sobota, 31 października 2026

"Uwierz w miłość, Calineczko" Natalia Sońska

 
"Uwierz w miłość, Calineczko" Natalia Sońska, Wyd. Czwarta Strona, Str. 384

"Dlatego ja ci dziecino, mówię, cokolwiek się tam w twoim życiu podziało, ileś się nie wycierpiała z różnych powodów, o siebie zawsze trzeba walczyć i o szczęście swoje." 

Białe płatki śniegu spadają z nieba niczym zimny puch. Nadciąga zima, a wraz z nią... gorące uczucia. Nic nie jest bowiem wstanie pokonać miłości, która uwielbia przychodzić zupełnie nieoczekiwanie.

To kolejna typowo zimowa powieść autorki, która ujmuje swoich czytelników klimatem i zbliża do atmosfery świąt. Dobrym pomysłem jest zdecydowanie się na lekturę w grudniu, gdy zima za oknem zaczyna mocno dawać we znaki a w powietrzu wsi wyraźny zapach zbliżających się świąt. Możecie być wówczas pewni, że ta aura idealnie połączy się z nową powieścią Natalii Sońskiej.

Wymowny tytuł wskazuje na luźną interpretację bajki, którą znamy od najmłodszych lat. Czy słusznie? I tak, i nie. Z jednej strony mamy główną bohaterkę, która niczym Calineczka pozostaje wierna swoim marzeniom. Z drugiej pojawia się ponura rzeczywistość, która nie jest już tak kolorowa jak w baśni i przerywa klimat szczęścia i poczucia wielkiej przygody na rzecz realnej akcji, która bliższa jest temu światu, który przecież jest nam tak dobrze znany. To jednak żaden minus dla tej historii! Wręcz przeciwnie - konfrontacja baśni i prawdziwego życia wypadła tutaj naprawdę wzorowo.

Tytułowa bohaterka to Maja, dziewczyna która ma marzenia. I tego można jej naprawdę pozazdrościć, ponieważ walczy o ich realizację z podziwu godną zajadłością. Jest bohaterką taką jak my - świadomą popełnianych błędów, ale wciąż na nowo ryzykującą. W końcu co innego ma do stracenia? Marzy o wielkiej miłości, o poczuciu bezpieczeństwa i przyszłości z kimś, kto będzie dla niej wszystkim. Jednak nie jest łatwo odnaleźć połówkę, która spełniłaby nasze oczekiwania w naturalny sposób. Szczególnie, gdy wszyscy dookoła wzięli sobie do serca, by pomóc w tym przedsięwzięciu. I to bardzo, bardzo nieskutecznie...

Powyższa powieść to właściwie odzwierciedlenie historii każdego z nas. Kto powiedział, że tylko latem rodzą się piękne miłosne opowieści? Okazało się bowiem, że zima to czas, kiedy miłość nabiera znaczenia. I nie zawsze w pozytywnym kierunku. Jak potoczą się losy Mai? Czy znajdzie prawdziwą bratnią duszę w kimś, kto pojawił się po wieloletniej przerwie? A może zmylą ją pozory i chęć realizacji marzeń? Odpowiedź znajdziecie w bardzo ciepłej i serdecznej powieści, która dostarczy odpowiednią dawkę emocji do wzruszeń i chwil prawdziwego szczęścia.

"Uwierz w miłość, Calineczko" to książka w sam raz na zimny jesienno-zimowy wieczór, kiedy za oknem panuje mrok a my do towarzystwa mamy koc i gorącą herbatę. Natalia Sońska po raz kolejny przychodzi z pomocą w te mroźne dni, kiedy potrzebujemy prawdziwego uroku i pocieszenia. Powyższa powieść to połączenie historii obyczajowej z domieszką wątku romantycznego, które pokazuje, że w prawdziwym życiu jest miejsce na baśniowe chwile!

piątek, 30 października 2026

"Dobrodziejka" Sabina Waszut

 
"Dobrodziejka" Sabina Waszut, Wyd. Mando, Str. 320
 

"Nie bała się ciemności. Wiedziała, że nie kryje się w niej nic gorszego od tego, co już ją spotkało."

 

Sabina Waszut proponuje serię, która przypadnie do gustu najbardziej wymagającym czytelnikom. Każdy z nas odnajdzie bowiem w tej historii coś dla siebie.

To kryminał, thriller, powieść sensacyjna, obyczajowa oraz społeczna w jednym. Dyktowana prozą życia dawnych czasów, oparta na prawdziwych wydarzeniach, ponieważ autorka szukała inspiracji w artykułach pracy dwudziestolecia międzywojennego. Dzięki temu historia od razu nabiera konkretnych kształtów, staje się bardziej soczysta i intrygująca a pisana w sposób niezwykle plastyczny, z wykorzystaniem mocnego napięcia niemal do samego finału, zapewnia rozrywkę od której trudno się oderwać.

Teo Urbanek będzie musiał zmierzyć się z trudną sprawą. Ktoś porywa małą dziewczynkę a to nietypowe nawet dla biedy i bezrobocia charakterystycznego dla Katowic lat 30. Młoda gosposia mająca opiekować się Halinką ma niewiele do powiedzenia a komisarz im mocniej zagłębia się w śledztwo, tym bardziej czuje na sobie niebezpieczeństwo śląskich zakamarków. Jak się okazuje wielu bohaterów wie znaczniej więcej niż chce ujawnić.

To trudna historia, która pod powierzchnią kryje wiele ważnych kwestii. Z jednej strony mamy intensywne śledztwo w poszukiwaniu małej dziewczynki, z drugiej dramatyczne losy kobiet w niesprzyjających im czasach. Autorka pokazuje przekrój społeczny, pozwala z bliska przyjrzeć się bohaterom zamieszanym w sprawę i często prowadzi nas ku ślepym zaułkom, aby jeszcze mocniej dać do myślenia. Czytamy bowiem o moralnych dylematach, gdy bieda i głód upominają się o uwagę prowadząc niektórych do zaskakujących wyborów a wszystko to przedstawione w niezwykle wiarygodnym świetle, pisane ręką doświadczonej pisarki, która zastosowała w odpowiednich momentach delikatność i zrozumienie w kontraście z bezwzględnością oraz poczuciem bycia lepszym od wszystkich dookoła. Głównym motywem powieści okaże się interpretowane na różne sposoby człowieczeństwo, dla jednych będące wyznacznikiem życia, dla drugich kwestią zapomnianą i świadomie pomijaną, gdzie mroczny świat pozorów pokaże swoje prawdziwe oblicze.

Chociaż fabułą jest w pełni fikcją literacką, poczucie inspirowania akcji prawdziwymi wydarzeniami jest tutaj silne i dyktujące odpowiednie emocje. W ten sposób otrzymujemy angażującą na całego powieść od której trudno się oderwać, dynamiczną, realną, błyskotliwą a także poruszającą konkretne wartości dla zabarwienia sytuacji. Napisana w sposób stawiający na wysoki poziom zaskakuje dojrzałą kreacją bohaterów, możliwością czytania pomiędzy wierszami a także samą zagadką zaginięcia Halinki budzącą lęk i niedowierzanie. Innymi słowy - jest tutaj wszystko do przeżycia niezapomnianej przygody.

czwartek, 29 października 2026

"Zakochaj się, Julio" Natalia Sońska

 
"Zakochaj się, Julio" Natalia Sońska, Wyd. Czwarta Strona, Str. 301


"A co to panienecka tak samiuśka siedzi?"

Natalia Sońska po raz kolejny gości na mojej półce ze swoją świąteczną powieścią. Czytałam jej ujmującą lekturę "Garść pierników, szczypta miłości" oraz osadzoną w mroźnej scenerii historię "Obudź się, Kopciuszku", która jednocześnie udowodniła, że interpretacja klasycznych baśni w przekładzie na współczesność wciąż ma pewien urok.

Tym razem autorka postawiła na historię księżniczki na ziarnku grochu. To baśń ponadczasowa, piękna i prawdziwa, podobnie jak opowieść o głównej bohaterce powieści, której przyszło się zmierzyć z okrutnością ludzi. Nie ma jednak tego złego, szczególnie gdy na pierwszym planie staje dobroć i szlachetność.

Julia jest nauczycielką w krakowskim liceum. Zawód wybrała z pasją i wiedziała, że być może kiedyś uda się jej osiągnąć coś ponad przeciętność. Walczenie z młodzieżą poprzez edukację nie jest sprawą prostą, szczególnie gdy uczniowie opornie podchodzą do jej miłości kierowanej w stronę matematyki. Przyziemność liczb nie ma nic wspólnego z emocjami i uniesieniami jakie przeżywa obecnie młodzież. Na całe szczęście, mimo że przedmiot jaki wykłada wciąż pozostaje dla jej uczniów nieprzystępny, nastolatki doceniają zaangażowanie dziewczyny i rady jakie im każdego dnia serwuje. Dzięki temu łączy ich pewna zażyłość - na tyle, na ile nauczycielka może pozwolić sobie na interakcję z uczniami, i wzajemnie traktują się jako partnerów i koleżeństwo. To przyjemny motyw tej powieści, bo warto czasami przyjrzeć się z bliska pracy nauczyciela. Łatwo się osądza, kiedy do głosu dopuszczamy subiektywne opinie, ale nie przejmujemy się emocjami tej drugiej strony. Wiem, że łatwo to mówić, kiedy człowiek dorasta i patrzy na pewne sprawy inaczej, ale właśnie po to mamy podobne historie - by pokazywały nam, że kij ma dwa końce.

Drugim, równie ciekawym bohaterem powieści jest Jakub. Deweloper realizuje się zawodowo i nie ma żadnych większych marzeń, poza własną karierą. Majętność pozwala mu na uznanie innych i szacunek narzeczonej Dagmary, która pokazuje się zawsze z najlepszej strony młodej damy, wychowanej w rodzinie, która nigdy nie zapomina o dobrych manierach. Jednak Jakub czuje, że to nie jest jego prawdziwe życie a jedynie ułuda jaką sobie stworzył, bo tak było wygodnie. Goni za czymś nieopisanym, co mogłoby w końcu wypełnić jego pustkę. Co to takiego? Odpowiedź jest prosta i łatwa do zrozumienia, jednak nie dla samego bohatera, który niebawem przekona się jak smakuje prawdziwe życie.

