zaczyna się niewinnie, jeśli sprawę potencjalnego samobójstwa można opisać w ten sposób. Składamy wszystko jednak na los, błędnie podjęte decyzje, nie na w pełni przemyślaną intrygę. A jednak to ona prowadzić nas będzie przez ten niezwykle klimatyczny thriller psychologiczny, snując podszepty, wprowadzając w ślepe korytarze, budując napięcie aż strzelające od iskier. Marek Stelar doskonale wie gdzie uderzyć, by jednocześnie wzbudzić zachwyt oraz niedowierzanie i stosuje ten zabieg w swojej najnowszej powieści od której nie sposób się oderwać. 

W Świnoujściu ktoś odnajduje na w pół zatopiony jacht a w nim zwłoki Jacka Hankego. Według samobójczego listu mężczyzna odebrał sobie życie mimo niedokończonych spraw. I to budzi niepokój aspirant Gośki Podrzyckiej, szczególnie, że w okolicy zaczynają ginąć ludzie związani z Hankiem. Trop prowadzi do przeszłości oraz pewnej rosyjskiej dziewczynki, której imię nadano odnalezionemu jachtowi.

Wiele niewiadomych łączy się w fabularną zagadkę idealną dla tych, którzy uwielbiają czytać pomiędzy wierszami. Najpierw zostajemy poinformowani o sytuacji, by tuż po tym nasze wstępne założenia zostały zrównane z ziemią, gdy kolejno odkrywane fakty zaczną wychodzić na światło dnia. Skomplikowane kreacje bohaterów dopełnią całości, gdy zaoferują nam prawdę ukrytą w półsłówkach, a jak się później okaże, ich historia poparta będzie ponadczasowymi wartościami idealnymi do głębszej analizy. Wszystko w tej historii miało więc swoje uzasadnienie, począwszy od odpowiednio poprowadzonego tematu, gęstej atmosfery czy różnorodnych emocji, przez postacie z krwi i kości aż do samej dynamicznej akcji. Prowadzone śledztwo przez zaangażowane służby zostało przedstawione w sposób jasny, typowy dla laika, ale pozbawiony naiwnej otoczki w ten sposób uciekając od przerwania wiarygodności a tajemnica umieszczona w przeszłości, przełamująca granice miejsca idealnie dopełniła dzieła. 

Książka, która czyta się sama, dynamiczna, pomysłowa, oparta na prozie życia a jednak jedyna w swoim rodzaju. Mocny thriller psychologiczny, którego mocną stroną są przede wszytskim wątki związane z ludzką naturą. Lektura w sam raz na długie jesienne wieczory, dla której polecam zarezerwować sporo wolnego czasu, ponieważ trudno oderwać od niej myśli i nie podążać ścieżką wyznaczoną przez autora. Dla mnie - rewelacja! 

piątek, 23 października 2026

"Zima o poranku. Opowieść dziewczyny z warszawskiego getta" Janina Bauman

 
"Zima o poranku. Opowieść dziewczyny z warszawskiego getta" Janina Bauman, Tyt. oryg. Winter in the morning, Wyd. Poradnia K, Str. 350
 

Podczas wojny pisała i czytała wszystko, co wpadło jej w ręce.

 

Zafascynowana słowem pisanym szukała pocieszenia w książkach, gdy piekło dookoła niej nabierało rozpędu. Po latach spisała swoje wspomnienia pokazując każdemu z nas jak ważne jest dostrzeganie ulotności chwili. 

Wiele powstało książek na temat wojennych realiów, wiele pierwszoosobowych relacji związanych z prywatnymi doświadczeniami. A jednak każda nowa historia to osobna odsłona tych trudnych doświadczeń, pozwalająca nam pogłębić świadomość oraz spróbować postawić się na miejscu bohaterów. Uważam, że powyższa publikacja to lektura dedykowana każdemu czytelnikowi gotowemu na to, by zmierzyć się z wszechobecnym niebezpieczeństwem, ponieważ została napisana w niezwykle osobisty sposób, emocjonalny, szczery, dojrzały i tak inteligentny, że całość pozostaje w głowie na długo po zamknięciu ostatniej strony. 

Janina miała zaledwie trzynaście lat, gdy straciła ojca. Później było tylko gorzej, gdy wraz z matką i siostrą trafiły do getta. Cudem uniknęły zagłady, chociaż strach, głód i choroby naznaczyły ich swoim piętnem. Uciekły a ich tułaczka wydawała się nie mieć końca o czym autorka pisze otwarcie, bez owijania w bawełnę.  

Straszny jest fakt, że te wszystkie historie dotyczące Żydowskiego piekła są boleśnie podobne. Każda relacja, jedna za drugą, wydaje się opisywać ten sam sposób myślenia, działania, unikania bliskiej śmierci. A jednak czytamy kolejne pamiętniki, biografie, opisy, doszukujemy się indywidualności w całej tej makabrycznej otoczce i wiemy, że wszystko uderza w formę człowieczeństwa, tą związaną z wolą walki i przetrwania oraz tą pozbawioną zahamowań. Sądzę jednak, że potrzebujemy każdej nowej treści jako przypomnienia o niesprawiedliwości, szczególnie tak silnie wpływających na serce i rozum czytelnika jak lektura od Janiny Bauman, ponieważ zawarte w tekście emocje oraz cała prostota tych niełatwych wspomnień wydają się jeszcze bardziej podbijać stawkę. Dziennik, który cudem przetrwał wojnę dziś pokazuje cały przekrój ludzkich zachowań, od szokującej bezinteresowności po pomoc wymagającą zapłaty. W ten sposób otrzymujemy nie tylko ważną książkę w samej swojej formie, ale przede wszystkim wartą głębszej analizy lekcję życia pod kątem obserwacji pojedynczej jednostki.

Przejmująca historia bohaterki na miejscu której mógł znaleźć się każdy z nas. Dawne czasy nie zwalniają nas z odpowiedzialności, z tego, by dostrzegać człowieka w człowieku. "Zima o poranku" to przejmujący dziennik dyktowany prawdą, realnością oraz silnymi emocjami, angażujący na wiele niezapomnianych wieczorów, który wypełni nasz umysł pytaniami na które odpowiedzi znajdziemy wewnątrz nas samych.