Autorka po raz kolejny osadziła swoją powieść w ramach zimowego klimatu, w którym prószy śnieg i marzną dłonie. To ciepła lektura z nastawieniem na powieść obyczajową, którą przyjemnie czyta się pod kocem i w towarzystwie gorącej czekolady, kiedy za oknem świat powoli robi się biały. Natalia Sońska wykorzystała w swojej powieści motyw gór, który wydaje się idealnie dopełniać dzieła i stanowi miejsce spotkania dwójki obcych sobie bohaterów. A jednak kiełkuje pomiędzy nimi uczucie, które wszystko zmienia. Szczęście okazuje się być na wyciągnięcie ręki. Jesteście gotowi po nie sięgnąć? 

środa, 28 października 2026

"Martwe dziewczyny nie kłamią" Sonia Rosa

 
"Martwe dziewczyny nie kłamią" Sonia Rosa, Wyd. Filia, Str. 328
 

Bywa, że zło ma w sobie coś magnetycznego. 

 

Zło ukryte w ciele człowieka zawsze budzi wiele emocji. Sonia Rosa proponuje nam przygodę niebezpieczną i uzależniającą, która przedstawi człowieka w zaskakujących barwach.

Autorka wielu poczytnych powieści z dreszczykiem powraca na literacką scenę z thrillerem budzącym dreszcz przerażenia. Nie od dziś znam twórczość Rosy i zawsze pozostaję pod wpływem jej umiejętnego uchwycenia ludzkiej natury. To przede wszystkim dla tego motywu zdecydowałam się na lekturę, ale nie mogę jednocześnie pominąć pozostałych atutów, ponieważ zarówno plastyczny styl jak i umiejętnie budowanie napięcia tworzą spójną całość pełną ukrytych znaczeń. To historia kompletna, mocno wpływająca na wyobraźnię, która pozwala łączyć kropki i snuć własne przypuszczenia.

Dwie skrajnie różne bohaterki wpadają na siebie w momencie, gdy wydają się siebie potrzebować. Są dla siebie wsparciem do momentu opadnięcia masek. Szybko bowiem wychodzą na jaw ukryte intencje i prawdziwa natura, ale jest już za późno, by wyrwać się z paszczy zła. Rozpoczyna się wyścig z czasem o zdrowie psychiczne oraz własne bezpieczeństwo a żadna z nich nie odpuści do samego końca.

Fabuła wręcz prosi się o rozkładanie na czynniki pierwsze wszystkich motywów. Z jednej strony koncentrujemy naszą uwagę wokół bohaterów, ponieważ wszyscy mają dwa oblicza, zarówno bohaterki z pierwszego planu jak i ci, którzy występują epizodycznie. Autorka miała jasno przemyślany plan, który skrupulatnie realizowała a to przełożyło się na odbiór samej akcji - trudno było odłożyć książkę choćby na moment, ponieważ wiszące w powietrzu tajemnice hipnotyzowały swoim intensywnym klimatem. Wszystko przekłada się na skomplikowaną ludzką naturę, na tendencję do podporządkowywania sobie rzeczywistości oraz knucia w celu uzyskania własnych założeń. Obserwujemy Monikę, kobietę taką jak my, przytłoczoną prozą życia i codziennymi obowiązkami mimo pozornie idealnego świata oraz Laurę, młodą dziewczynę, zatrudnioną do pomocy w domu. Obie będą miało sporo do powiedzenia, ale to młodsza z nich zapoczątkuje bieg trudnych do zatrzymania, tragicznych wydarzeń.

Dwutorowa narracja, skrajne patrzenie na sprawę oraz tragedia możliwa do rozegrania w życiu każdego z nas. Mocna, intensywna powieść pełna dodatkowych motywów kryjących się tuż pod powierzchnią, która przyspiesza bicie serca. "Martwe dziewczyny nie kłamią" to doskonale rozegrany thriller psychologiczny trzymający w napięciu do samego ekscytującego finału, pokazujący wielki talent autorki oraz zapewniający kilka wieczorów niekłamanej literackiej uczty. Nie ma co się zastanawiać - oto idealna propozycja na wczesne jesienne wieczory! 

wtorek, 27 października 2026

"Obudź się, Kopciuszku" Natalia Sońska

 
"Obudź się, Kopciuszku" Natalia Sońska, Wyd. Czwarta Strona, Str. 320

"Dlatego ja ci dziecino, mówię, cokolwiek się tam w twoim życiu podziało, ileś się nie wycierpiała z różnych powodów, o siebie zawsze trzeba walczyć i o szczęście swoje."

Za oknem spadły pierwsze płatki śniegu i przypomniały mi, że przecież święta są tuż, tuż. Nie mogę się już doczekać tego cudownego klimatu i staram się jak najszybciej nastroić na bożonarodzeniowy czas. Dokładnie rok temu robiłam to samo - witałam zimę z książką autorki, trochę inną, ale równie klimatyczną.

Wyobraźcie sobie, że zasypało nas na dobre, śnieg sięga po kolana a za oknem mróz tak siarczysty, że nie ma się ochoty na nic poza dobrą książką. Teraz weźcie do ręki "Obudź się, Kopciuszku" i powiedzcie co czujecie. Jest klimatycznie, prawda? To właśnie spory atut twórczości autorki - stworzenie całkiem wiarygodnego świata, który otacza głównych bohaterów. Ładne miejsca, zaśnieżone drogi, padający śnieg i nasze cudowne Zakopane. Czy można chcieć czegoś więcej? W tej lekturze wszystko jest na swoim miejscu.

Alicję poznałam w niefortunnym dla niej czasie. Zapracowana po uszy nie zwracała uwagi na otaczającą ją rzeczywistość i tym samym wydawała się przy tym niesamowicie zagubiona. Praca, dom, praca, dom, w kółko, dookoła, ciągle to samo, gdzie przytłaczająca monotonia daje o sobie znać na każdym kroku. Może to zrozumieć każdy, szczególnie że to szara codzienność niemal każdego z nas. To dobra bohatera, ciepła, trochę wyobcowana i uciekająca od ludzi, ale tęskniąca za poczuciem bezpieczeństwa i miłością. Szybko zdobyła moją sympatię i chyba nawet się z nią utożsamiłam, bo przyznaję - nie da się jej nie lubić.

Jako powieść obyczajowa książka została obdarowana całkiem ładnym motywem romantycznym, gdzie łączy się to wszystko z momentem przełomowym w życiu Alicji - znudzona swoją dotychczasową historią postanawia coś zmienić i wyjeżdża z przyjaciółką do Zakopanego. Tam spotyka Michała i chociaż się tego spodziewałam - naprawdę poczułam się zaskoczona rozwojem wydarzeń. Relacja, jaka rodzi się pomiędzy tym dwojgiem jest przesympatyczna i urocza, a sam Michał potrafi zdobyć serce nie jednej czytelniczki.

To idealna pora na to, by poznać najnowszą książkę Natalii Sońskiej. "Obudź się, Kopciuszku" to urocza interpretacja baśni dla dorosłych, gdzie w roli złej czarownicy występuje zwykłe życie, a potulny Kopciuszek zmienia się w księżniczkę na naszych oczach. Nie zapominajmy też o księciu, który swoją drogą jest niczego sobie. Dlatego kubki z gorącą herbatą w dłoń moi mili i zapraszam Was do lektury - szczególnie, jeśli tak jak ja, tęsknicie za zimą.

poniedziałek, 26 października 2026

"Nieplanowany układ" Zuzanna Kulik

 
"Nieplanowany układ" Zuzanna Kulik, Wyd. Editio Red, Str. 296
 

Plan na życie. Plan na przyjaźń. A może... plan na miłość? 

 

Zuzanna Kulik kontynuuje serię Mała Charlie prezentując bliższe losy drugoplanowych do tej pory bohaterów. Jesteście ciekawi jak wygląda ich prawdziwe życie, poza blaskiem zakochanych w sobie przyjaciół?

To typowy romans z elementami prozy życia, który możecie czytać według upodobania - poszczególne części łączą detale związane z losami bohaterów, ale każda książka to odrębna przygoda. Autorka zaplanowała wszystko tak, by w lekturze odnalazł się każdy wielbiciel sercowych dylematów a bohaterów polubicie z marszu, ponieważ wykreowani są na wzór nas samych, sympatyczni, odrobinę pogubieni, szukający własnego miejsca w świecie. Do tego dorzucamy garść silnych emocji, sporą mieszankę losowych komplikacji a także zabawne sceny rozładowujące napięcie i mamy przepis na sukces.

Camilla mimo prawniczej kariery nie czuje się spełniona. Patrząc na szczęście swoich przyjaciół sama marzy o posiadaniu drugiej połówki i komforcie otrzymania poczucia bezpieczeństwa. Dlatego niewiele myśląc daje się ponieść chwili i urokowi Bryan'a z którym już kiedyś coś ją łączyło. Niestety on nie jest zwolennikiem stałych relacji, ale ma pewną propozycję układu, który może być korzystny dla ich dwojga.

Jak to często bywa, to co brzmi dobrze w teorii, w praktyce sypie się w fundamentach. Jednak gdyby nie to, nie otrzymalibyśmy tak przyjemnej dla wyobraźni opowieści, która łączyła w sobie zarówno istotne kwestie moralne jak i lekkie poczucie humoru. Fabuła sama w sobie jest prosta, plastyczna i przyjemna, niekoniecznie skomplikowana a jednak w pełni angażująca, ponieważ doskonale potrafimy postawić się na miejscu bohaterów. Trzymamy za nich kciuki, dobrze bawimy się u ich boku i mimo pewnych schematów, nawet przez moment nie czujemy się znudzeni. Tutaj gra toczy się o szczęście, o dążenie do realizacji marzeń co autorka mocno podkreśla w formie potrzeby zbudowania własnej rodziny a sam układ wymyślony Bryan'a okazał się wisienką na torcie. 

Idealna jako relaks po ciężkim dniu, dyktowana potrzebami serca, szczera, zabawna i - co ważne - w pełni wiarygodna. Urocze sceny, przesympatyczni bohaterowie a jednak brak cukrowej otoczki przekładają się na lekturę w sam raz dla wszystkich romantyczek. To propozycja, która połączy się z kubkiem gorącej herbaty pod ręką, zapewni kilka wieczorów przyjemnej przygody i pozwoli się zrelaksować podążając drogą Camilli i Bryana. Wszystkie tomy w serii trzymają ten sam poziom a jednak ta część wydaje się, że wywarła na mniej największe wrażenie. 

niedziela, 25 października 2026

"Dla Poliny" Takis Würger

 
"Dla Poliny" Takis Würger, Tyt. oryg. Für Polina, Wyd. Literackie, Str. 312

 

Współczesna baśń o miłości.

 

Przygotujcie się na powieść, która porwie Was na wiele niezapomnianych godzin. Niemiecki autor otwiera przed nami drzwi do niezwykle klimatycznej opowieści. 

Decydując się na lekturę miałam przeczucie, że czeka mnie coś wyjątkowego, ale chyba do samego końca nie wiedziałam czego mogę się spodziewać. Opis z okładki był dość enigmatyczny a jednak przyciągał do siebie niczym magnes. I słusznie, ponieważ wnętrze okazało się ponadprzeciętną treścią, pełną barwnych opisów, wnikliwej analizy bohaterów a także samej historii pękającej od nadmiaru skrajnych emocji. Najważniejsza jest tutaj atmosfera towarzysząca powoli następującym zmianom, ale tego nie da się opisać, to trzeba doświadczyć na własnej skórze.

To opowieść o chłopcu cichym z natury, którego losy fascynują od pierwszej strony. Hannes Prager pochodził z kochającego domu, doświadczył dobra i zrozumienia a jego dzieciństwo okazało się wstępem do budowania wyjątkowej pasji. Poznał Polinę do której zapałał wielkim uczuciem w wieku czternastu lat i skomponował utwór mówiący o jego uczuciach. Dziewczyna jednak przepadła bez śladu a Hannes pozostał z pustką w sercu. 

A jednak chłopiec nie potrafił zapomnieć o swojej pierwszej miłości mimo upływu lat. Gonił za marzeniami mimo dopadającej go prozy życia i właśnie o tym jest ta historia, o głębi towarzyszących mu uczuć, o sile odczuwania, dostrzegania oraz pułapce nieprzewidywalnego losu. Główny bohater to wyjątkowa postać, niezwykle złożona, wymykająca się wszelkim schematom. Bystry młodzieniec dojrzewa na naszych oczach, by niebawem stać się świadomym mężczyzną z własnymi zasadami. Dostrzegamy jego wrażliwość, na własnej skórze czujemy samotność, obserwujemy prywatną definicję miłości zamkniętą w talencie, pozwalającym wypuścić w świat to co niewypowiedziane. Trudno słowami opisać ogrom tej powieści, jej nostalgiczny wydźwięk a także poruszającą mądrość ukrytą tuż pod powierzchnią. 

Sięgając po lekturę nie spodziewałam się tak wielu wrażeń. "Dla Poliny" to jedna z tych propozycji po których trzeba wziąć głęboki wdech i na pewno nie można rozpocząć kolejnej książki. Bardzo intensywna w odbiorze, mocno trafiająca do serca oraz rozumu, w pełni angażująca i zdecydowanie indywidualna. Polecam znaleźć dla niej wolny wieczór, bez obowiązków i potrzeby odrywania się, ponieważ z kubkiem gorącej herbaty pod ręką zapewni Wam rozrywkę na najwyższym poziomie. Dla mnie - jedna z piękniejszych historii o miłości jaką kiedykolwiek przeczytałam, zarówno pod względem samej definicji jak i głębi przedstawionej, złożonej przygody. 

sobota, 24 października 2026

"Horyzont" Marek Stelar

 
"Horyzont" Marek Stelar, Wyd. Filia, Str. 368
 

Horyzont jest granicą widzialności.

 

Trudna przeszłość upomina się o uwagę w najmniej spodziewanym momencie. Czy wszyscy wywołani do tablicy udźwigną konsekwencje?

Wszystko zaczyna się niewinnie, jeśli sprawę potencjalnego samobójstwa można opisać w ten sposób. Składamy wszystko jednak na los, błędnie podjęte decyzje, nie na w pełni przemyślaną intrygę. A jednak to ona prowadzić nas będzie przez ten niezwykle klimatyczny thriller psychologiczny, snując podszepty, wprowadzając w ślepe korytarze, budując napięcie aż strzelające od iskier. Marek Stelar doskonale wie gdzie uderzyć, by jednocześnie wzbudzić zachwyt oraz niedowierzanie i stosuje ten zabieg w swojej najnowszej powieści od której nie sposób się oderwać. 

W Świnoujściu ktoś odnajduje na w pół zatopiony jacht a w nim zwłoki Jacka Hankego. Według samobójczego listu mężczyzna odebrał sobie życie mimo niedokończonych spraw. I to budzi niepokój aspirant Gośki Podrzyckiej, szczególnie, że w okolicy zaczynają ginąć ludzie związani z Hankiem. Trop prowadzi do przeszłości oraz pewnej rosyjskiej dziewczynki, której imię nadano odnalezionemu jachtowi.

Wiele niewiadomych łączy się w fabularną zagadkę idealną dla tych, którzy uwielbiają czytać pomiędzy wierszami. Najpierw zostajemy poinformowani o sytuacji, by tuż po tym nasze wstępne założenia zostały zrównane z ziemią, gdy kolejno odkrywane fakty zaczną wychodzić na światło dnia. Skomplikowane kreacje bohaterów dopełnią całości, gdy zaoferują nam prawdę ukrytą w półsłówkach, a jak się później okaże, ich historia poparta będzie ponadczasowymi wartościami idealnymi do głębszej analizy. Wszystko w tej historii miało więc swoje uzasadnienie, począwszy od odpowiednio poprowadzonego tematu, gęstej atmosfery czy różnorodnych emocji, przez postacie z krwi i kości aż do samej dynamicznej akcji. Prowadzone śledztwo przez zaangażowane służby zostało przedstawione w sposób jasny, typowy dla laika, ale pozbawiony naiwnej otoczki w ten sposób uciekając od przerwania wiarygodności a tajemnica umieszczona w przeszłości, przełamująca granice miejsca idealnie dopełniła dzieła. 

Książka, która czyta się sama, dynamiczna, pomysłowa, oparta na prozie życia a jednak jedyna w swoim rodzaju. Mocny thriller psychologiczny, którego mocną stroną są przede wszytskim wątki związane z ludzką naturą. Lektura w sam raz na długie jesienne wieczory, dla której polecam zarezerwować sporo wolnego czasu, ponieważ trudno oderwać od niej myśli i nie podążać ścieżką wyznaczoną przez autora. Dla mnie - rewelacja! 

piątek, 23 października 2026

"Zima o poranku. Opowieść dziewczyny z warszawskiego getta" Janina Bauman

 
"Zima o poranku. Opowieść dziewczyny z warszawskiego getta" Janina Bauman, Tyt. oryg. Winter in the morning, Wyd. Poradnia K, Str. 350
 

Podczas wojny pisała i czytała wszystko, co wpadło jej w ręce.

 

Zafascynowana słowem pisanym szukała pocieszenia w książkach, gdy piekło dookoła niej nabierało rozpędu. Po latach spisała swoje wspomnienia pokazując każdemu z nas jak ważne jest dostrzeganie ulotności chwili. 

Wiele powstało książek na temat wojennych realiów, wiele pierwszoosobowych relacji związanych z prywatnymi doświadczeniami. A jednak każda nowa historia to osobna odsłona tych trudnych doświadczeń, pozwalająca nam pogłębić świadomość oraz spróbować postawić się na miejscu bohaterów. Uważam, że powyższa publikacja to lektura dedykowana każdemu czytelnikowi gotowemu na to, by zmierzyć się z wszechobecnym niebezpieczeństwem, ponieważ została napisana w niezwykle osobisty sposób, emocjonalny, szczery, dojrzały i tak inteligentny, że całość pozostaje w głowie na długo po zamknięciu ostatniej strony. 

Janina miała zaledwie trzynaście lat, gdy straciła ojca. Później było tylko gorzej, gdy wraz z matką i siostrą trafiły do getta. Cudem uniknęły zagłady, chociaż strach, głód i choroby naznaczyły ich swoim piętnem. Uciekły a ich tułaczka wydawała się nie mieć końca o czym autorka pisze otwarcie, bez owijania w bawełnę.  

Straszny jest fakt, że te wszystkie historie dotyczące Żydowskiego piekła są boleśnie podobne. Każda relacja, jedna za drugą, wydaje się opisywać ten sam sposób myślenia, działania, unikania bliskiej śmierci. A jednak czytamy kolejne pamiętniki, biografie, opisy, doszukujemy się indywidualności w całej tej makabrycznej otoczce i wiemy, że wszystko uderza w formę człowieczeństwa, tą związaną z wolą walki i przetrwania oraz tą pozbawioną zahamowań. Sądzę jednak, że potrzebujemy każdej nowej treści jako przypomnienia o niesprawiedliwości, szczególnie tak silnie wpływających na serce i rozum czytelnika jak lektura od Janiny Bauman, ponieważ zawarte w tekście emocje oraz cała prostota tych niełatwych wspomnień wydają się jeszcze bardziej podbijać stawkę. Dziennik, który cudem przetrwał wojnę dziś pokazuje cały przekrój ludzkich zachowań, od szokującej bezinteresowności po pomoc wymagającą zapłaty. W ten sposób otrzymujemy nie tylko ważną książkę w samej swojej formie, ale przede wszystkim wartą głębszej analizy lekcję życia pod kątem obserwacji pojedynczej jednostki.

Przejmująca historia bohaterki na miejscu której mógł znaleźć się każdy z nas. Dawne czasy nie zwalniają nas z odpowiedzialności, z tego, by dostrzegać człowieka w człowieku. "Zima o poranku" to przejmujący dziennik dyktowany prawdą, realnością oraz silnymi emocjami, angażujący na wiele niezapomnianych wieczorów, który wypełni nasz umysł pytaniami na które odpowiedzi znajdziemy wewnątrz nas samych.  

czwartek, 22 października 2026

"Wieczór panieński" Agata Zamarska

 
"Wieczór panieński" Agata Zamarska, Wyd. Filia, Str. 400
 

Ktoś kłamie. 

 

Mroczna, niepokojąca, w pełni angażująca. Agata Zamarska powraca w pełni sił i pokazuje swój literacki talent od najlepszej strony!

Ależ to była dobra opowieść. Już od pierwszych stron uderzył we mnie mocny klimat wszechobecnej tajemnicy, który nie rozwiał się do ostatecznej rozgrywki pomiędzy bohaterami. Thriller dyktowany silnymi emocjami, pełen zwrotów akcji i pomysłowych scen, w którym główną rolę odgrywają nasze domysły. Czytając wcześniejsze powieści autorki wiedziałam, że mogę spodziewać się dobrej przygody a jednak jestem bardzo miło zaskoczona wyraźnie podniesioną poprzeczką. Silny motyw psychologiczny wyraźnie wiedzie prym w historii a nasze szare komórki pracują na najwyższych obrotach. 

W pewien upalny lipcowy weekend grupa przyjaciółek urządziła wieczór panieński. Żadna z nich nie przypuszczała, że zakończy się tragicznie. Panna młoda przepadła bez wieści a one po latach ponownie spotykają się w domu na skraju lasu. Która z nich wie więcej niż chce wyjawić? Ktoś niedługo zmusi je do wyjawienia wszystkich tajemnic. 

Potężna fabuła rozbudowana w odpowiednie detale, która ani przez moment nie nuży swoją logiką. Wręcz przeciwnie. Wszystko zostało odpowiednio przemyślane, aby na każdym etapie wydarzeń zaskakiwać nas czymś nowym. Bogato prezentowane sylwetki bohaterów zachęcają do głębszej analizy, szczególnie biorąc pod uwagę fakt, że bohaterki wiedzą znacznie więcej niż początkowo ujawniają. Jednak one również zostają zaplątane w tą przewrotną grę i trudno będzie ostatecznie powiedzieć kto tu jest dobry a kto zły. I właśnie to jest w tym wszystkim najlepsze. Intryga odpowiada za całokształt, buduje napięcie, podsyła mylne tropy, wprowadza w ślepe zaułki oraz pokazuje ludzką naturę gotową do niemożliwych czynów, gdy zostanie postawiona pod ścianą. Autorka perfekcyjnie rozegrała wymyśloną przez siebie grę, nadała jej pazur, odpowiednie emocje oraz napisała zasady, których sznurkami z wprawą poruszała. 

Do samego końca trudno było przewiedzieć co wydarzyło się w noc wieczoru panieńskiego. Ale o to w tym wszystkim chodziło. Tajemnica wisiała w powietrzu, bohaterowie idealnie odegrali swoje role a czytelnik z zachwytem przerzucał kolejne strony snując własne domysły. Agata Zamarska po raz kolejny wprowadza nas w sam środek wydarzeń podczas których wszystko może się wydarzyć, gwarantując kilka wybornie spędzonych wieczorów. Jeśli szukacie psychologicznego thrillera na wysokim poziomie - polecam.

środa, 21 października 2026

"Zwierciadło niezliczonych obietnic" Stephanie Garber

 
"Zwierciadło niezliczonych obietnic" Stephanie Garber, Tyt. oryg. The ​Mirror of Infinite Endings, Wyd. Poradnia K, Str. 240

 

Czy zastanawiałaś się kiedyś, jaka inszość mogła się zdarzyć?

 

Nie ma nic przyjemniejszego od informacji o nowym tomie dawno już zamkniętej serii. Nagle otwierają się nowe możliwości i "co by było gdyby" zaczyna mieć konkretne znaczenie. 

Z prozą Stephanie Garber znam się od dawna i wszystkie jej historie ogromnie sobie cenię. To opowieści o miłości przekraczającej wszelkie granice, odrobinę cukierkowe, ale do samego końca trzymające wysoki poziom. Powyższy tytuł jest przede wszystkim propozycją dla fanów serii, którzy od dawna podążają drogą Baśni o złamanym sercu i choć początkowo miałam wątpliwości czy kontynuacja jest tutaj potrzebna, rozwiały się wraz z pierwszymi stronami. Ten sam styl, ta sama plastyczność, ci sami złożeni, intrygujący bohaterowie, którzy mimo niewielkiej ilości stron zaprosili mnie w sam środek niezapomnianej przygody. 

Jak się okazuje szczęśliwe zakończenie nie jest zamkniętą drogą. Wiele możliwości, wiele czynników do tego, by jednak coś poszło nie po myśli bohaterów. Ktoś nie mówi prawdy, ktoś potyka się na prostej a Jacks i Evangelina snują swoją historię w perspektywie zwierciadła odpowiadającego potencjalne nowe możliwości. Czy obiorą inny kierunek? A może będą trwać przy swoim?

Bez wątpienia największym atutem całej serii jest jej bajkowy klimat. To nie chwyt marketingowy a rzeczywistość w jakiej przyszło żyć bohaterom. Autorka z precyzją, delikatnością oraz dbałością o wszystkie szczegóły zbudowała chwytającą za serce opowieść czerpiącą inspirację z naszych dziewczyńskich marzeń. Która z nas bowiem nie fantazjowała, by postawić się na miejscu Evengeliny? Garber snuje cudowny wątek romantyczny, który chwyta za serce i wydaje się wyznaczać standardy prawdziwej miłości, przez co trudno nam odłożyć książkę, gdy akcja tak mocno nas angażuje. Odrobina mroku, spora dawka baśniowej atmosfery i oczywiście sama przygoda, która rozgałęzia się na wiele stron, pokazując wciąż nieodkryte zakamarki wyobraźni autorki oraz jej talent do budowania realnych momentów w wymyślonej krainie, która kusi obietnicą spełnienia najskrytszych marzeń. 

To wspaniała historia dla każdego kto poszukuje oderwania się od ponurej codzienności. Jedyną jej wadą jest stosunkowo niewielka ilość stron, ponieważ jeden krok wystarczy, by przepaść w tej opowieści. Wspaniali bohaterowie konkurują o uwagę z wyjątkowo przedstawionym klimatem czy silnymi emocjami a sama książka dorównuje swoim poprzedniczkom trzymając wysoki poziom i zapewniając, że była potrzebnym domknięciem całości. 

poniedziałek, 19 października 2026

"Kubuś Fatalista i jego pan" Denis Diderot

 
"Kubuś Fatalista i jego pan" Denis Diderot, Tyt. oryg. Jacques le fataliste et son maître, Wyd. MG, Str. 272
 

Ułożona w formie zabawnych dialogów powiastka filozoficzna. 

 

Są takie książki do których dojrzewa się w odpowiednim momencie. "Kubuś Fatalista i jego pan" to doskonały przykład lektury, która w szkolnych latach nie wzbudzała dużego zainteresowania a dziś wydaje się niedocenianą lekcją życia.

Klasyka ma w sobie coś wyjątkowego. Jedna książka wybierana na różnych etapach życia pokazuje inny kąt analizy danego problemu. To zachwyca, daje do myślenia i udowadnia jak ogromna jest skarbnica wiedzy zamknięta w całej literaturze. Powyższy tytuł również wpisuje się w tą tendencje, szczególnie że dotyka motywów życia, zmian zachodzących pod wpływem upływu czasu oraz ludzi, którzy jako indywidualne jednostki podejmują decyzje oraz mierzą się z ich potencjalnymi konsekwencjami. 

Tytułowy Kubuś prowadzi rozmowę adekwatną do współczesnych czasów. Opisuje swoje patrzenie na świat oraz ludzką naturę, ale nie narzuca przy tym własnych wartości. Bohaterowie płynnie przekomarzają się ze sobą w sporze, zaskakują swoimi postawami i jednocześnie pokazują, że zajmowane stanowisko nijak ma się do inteligencji.  

Bez wątpienia nie jest to lektura dla każdego. Trudna, wymagająca skupienia, zatrzymania się czy głębszej analizy. A jednak jeśli lubicie dojrzałą, inteligentną literaturę i nie straszne jest dla was czytanie pomiędzy wierszami - musicie zrobić przystanek przy tej książce. Dynamiczne dialogi, dystans wobec otoczenia czy świadome podejmowanie wybranych wątków pokazuje, że mimo upływu wielu lat od premiery to wciąż świeża, aktualna i przede wszystkim zrozumiała dla każdego czytelnika historia. Zaskakuje sam styl Diderota, jego zabawa z czytelnikiem, wprowadzenie dygresji i komentarzy, zwroty w opisach i prezentacja postaci, którym warto przyjrzeć się bliżej, ponieważ prezentują sobą postawy z naszego codziennego otoczenia.

Szczera, ponadczasowa, zabawna i w pełni angażująca. Odstrasza jako lektura szkolna, angażuje jako świadomy wybór. Denis Diderot pokazuje, że w literaturze nie liczy się upływ czasu. Książka zachwyca, jednak nie jest lekturą na jeden wieczór, ponieważ aż prosi się o zatrzymanie, przeanalizowanie, postawienie na miejscu bohaterów, by ostatecznie wyciągnąć wnioski jakich początkowo zupełnie się nie spodziewaliśmy.  

niedziela, 18 października 2026

"Idealny lekarz" Daniel Hurst

 
"Idealny lekarz" Daniel Hurst, Tyt. oryg. The Doctor, Wyd. Filia, Str. 320
 

Ale teraz mam krew na rękach.

 

Nie mam pojęcia kiedy Daniel Hurst tam mocno rozbudował swoją serię a jednak nim się obejrzałam, cykl Żona lekarza doczekał się już piątej odsłony. Na całej szczęście! Są to bowiem historie, przy których codzienność przestaje mieć na moment znaczenie. 

Na początek zaznaczmy, że dla pełnego wglądu w losy bohaterów, warto zachować chronologię czytania. Jeśli jednak lubicie thrillery psychologiczne zapewniam, że sami chętnie rzucicie się w wir tej nieźle zakręconej przygody. Autor od początku miał zaplanowany proces zmian zachodzących w pierwszoplanowych postaciach i to widać jak na dłoni, gdy piąty tom ponownie odsłania kulisy ich skomplikowanych doświadczeń. Lekki styl, plastyczny język oraz spora dawka emocji ustępują miejsca wszechobecnej tajemnicy i burzą wszelkie nasze początkowe założenia wraz z kolejno ujawnionymi szczegółami. 

Cofamy się w czasie do momentu, kiedy wszystko dopiero się zaczynało. Poznajemy Fern i Drew solo, gdy ich drogi nie zostały jeszcze przecięte. Obserwujemy ciekawe zwroty akcji, gdy podszepty i wpływ innych osób mają wpływ na to co wydarzy się dalej. Rozgryzamy moralność decyzji, ale cieszymy się też z tego nieszablonowego podejścia do budowania osobowości zupełnie nieprzewidywalnych, gotowych do wątpliwych czynów w imię osiągnięcia założonych celów.  

Fabuła w pierwszej kolejności stawia na kreację postaci. Po lekturze wcześniejszych książek patrzymy na nich zupełnie inaczej, dostrzegamy detale, które być może wcześniej by nam umknęły i w końcu otrzymujemy odpowiedzi, których szukaliśmy. Mimo tej dopełniającej dzieła historii wciąż zderzamy się z wszechobecnym napięciem, kluczeniem między faktami, sekretami, niedopowiedzeniami aż w końcu solidnie nakreślonymi zaskoczeniami. Hurst snuje opowieść na miarę wcześniejszych części, nie zwalnia tempa, nie osiada na laurach a wręcz przeciwnie - podsyca niepewność, miesza nam w głowie, pokazuje, że wątek psychologiczny to zdecydowanie jego mocna strona. Dwutorowa narracja to szersze spojrzenie na wydarzenia, skomplikowani bohaterowie to ogrom własnej dedukcji a wątpliwe treści moralne to próba postawienia się w miejscu, gdzie nigdy nie powinno nas być. To gwarantuje przygodę od której trudno się oderwać. 

Dla każdego miłośnika jesiennych klimatów "Idealny lekarz" okaże się strzałem w dziesiątkę. Bogato zaprezentowana skomplikowana relacja dwójki nietypowych bohaterów wychodzi daleko poza czarno-biały obraz. Zatapiamy się w niepokojącym klimacie, z zapartym tchem przerzucamy kolejne strony i zatrzymujemy się tylko po to, by sięgnąć po kubek gorącej herbaty. Możliwe, że akcja jest trochę podkoloryzowana, ale na potrzeby sensacji, by wzbudzić szok i niedowierzanie co w pełni akceptuję. 

sobota, 17 października 2026

"Sztuka upodlenia" Rafał Olender

 
"Sztuka upodlenia" Rafał Olender, Wyd. Novae Res, Str. 394

 

Każdy chce być myśliwym. Dopóki sam nie stanie się trofeum. 

 

Z obietnic kryminał, w praktyce bardziej thriller, ale "Sztuka upodlenia" nie traci na mylnych etykietach, ponieważ to po prostu bardzo dobrze napisana historia.

Zaczyna się z przytupem i właściwie jest tak do samego końca. Gęsta atmosfera mroku oraz niepewności prowadzi nas przez nowe informacje w świecie ludzi gotowych na wszytko, gdzie stawką jest życie pojedynczej jednostki. Historia pisana po męsku, bez owijania w bawełnę a jednak z zaskakującą skrajnością silnych emocji idealnie dopełniających całości. Na prawie czterystu stronach rozegrała się przejmująca opowieść pisana plastycznie i dynamicznie, gdzie każdy ruch postaci wywoływał lawinę nieprzewidzianych konsekwencji. 

Marcin wykonuje kawał dobrej roboty, ale chociaż pracuje w policji to działa na własnych zasadach. Norbert natomiast to gangster, który w zakamarkach Warszawy czuje się jak ryba w wodzie. Nie powinni mieć ze sobą nic wspólnego a jednak ich drogi przecinają się w najmniej spodziewanym momencie, bo poza nimi jest ktoś jeszcze, ktoś kto działa na własną rękę i zagraża wszystkim dookoła. 

Fabuła biegnie dwutorowo, niemal od samego początku pozwalając nam wejść w sam środek umysłu mordercy. To potęguje napięcie, ponieważ w jakiś sposób czujemy się bezradni na to co dzieje się dookoła. I chociaż zazwyczaj ten stan nie jest niczym przyjemnym, w przypadku lektury przemawia w pełni na jej korzyść, pokazując talent autora do manipulacji czytelnikiem oraz jego pełne zaangażowanie w treść. Osobowość mordercy jest intrygująca, ale to nie wszystko co serwuje nam fabuła. Czytamy o policji, która nie zawsze działa wedle wyznaczonych zasad, o świecie gangsterów, wątpliwej moralności czy nawet o poszukiwaniu własnego miejsca w świecie, które kompletnie tego nie ułatwia. To wszystko, mimo niewyobrażalnej bezwzględności, mocno opiera się na wiarygodności, przez co momentami poczuć można jak przez skórę przebiegają dreszcze przerażenia. 

Dobra historia, intensywna w odbiorze, dynamiczna pod względem akcji i złożona jeśli chodzi o kreację bohaterów. Mocna, dosadna, treściwa. Decydując się na "Sztukę upodlenia" nie spodziewałam się tak odkrywczej historii. A jednak autor pozytywnie mnie zaskoczył nie tylko samym pomysłem, ale i wykonaniem, które przełożyło się na kilka wieczorów wybornej przygody. Czytelnikom o mocnych nerwach - polecam! 

piątek, 16 października 2026

"Ostatni na liście" Katarzyna Sienkiewicz

 
"Ostatni na liście" Katarzyna Sienkiewicz, Wyd. Novae Res, Str. 434
 

Zemsta najlepiej smakuje na zimno. 

 

Mroczna, niepokojąca, naszpikowana wyzwaniami czekającymi na czytelnika. Katarzyna Sienkiewicz otwiera przed nami drzwi do pomysłowej rozgrywki.

Kryminał utrzymany na mocnych fasadach gatunku, pokazujący niełatwą drogę tych, którzy wzięli na siebie piętno pojmania ludzi pozbawionych wszelkich zasad. Przyznaję, że sięgając po lekturę nie spodziewałam się tak ciekawie poprowadzonej akacji a jednak nim się obejrzałam, pokonałam ponad czterysta stron w dwa wieczory. To mocne wejście na rynek literacki oraz - co ważniejsze - sprawne uniknięcie piętna debiutu, ponieważ autorka poprowadziła zarówno zagadkę jak i kreację bohaterów na wysokim poziomie. Motywy psychologiczne królowały na przestrzeni całej fabuły a odpowiednio dobrane emocje dopełniały dzieła.

Aaron odszedł z FBI lata temu, po starciu z mordercą, który doprowadził do jego kalectwa. Jednak przeszłość nie pozwala o sobie zapomnieć. W Waszyngtonie giną ludzie i wydaje się, że tylko były agent jest w stanie schwytać mordercę. Mówi się, że Cutthroat Killer powrócił, ale gdy jego ciało zostaje porzucone dokładnie na wzór stylu jego zbrodni, pojawia się więcej pytań niż odpowiedzi. 

Typowa dla motywu kryminalnego tajemnica prowadzi nas przez zakamarki ludzkiego umysłu. Obserwujemy niełatwe zmagania głównych bohaterów, podążanie po nitce do kłębka a także błądzenie w labiryncie niedomówień. Autorka z dużą pomysłowością mąciła w wydarzeniach, odskakiwała od prawy i zmuszała naszą wyobraźnię do pracy, podrzucając mylne tropy oraz stawiając na pierwszym planie skomplikowane postacie. To one wiodły prym na przestrzeni całej opowieści, ponieważ zarówno ścigający jak i morderca mieli sporo do powiedzenia. Aaron mienił się paletą różnorodnych odcieni, z jednej strony człowiek pokonany prze podejmowane decyzje, z drugiej wciąż zdeterminowany do walki o sprawiedliwość. Morderca z kolei ukazał się jako człowiek nad wyraz inteligentny, skory do zacierania śladów, by do samego końca nie można było przewidzieć jego głównego założenia. Całość łączy duszna atmosfera, tętniąca życiem okazja oraz pełna wiarygodność zdarzeń, pozwalająca nam w pełni zaangażować się w prezentowane działania.

"Ostatni na liście" to propozycja na jesienne wieczory, pisana z pomysłem, stawiająca na mocno kryminalne wyzwania. Miejscami zaskakująca, kiedy indziej odwołująca się do istotnych wartości, cały czas stawiająca na mroczny klimat. Krótkie dialogi, cięte riposty oraz odpowiednio szczegółowe opisy w pełni zaprezentowały potencjał zagadki i właściwie nie mogę się do niczego przyczepić. Nawet jeśli obeszło się bez brutalnych scen to uważam, że fani gatunku odnajdą w lekturze coś dla siebie.

środa, 14 października 2026

"Francuskie love story" Natalia Sońska

 
"Francuskie love story" Natalia Sońska, Wyd. Czwarta Strona, Str. 384

Pozwól zabrać się w podróż pełną emocji i... wakacyjnego szaleństwa.


Natalia Sońska potrafi rozbudzić wyobraźnię czytelnika. I wpasować się ze swoją nową książką w odpowiedni czas oraz miejsce. Jej najnowsze dzieło bowiem idealnie nadaje się na wakacyjną lekturę, do poczytania w podróży lub w ogrodzie.

Jak to bywa w przypadku twórczości autorki, nie sięgamy konkretnie po romans a bardziej po powieść obyczajową z silnym wątkiem miłosnym. Natalia Sońska najpierw wprowadza nas w sytuację, buduje tło wydarzeń, uwiarygodnia akcję za sprawą konkretnych szczegółów. Dzięki temu od samego początku możemy bliżej przyjrzeć się historii bohaterów, poznać ich troski czy oczekiwania a tym samym łatwiej zrozumieć ich dalsze wybory.

Przenosimy się do Prowansji, bajecznie opisanego miejsca, które gwarantuje nam pobudzenie wyobraźni. Tam toczy się akcja powieści, ponieważ Lena, główna bohaterka, spędza wakacje w okolicach Awinionu i dzielnie wspomaga pracę ciotki i wujka przy plantacji. Mała winnica i lawendowe pola napędzają interes a Lena może cieszyć się wyjątkowo dobrze zagospodarowanym czasem. Nie spodziewa się jednak nawiązania nowej znajomości, zauroczenia francuzem Marcelem czy odkrycia, że letni romans wcale nie musi być banalny czy oczywisty.

Bajeczna przygoda pełna pięknie opisanych zakamarków Francji. Tak w dużym skrócie można opisać najnowszą książkę autorki, ale by w pełni docenić jej dzieło polecam samemu zanurzyć się w tym wyjątkowym klimacie. Kreacja bohaterów odpowiada rzeczywistości, pozwalając wprowadzić na scenę bohaterów takich samych jak my, więc utożsamienie się z Leną przychodzi niemal od razu a jej miłosne przygody jedynie uzupełniają dzieła. Nie liczy się bowiem kto ostatecznie skradnie jej serce, ale świadomość chwytania dnia, cieszenia się małymi rzeczami, dostrzegania niuansów świata oraz doceniania życia takim jakim jest. 

"Francuskie love story" porywa nas w wir sympatycznych wydarzeń, pojawia się mnóstwo emocji a czas spędzony w towarzystwie bohaterów na pewno nie będzie zmarnowany. Lektura idealna na letnie, słoneczne dni, pozwalająca oderwać myśli, przenieść się do bardzo dobrze opisanej Francji czy przeżyć miłosną przygodę idealną na początek wakacji. Natalia Sońska pozwala czytelnikom popuścić wodze fantazji, wejrzeć w głąb siebie i odpowiedzieć na pytanie czy drzemie w nas duch spontanicznego szaleństwa.

wtorek, 13 października 2026

"Ziemia słodkiej wieczności" Harper Lee

 
"Ziemia słodkiej wieczności" Harper Lee, Tyt. oryg. The Land of Sweet Forever, Wyd. Rebis, Str. 224
 

Niedawno odnalezione opowiadania i eseje autorki Zabić drozda. 

 

Trudno opisać emocje związane z odkryciem pośmiertnych dzieł ulubionego autora. Z niecierpliwością czekałam na premierę esejów, by odkryć kolejną odsłonę Harper Lee.

Chociaż lektura liczy sobie niewiele ponad dwieście stron, warto poświęcić jej więcej czasu. Wymaga skupienia, zatrzymania, rozmyślań oraz próby postawienia się na miejscu bohaterów. Nie dlatego, że to książka trudna, ale przede wszystkim świadoma, odpowiadająca na wiele ważnych, ponadczasowych kwestii. Ucząca dostrzegania człowieka, słuchania go, humanizmu opisywanego na wielu, często nawet zaskakujących, płaszczyznach.

Temat rasowy zawsze był najmocniejszą stroną autorki, która poruszała go w sposób świadomy i dosadny, nie owijała w bawełnę, ale też zupełnie nie narzucała własnych przeświadczeń. Lee potrafiła w wiarygodny sposób rozłożyć swoich bohaterów na czynniki pierwsze, pokazać ich z licznych perspektyw oraz pozwolić nam postawić się na ich miejscu. Do tej pory sądziłam, że jej mocną stroną była forma fabularna w pełnowymiarowej książce, dziś okazuje się, że także w krótkich opowiadaniach autorki kryje się ogromna siła. Nie wszystkie artykuły i eseje były równe, jedne okazały się bardziej, drugie mniej ciekawe, natomiast wszystkie niosły ze sobą konkretny bagaż wartości.

Północna i południowa Ameryka wyróżniała się własnymi poglądami, przede wszystkim jeśli chodzi o prawa człowieka. Harper Lee miała wobec tego pewne postrzegania, które przekazywała swoim czytelnikom z subtelnością oraz delikatnością. Ani przez moment nie czułam, by ktoś coś mi kazał, natomiast mogłam sama przystanąć i porozmyślać nad tym co czytam. Dlatego uważam, że to bardzo potrzebna książka, pisana lata temu a jednak wciąż aktualna, istotna dla współczesnego świata.  

Prostolinijność przeradza się w wielki skarb, gdy trzymamy w dłoniach tak ważne opowieści. Na podstawie krótkiej formy możemy lepiej zrozumieć twórczość Harper Lee oraz jej nieprzeciętny umysł, nastawiony na człowieka, zrozumienie, na dystans wobec siebie czy świata zamknięty w delikatnym poczuciu humoru. Teksty mniej lub bardziej prywatne, wytyczające nową drogę dla tych, którzy ciekawi są autorki a także po prostu, pozwalające zagłębić się w wartościowe historie pozostawiające w naszej głowie kilka prywatnych spraw do rozpatrzenia. 

poniedziałek, 12 października 2026

"Cień wątpliwości" Jørn Lier Horst, Jan-Erik Fjell

"Cień wątpliwości" Jørn Lier Horst, Jan-Erik Fjell, Tyt. oryg. Tvilen, Wyd. Smak Słowa, Str. 406

 

Nowy serial podcastowy „Cień wątpliwości” ma sensacyjny początek. 

 

"Krzyk" okazał się historią z pazurem, więc po kontynuację sięgnęłam pełna nadziei. "Cień wątpliwości" nie tylko podniósł poprzeczkę, ale i zdecydowanie zaprezentował jeszcze więcej różnorodnych emocji.

Od dawna śledzę prozę Horsta i uwielbiam jego sposób budowania napięcia. Tym razem nową serię zdecydował się napisać wspólnie z innym autorem i wydaje się, że lepiej być nie mogło. Na wstępie zachęcam do czytania według chronologii, by jak najlepiej poznać losy bohaterów, ale cała fabuła skonstruowana jest w sposób, który nie wyklucza wyboru na zasadzie bardziej intrygującej zagadki. To kryminał przemieszany z wątkami obyczajowymi, wszechobecnym mrokiem oraz bardzo dobrze rozbudowanym wątkiem psychologicznym wszystkich postaci.

Akcja powieści rozgrywa się rok po ostatnich wydarzeniach. Markus Hegerm autor nowego podcastu kryminalnego, rozmawia z człowiekiem skazanym za zabójstwo na najsurowszą karę względem norweskiego prawa. On twierdzi, że jest niewinny. Tyko czy to nie jest zabieg wszystkich zbrodniarzy? Jednak pojawia się w tym wszystkim cień wątpliwości, którego nie można zignorować...

Autorzy proponują nam podróż w głąb ludzkiej natury. Nie będzie to łatwa przygoda, ale na pewno inteligenta, szczera, dojrzała i bardzo przejmująca. Staniemy w obliczu wielu moralnych dylematów i spróbujemy postawić się na miejscu oskarżonego męża. Sprawa zabójstwa będzie intensywna i pełna pułapek, mylnych tropów a także ślepych zaułków, ale mam wrażenie, że to zaledwie dodatek do tego co prezentuje fabuła. Na przestrzeni czterystu stron został poruszony cały wachlarz ważnych kwestii, czytamy bowiem o poczuciu winy, o zemście, o walce z własnymi słabościami oraz demonami przeszłości powracającymi w najmniej spodziewanym momencie. To wszystko otoczone stopniowanym napięciem, niepewnością wobec kolejnych kroków i dynamiczną akcją od której wręcz nie sposób się oderwać.

Niespieszny a jednak w pełni angażujący thriller pełen znaków zapytania, który wodzi czytelnika za nos i jednocześnie gwarantuje niezastąpioną rozrywkę. "Cień wątpliwości" podnosi poprzeczkę w stosunku do intensywnego "Krzyku" i pozwala mieć nadzieję, że przed nami kolejna seria utrzymana na najwyższym poziomie. Skupiając się jednak na obecnej powieści zapewniam, że przed Wami kilka wieczorów ekscytujących wrażeń, które idealnie połączą się z szybko nadchodzącymi, jesiennymi wieczorami. 

niedziela, 11 października 2026

"Idź, postaw wartownika" Harper Lee

 
 "Idź, postaw wartownika" Harper Lee, Tyt. oryg. Go Set a Watchman, Wyd. Rebis, Str. 364

 

 Ponowne spotkanie z bohaterami powieści "Zabić drozda". 

 

"Zabić drozda" to jedna z najważniejszych dla mnie powieści. Przyznaję, że bałam się kontynuacji i długo wstrzymywałam się przed lekturą. Nie sądziłam, że cokolwiek dorówna tak wybitnemu dziełu. A jednak idąc za ciosem sięgnęłam po nowe wydanie i nie żałuję swojego wyboru.

Nie sądzę jednak, aby można było stawiać ze sobą te książki na równi. Dla mnie to dwie odrębne historie, które dzielą lata, zarówno pod względem fabularnym jak i samego wydania. Nie dopatrywałam się ciągu dalszego ukochanej historii a po prostu nowej perspektywy oferowanej przez Lee. I tutaj wszystko zagrało, ten sam styl, to samo poetyckie przedstawienie fabuły oraz bohaterów. Inne wartości związane z okresem dojrzewania, kształtowania charakteru, innym patrzeniem na świat jako dorosła osoba a co za tym idzie odpowiednie przełożenie na realia pędzącego świata.

Nasza bohaterka ma już dwadzieścia sześć lat i wraca z Nowego Jorku w rodzinne strony, wprost do Alabamy. Jean Louise Finch jest inną postacią, bardziej świadomą, ale jednocześnie tak samo bystrą oraz inteligentną dziewczyną otwartą na wszelkie doświadczenia Jej historia pokazuje drogę ku konfrontacji rzeczywistości ze wspomnieniami, gdy spotyka się z rodziną oraz dawnymi przyjaciółmi. Nie zbraknie również samego Atticusa, pokonanego przez wiek, którego kreacja i poglądy okazały się najbardziej intrygujące, gdy przyszło postawić na równi dziecięce ideały z nową perspektywą. 

Fabuła spokojnie płynęła własnym rytmem, nigdzie się nie spieszyła, momentami przystawała na chwilę przy danym bohaterze. Jednocześnie ani przez moment nie była dla mnie nużąca. Nostalgiczna, klimatyczna, pisana na bazie wartości pokonujących czas i miejsce, pokazała ogrom wyobraźni autorki, jej bystre postrzeganie świata oraz lekką rękę do kreacji charyzmatycznych, bardzo złożonych bohaterów. Konkretne treści stały na równi z wątkiem psychologicznym, nasza uwaga bowiem skupiała się na wyrażanych przez bohaterów zasadach i etykach oraz przekonaniu, że to co nabyte w dzieciństwie czasami boleśnie zmienia się przez lata własnej drogi. 

Wiele jest skrajnych opinii na temat tej powieści. Dla mnie to lektura, obok której nie mogłam przejść obojętnie jako czytelnik zakochany w "Zabić drozda". Ważna historia na swój sposób uzupełniająca pewne luki, ale przede wszystkim odrębna opowieść o dorastaniu, wewnętrznych zmianach oraz kształtowaniu własnych poglądów. Ten sam niezawodny styl autorki, ta sama niezachwiana siła treści i emocje, których nie da się nie zapomnieć.

sobota, 10 października 2026

"Przyjaciółki" Natalia Sońska, Agata Przybyłek

"Przyjaciółki" Agata Przybyłek, Natalia Sońska, Wyd. Czwarta Strona, Str. 336

"Przestań prawić jej morały [...]. Nie wiem czy zauważyłeś, ale twoja córka już od kilku lat jest dorosła."

Lubicie duety autorskie, kiedy ulubieni autorzy łączą swoje siły i piszą wspólną książkę? Sama dopiero po raz drugi zmierzyłam się z podobnym projektem i jeszcze nie wyrobiłam sobie konkretnego zdania na ten temat, ale jeśli byłyby to książki tak dopracowane jak "Przyjaciółki" to chętnie przeczytam inne.

Znam twórczość obu pań i jeśli się nie mylę czytałam wszystkie ich książki. Dlatego zdecydowałam się właśnie na tą lekturę, bo wiedziałam na co stać autorki i byłam bardzo ciekawa jak wypadną w duecie. Czy podołały wyzwaniu? Myślę, że tak, bo napisały historię opartą na pięknej przyjaźni, której wielu czytelników może pozazdrościć głównym bohaterkom.

Każdy rozdział przybliża czytelnikowi danego bohatera, bo nie jest łatwo prowadzić fabułę opartą na bliskiej relacji czwórki bohaterów - Anny, Ludmiły, Piotra i Kamila. Dwa związki zamknięte na stronach tej książki stoją na granicy rozpadu jednak różnią się od siebie problemami. W momencie gdy jedna z par zmaga się z próbą utrzymania i poskładania tego co wydaje się z góry stracone, druga na własne życzenie prosi się o rozstanie. Ktoś ucierpi na tym wszystkim, ale nie wydaje się by bohaterowie myśleli o sobie nawzajem, bo wewnętrznie przeżywają swoje własne dramaty i zamykają się w ścianach swojego umysłu na cierpienie drugiej osoby.

Anna i Ludmiła to bohaterki, które stanowią centralny punkt powieści. Poznały się na studiach a dziś są przyjaciółkami na śmierć i życie. Wzajemnie ratują się z opresji i wypłakują się do telefonu gdy wymaga tego okazja. Nić przyjaźni łącząca dwie kobiety jest w tej powieści doskonale pokazana, bo przedstawia zależność między bohaterkami - jeśli jedna cierpi, druga również nie czuje się z tym dobrze. Dlatego gdy ich życie zaczyna walić się z kretesem obie dostrzegają w sobie pocieszenie i razem próbują się wspierać. Nie jest to jednak łatwe, bo czasami na własne życzenie proszą się o kłopoty. Miłka na służbowym wyjeździe poznaje mężczyznę, który miesza jej w głowie. Przez niego zaczyna wątpić w swój szczęśliwy związek. Z kolei u Ani też nie dzieje się najlepiej. Jej małżeństwo wydaje się już stracone, ale mimo wszystko kobieta nie potrafi żyć bez ukochanego. Czy jest z tej sytuacji idealne rozwiązanie?

Obie autorki mają doświadczenie w pisaniu historii lekkich i przepełnionych mnóstwem romantycznych emocji. Jednak ich wszystkie książki były bardziej pozytywne niż ta, którą obecnie czytałam. A jednak "Przyjaciółki" w pewien sposób przekazują czytelnikowi pozytywne emocje wiążące się z rozwiązaniem pewnych spraw. Jakich? Nie zdradzę Wam nic więcej, bo nie będziecie mieli satysfakcji z lektury. Mogę jednak śmiało napisać: to słodko-gorzka opowieść o życiu, napisane ze szczerością i rozwagą. To ciekawa powieść obyczajowa utrzymana w tonacji dramatów rodzinnych a jednak z promykiem nadziei. Warto podarować tą powieść swojej przyjaciółce by bez słów pokazać jej jak duże znaczenie ma przyjaźń.

piątek, 9 października 2026

"Żona na pełen etat" Agata Przybyłek

 
"Żona na pełen etat" Agata Przybyłek, Wyd. Czwarta Strona, Str. 416


"Ludzie szybko dają wiarę plotką i snują głupie domysły."

Książki Agaty Przybyłek to idealne rozwiązanie dla każdego miłośnika humorystycznej powieści o miłości. W lekturach autorki jest wszystko - urok, gracja, dobra zabawa. Seria Takie rzeczy tylko z mężem, doczekała się czwartego już tomu i nic w tym dziwnego, bo każda część pozostawia niedosyt na więcej.

Tym razem perypetie mężatki, która niekoniecznie powinna stanowić wzór na śladowania po raz kolejny wywołały mój uśmiech. Uwielbiam bohaterów jakich tworzy autorka, ponieważ jej lekkość do kreowania postaci wiarygodnych i niezwykle sympatycznych jest godna pozazdroszczenia. Niezależnie od tego na jakim etapie drogi w naszym życiu jesteśmy łatwo jest wcielić się w postać Zuzanny i zamienić z nią miejscami. Ba! Ma się na to ogromną ochotę, bo mimo przeciwności losu odnosi się wrażenie, że pod rodzinnym dachem Zuzanny i Ludwika jest najlepiej.

Powyższa para postanowiła rozpocząć starania o dziecko. Niestety nie jest to takie proste, ponieważ ich sypialnie okazuje się punktem centralnym na drodze wszystkich domowników. Nagle mieszkańcy Jaszczurek wszczynają alarm, że Zuzanna jest w ciąży i to nie z własnym mężem! Gdzie zatem leży prawda, o której nie wie nawet sama zainteresowana? Trudno jednoznacznie ocenić, ponieważ Zuzanna daje się wciągać we wszystkie kłopoty, które stają na jej drodze i zaaferowana mnóstwem spraw dookoła niej nie bardzo przejmuje się krążącymi dookoła plotkami. Czy słusznie - nie wiem, ale wiele był dała, żeby mieć taki spokój ducha jak ma bohaterka.

Autorka po raz kolejny postawiła na rodzinną komedię w której humor idealnie oddaje atmosferę bezradności głównej bohaterki w stosunku do jej życia. Dziewczyna całkiem dobrze się bawi, chociaż nie jest też tak, że nic nie robi sobie z otaczających ją kłopotów. Mam wrażenie, że autorka postanowiła nie tylko pokazać rolę mężatki od zupełnie innej strony, ale i dać paniom pewien bodziec do działania by pokazać, że plotki były i będą, podobnie jak nieustające problem. A to by je pokonać z uśmiechem na ustach i spokojnym podejściem zależy tylko od nas. Jednak bez względy na to jakie przesłanie niesie ze sobą powyższa powieść jest na pewno idealnym oderwaniem się od rzeczywistości i miło spędzonym czasem w gronie ulubionych bohaterów.

"Żona na pełen etat" to powieść utrzymana w charakterystycznym stylu autorki - lekka jak piórko i smaczna jak ciastko z kremem. Idealna propozycja dla wszystkich pań, które szukają wytchnienia po ciężkim dniu i marzą o chwili spokoju. Agata Przybyłek doskonale wie jak zająć naszą głowę, by codzienne troski odeszły w zapomnienie a nasza głowa wypełniła się wyłącznie dobrą zabawą. Polecam!

środa, 7 października 2026

"Mszary" Agata Kunderman

 
"Mszary" Agata Kunderman, Wyd. Filia, Str. 448

 

Gdy zapada noc, lasy pod śnieżnikiem zdają się skrywać coś więcej niż tylko ciszę.

 

Komisarz Miron Zaleski nie ma czasu na odpoczynek. Przed nim kolejne wyzwanie, które w zaskakującym momencie przywoła demony przeszłości.  

Na wstępie zaznaczmy kluczową sprawę: chronologia jest dobra, jeśli chcecie lepiej poznać sylwetkę głównego bohatera, ale niekonieczna, jeśli interesuje Was sama zagadka. Autorka napisała swoją opowieść w sposób pozwalający na jej odrębność a ewentualne spójności z poprzednimi tomami są przedstawione w sposób nie budzący żadnego zdezorientowania. To jednocześnie pokazuje jej talent, umiejętne manewrowanie w temacie, co przekłada się następnie na samą treść, silne emocje, plastyczny przekaz aż w końcu złożone sylwetki postaci zachęcające do głębszej analizy. 

Komisarz Zaleski delektuje się głębią gór, gdy jego urlop zostaje szybko przerwany przez nową tragedię. Policja prowadzi obławę, by odnaleźć zaginionego czteroletniego chłopca. Porywacz chce rozmawiać wyłącznie z Mironem. I chociaż wszyscy robią co w ich mocy, by wygrać walkę z czasem, toczy się rozgrywka, w której tylko jedna strona rozdaje karty. 

Wszystko było tutaj na odpowiednim miejscu. Napięta atmosfera prowadziła mnie przez przejmującą grę a bohaterowie, mimo, że czasami działali na oślep, doskonale odnaleźli się w sytuacji. Więcej było tutaj domysłów niż jasnego wyjaśnienia, co dla mnie okazało się jeszcze większą radością z czytania, gdy mogłam doszukiwać się tropów ukrytych między wierszami. Sam pościg za porwanym dzieckiem budził silne emocje, za dreszcz przerażenia odpowiadał jednak porywacz, który swoją inteligencją i przenikliwością wydawał się wciąż być dwa kroki przed wszystkimi. Autorka pomysłowo poprowadziła fabułę do samego końca trzymając nas w napięciu oraz niewiedzy, pokazała okrucieństwo ludzkiej natury oraz udowodniła, że los pisze własne scenariusze a my nigdy nie możemy spodziewać się ich rozwinięcia. W tle dzieła dopełniają klimatyczne opisy gór oraz Kłodzka, pięknie pokazując potęgę natury.

"Mszary" to tętniąca życiem opowieść o podstępnej emocjonalnej manipulacji. Nic nie działa bowiem na wyobraźnie tak silnie jak walka o życie dziecka. W ten sposób książka angażuje nas od pierwszej do ostatniej strony, żongluje skrajnymi emocjami, hipnotyzuje gęstą atmosferą, podsyła mylne tropy, by szybko zmienić swój bieg. Oto przed nami idealna jesienna lektura, która zachęca nasze szare komórki do intensywnej pracy i w duecie z kubkiem gorącej herbaty pod ręką gwarantuje niepodważalnie dobrą rozrywkę. 

poniedziałek, 5 października 2026

"Małżeństwo z odzysku" Agata Przybyłek

 
"Małżeństwo z odzysku" Agata Przybyłek, Wyd Czwarta Strona, Str. 395


"Bycie mężatką ma swoje niezaprzeczalne minusy."

Ten kto czytał choć jedną książkę Agaty Przybyłek wie, że autorka ma niesamowity talent do pisania. I przede wszystkim - lekkość. Swoboda z jaką tworzy swoje fabuły zaskakuje mnie za każdym razem. A wiem o czym piszę, ponieważ czytałam wszystkie książki autorki. 

Seria Takie rzeczy tylko z mężem to pozytywnie zakręcona historia o małżeństwie z przebojami, w którym głos rozsądku ma drugorzędną rolę. "Małżeństwo z odzysku" to trzeci tom, który wcale nie zamyka serii. Polecam jednak rozpocząć swoją przygodę od książki startowej, ponieważ największą przyjemność z czytania będziecie mieli w momencie poznania całego ciągu przygód Zuzanny.

Dziewczyna wraz z przyjaciółkami doskonale się bawi mając we własnych rękach prywatne biuro detektywistyczne. Jednak uśmiech staje się co raz mniejszy, gdy przychodzi im śledzi małżonka ciągnącego ich w kolejne kłopoty. I żadna z nich nie dostrzega, że ktoś inny podąża ich drogą. Kto mówi prawdę a kto nie jest pewien czy ta prawda jest prawdziwa? To właśnie urok książek Agaty Przybyłek - nic nigdy nie jest ostatecznie pewne, bo bywa tak, że ostatnie strony mogą zupełnie zmienić bieg fabuły i pozytywnie zaskoczyć czytelnika.

Jak się okazuje, Zuzanna nie zaprzestała swoich intryg, bo gdy tylko poczuła chwilę wytchnienia postanowiła znaleźć dziewczynę dla swojego byłego chłopaka. Skoczyło się jak zawsze - przewrotnie i z uśmiechem, bo autorka nie potrafi inaczej. Zawsze przywoła mój szczery uśmiech niezależnie od swojej książki, chociaż przyznaję, że Zuzanna jest moją faworytką. Lekkość, swoboda i pewność siebie - to podstawowe czynniki w książkach autorki, które widoczne jak na dłoni jednocześnie potwierdzają, że trzymamy w rękach książkę watą uwagi. A przecież nie często możemy tak powiedzieć o kontynuacji serii, szczególnie o trzecich częściach, które czasami nie warte są żadnej uwagi. Za to właśnie cenię autorkę - za indywidualne podejście do każdej lektury i dopracowanie swoich bohaterów oraz wydarzeń w najdrobniejszych szczegółach. Bo mimo pozytywnych wrażeń i trochę komicznych scen bardzo łatwo można utożsamić się z bohaterami i przełożyć perypetię bohaterów na prawdziwe życie.

"Małżeństwo z odzysku" trzyma poziom swoich poprzedniczek i na nowo dostarcza niezapomnianych wrażeń. To ważne, by książki obyczajowe były lekkie i przyjemne a przy tym inteligentne, czego idealnym przykładem jest własne twórczość pani Przybyłek. W jej najnowszej książce nie brakuje intryg, zaskakujących scen i zabawy, która rozbawi do łez.

niedziela, 4 października 2026

"Mora" Ewa Przydryga

 
"Mora" Ewa Przydryga, Wyd. Filia, Str. 384

 

Nie łudź się, że masz wybór.

 

Jak Ewa Przydryga napisze książkę to nie wiadomo co powiedzieć! Wyczekujesz z rosnącą ekscytacją dnia premiery, sięgasz po lekturę a później przepadasz na wiele długi godzin. 

Ależ to była smaczna uczta dla mojej wyobraźni. Opis z okładki już na wstępie gwarantował, że przede mną ekscytująca historia, ale jedno to być zapewnianym, drugie - mieć przekonanie. Znając wcześniejszą twórczość autorki wiedziałam na co ją stać, a jednak ostatecznie poczułam się bardzo miło zaskoczona, gdy "Mora" okazała się pasjonującą, w pełni angażującą psychologiczną grą. Klimat gęstniał ze strony na stronę, mylne tropy nie chciały zdradzać rozwiązania tajemnicy a bohaterka błądziła po omacku w demonach przeszłości, które po latach doczekały się bolesnych konsekwencji. 

Wszystko rozegrało się lata temu, gdy Lola jako dziecko znalazła się tam, gdzie nie powinna być. Trafiła w sam środek gry rozpoczętej przez jej brata i jego dziewczynę. Dziś ciało Emi zostaje wyłowione z wody a po dwudziestu latach tajemnice zaczynają upraszać się o uwagę. Lola nie spodziewa się jednak konsekwencji odkrycia prawdy oraz przywołania wspomnień o których do tej pory nie miała pojęcia.

Gęsta od niepokoju, cudownie manipulacyjna, stawiająca na silny, niemal namacalny wątek psychologiczny. Autorka fenomenalnie ukazała młodzieńczą aspirację do zabawy, która wymknęła się spod kontroli i doprowadziła do tragicznych w skutkach rozwiązań. Nim jednak zrozumiemy co naprawdę stało się kiedyś, przejdziemy przez długą drogę niedopowiedzeń i intryg, porozmawiamy z bohaterami, którzy ewidentnie będą wiedzieli więcej niż zechcą wyjawić a pewien makabryczny eksperyment psychologiczny pociągnie ze sobą wiele prawd i odwołań do współczesnych wartości. Poza pochwaleniem fabuły za perfekcyjną konstrukcję oraz dopracowanie każdego detalu warto wspomnieć również o jej znaczeniu pod względem moralnym, etycznym a nawet społecznym, ponieważ pełna silnych emocji akcja to jedno, natomiast losy bohaterów w przełożeniu na prawdziwe życie - drugie.

Cenna lekcja postępowania oraz przygoda, której nie da się szybko zapomnieć. Ewa Przydryga otwiera przed nami drzwi po przekroczeniu których nic poza fabułą nie ma dla nas znaczenia. W pełni dopracowana, inteligentna, świadoma oraz przenikająca do krwi książka zapewniła mi rozrywkę na kilka cudownych wieczorów. Jako fanka mocnych, angażujących thrillerów psychologicznych zapewniam, że ta powieść pozostawia konkurencją daleko w tyle. Coś niesamowitego. 

sobota, 3 października 2026

"Kobiety wzdychają częściej" Agata Przybyłek

 
"Kobiety wzdychają częściej" Agata Przybyłek, Wyd. Czwarta Strona, Str. 404

 
 Jeżeli myślicie, że bycie mężatką jest proste, to jesteście w błędzie!  

Bardzo lubię książki Agaty. Jest w nich świeżość, radość, doskonale umilają czas i zajmują na długie godziny. Jeszcze ani jedna historia, jaka wyszła spod jej pióra mnie nie rozczarowała. I choć pomijając powieść "Bez ciebie", autorka stawia przede wszystkim na komedie, to nie boi się między wierszami poruszać codziennych problemów.

Historia "Kobiety wzdychają częściej" to kontynuacja książki "Takie rzeczy tylko z mężem", chociaż osobiście uważam, że obie lektury można spokojnie czytać osobno. Oczywiście są ze sobą połączone bohaterami, ale ich perypetie są tak rozmaite, że stanowią odrębne wyzwania dla czytelnika. Zuzanna, główna bohaterka obu książek jest osobą niesamowicie sympatyczną i pomysłową, a jej tendencja do pakowania się w kłopoty sprawia, że po prostu nie da się przejść obok jej postaci obojętnie. To bohaterka z  krwi i kości, bardzo mocno przypominająca każdego z nas - ma rysy postaci nieidealnej, człowieka jak każdy inny, który stara się ratować swoje życie, gdy to wali się na całego lub chwytać ulotne chwile szczęścia, gdy pojawia się taka okazja. Zuzanna jest po prostu odzwierciedleniem każdego z nas, umożliwia nam utożsamienie się z jej postacią i zmienieniem się miejscami, choćby na krótką chwilę.

Autorka ma talent do kreowania scen z życia wziętych, z dużym poczuciem humoru. I to w dodatku smacznym, takim który wywołuje szczery uśmiech, a miejscami nawet śmiech. Niewiele osób tak potrafi, bo nie łatwo jest przekazać komizm sytuacji w postaci wydarzeń interpretowanych przez każdego na swój sposób. W przypadku perypetii Zuzanny zabawa jest o tyle sympatyczna, że do tego wszystkiego dochodzą jeszcze rozterki miłosne. W roli głównej występuje aż trójka mężczyzn, która miesza naszej głównej bohaterce w głowie i jak na złość - mieszka z nią pod jednym dachem. Zabawa jest przy tym przednia, bo każdy z panów ma swoje do dodania i wie wszystko najlepiej, a charaktery mają różne i to kształtuje ich na indywidualne postacie. 

Właściwie, jeśli przyjrzeć się bliżej, to fabuła nie jest szczególnie wymagająca - ot niecodzienne losy zwykłych ludzi, którzy pechowo znaleźli się w niecodziennej sytuacji. Ale uroku wydarzeniom nadaje spora ilość wątków, dopracowanych (oczywiście!) i bardzo pomysłowo rozwiniętych. Czytając strona po stronie nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że choć jest to bardzo lekka i sympatyczna powieść obyczajowa z zabarwieniem nutu komedii i nawet odrobiny romansu, to wciąż mamy do czynienia z historią o pewnym przesłaniu. Nie zawsze zwykłe życie może poruszać się z góry ustalonymi schematami i tylko nasze decyzje wpływają na to, jak potoczą się dalsze wydarzenia.

Dla mnie powieści Agaty są idealnym lekarstwem na smutne dni i każda po kolei dumnie prezentuje się na półce. Od niedawna do grona jej powieści dołączyła najnowsza, czyli "Kobiety wzdychają częściej", równie dobra co poprzednie, zabawna i pełna uroku. Do takich powieści naprawdę chce się wracać, bo mamy poczucie, że na pewno nas nie zawiedzie. Nie pozostaje mi nic innego, jak czekać z utęsknieniem na kolejne książki autorki. Tymczasem nową historię - polecam!