poniedziałek, 7 kwietnia 2014

"Muzyka gwiazd" Linda Gillard

Autor:
Tytuł: Muzyka gwiazd
Tytuł oryginału:Star Gazing
Wydawnictwo: Książnica
Liczba stron: 336
Czasami to co oczywiste, wcale takie nie jest. Bywa, że mrok stanowi nieodzowny element ludzkiej egzystencji wdzierając się w życie jak nieproszony gość i pozostając tam na zawsze. Odbierając normalność życia. Ofiarowując melodię zmysłów.

"[...] są chwile, kiedy słowa są zbędne."
Marianna Fraser jest niewidoma od urodzenia. Mieszka z siostrą Louisą w jednym z przedmieść Edynburga i doskonale radzi sobie z otaczającym ją światem, chociaż życie dało jej nieźle w kość. Kilkanaście lat temu wydarzyła się tragedia, która zostawiła w jej sercu pustkę. Ukoić może ją tylko muzyka, która wypełnia jej duszę i budzi zmysły. Pewnego dnia los postanawia wynagrodzić Mariannie krzywdy i u progu jej drzwi stawia Keira, tajemniczego mężczyznę podzielającego jej zamiłowanie do opery. Nic nie wskazywało na to, że życie kobiety zmieni bieg, a jednak wspólny wyjazd na wyspę Skye całkowicie odmienia życie zarówno Marianny jak i Keira.

Marianna jest niewidoma od urodzenia, zatem wyobrażenie sobie obrazów jest dla niej niemożliwe. Świat czyta za pomocą zmysłów do czego idealnie nadaje się muzyka. Kiedy w jej życiu pojawia się Keir wszystko zaczyna wskakiwać na swoje miejsce dzięki jego zdolności przekładania obrazów na muzykę. Pokazuje tym samym kobiecie świat jakiego nie znała. I muszę przyznać, że robił to wspaniale, tak, że zapierało mi dech kiedy tylko pojawiały się jego porównania. Nigdy nie zastanawiałam się jak można postrzegać piękno księżyca, czy gwiazd bez ich wizualnej formy, a okazało się, że ona wcale nie jest taka ważna. Podobnie jak kolory czy pejzaże, wszystko to co dla niewidomej było jedynie pustym frazesem zaczęło nabierać realnych kształtów i zewnętrzy świat zaczął wizualizować się w jej duszy.

"-Opowiedz mi, co widzisz.
-Śnieg. [...]
-Jak to wygląda?
-Oślepiająco. Aż oczy łzawią.
-A gdyby to był dźwięk? [...]"
Nietypowy sposób poprowadzenia narracji sprawił, że do książki wkradła się nuta świeżości. Historię opowiada z własnej perspektywy raz Marianna, raz Louisa a raz z kolei tajemniczy trzecioosobowy narrator. Wszystko ładnie zaznaczone różnymi czcionkami i pogrubieniami nie wpuszcza chaosu, dzięki czemu można poznać bohaterów z różnych stron.

Choć czuję się oczarowana postacią Keira i jego niesamowitym darem, nie mogę napisać, że książka jest idealna w każdym calu. Akcja prowadzona w 2006 roku wydaje się płaska i jakby zatrzymana w realiach dziewiętnastego wieku, przez postać Marianny i jej siostry, które posługują się bardzo wyrafinowanym językiem. W tej historii zdecydowany prym wiodą postacie męskie, które mnie całkowicie kupiły. U boku Marianny stoi Keir, który potrafił rozbroić mnie jednym zdaniem i sprawić, że zalewała mnie fala ciepła. U boku Lou (autorki książek o zakochanych wampirach)  stoi Garht, jej pomocnik, goth, a z czasem i kochanek znacznie od niej młodszy. I to właśnie Garht wnosi najwięcej życia do książki swoim nowoczesnym językiem i swobodnym stylem życia. Według mnie jest najjaśniejszą postacią w fabule i fantastycznym bohaterem, którego chciałabym znacznie więcej niż dostałam.

"Księżyc? Jest trochę niesamowity. Jak zimna, nieruchoma woda."
Nie wiedziałam jaka przygoda czeka mnie z tą książką. Okładka wskazywała na romans, opis kierował w stronę melodramatu. Choć tak naprawdę nic z wymienionych nie podpisuje się pod ramy książki w całości. Było wzloty i upadki, raz czułam się oczarowana, a raz zaczynałam nudzić daną sytuacją. Jednak "Muzyka gwiazd" wiele wniosła do mojego życia, wiele mnie nauczyła i jako wielka romantyczka, muszę napisać, że przedstawione przez Keira obrazy w przekładzie na muzykę całkowicie skradły moje serce, podobnie jak jego postać. Dlatego chociaż książka nie jest z górnej półki, a bohaterom często brakowało życia muszę polecić Wam tą książkę i robię to z czystym sumieniem, bo jestem przekonana, że mimo jej wad sami dostrzeżecie wcale nie tak głęboko ukryte piękno.

Za możliwość przeczytania serdecznie dziękuję Grupie Wydawniczej Publicat!

Ocena: 4/6 - [powieść w jednym tomie]

piątek, 4 kwietnia 2014

"Dom nad jeziorem smutku" Marilynne Robinson

Autor:
Tytuł: Dom nad jeziorem smutku
Tytuł oryginału: Housekeeping
Wydawnictwo: m
Liczba stron: 212

Bywają książki, które przyciągają do siebie niczym magnes już przy pierwszym spotkaniu. I choć nie wiadomo co można się po nich spodziewać, jedno jest pewne - czytanie ich będzie jedną z piękniejszych przygód, które na nas czekają.

"[...] miłość jest jedną wielką tęsknotą, której nie może złagodzić posiadanie jakiegokolwiek przedmiotu".
Dom Sylvii Foster, to zwyczajnie niezwyczajne miejsce. Ruth i Lucille mieszkają tam  przez cały czas, w przeciwieństwie do pozostałej rodziny, która pojawia się i znika szybciej niż wiatr. Nikt nie zdołał podjąć się stałej opieki Ruth i jej siostry. Wszystko zmienia się z czasem, kiedy u progu drzwi pojawia się ekscentryczna Sylvie, siostra matki dziewczynek. Zachodzą zmiany w domu nad brzegiem jeziora. Pojawi się pytanie: co wybrać? Wolność czy izolację?

Na odwrocie okładki przeczytałam zdanie: "Zdałam sobie sprawę, że czytam tę powieść wolno, coraz wolniej [...]" i zastanawiam się jak to możliwe? Bardzo chciałam spowolnić mój proces czytania i spokojnie, bez pośpiechu przeżywać wraz z siostrami trudne wybory, ale po prostu nie byłam w stanie. Cała historia pochłonęła mnie natychmiast i zanim się obejrzałam, wszystko było już za mną. A po zamknięciu książki na długi czas pozostały mi emocje, trwające przy mnie w czasie całej tej wspaniałej przygody. Pomógł mi w tym barwny, nostalgiczny język zmuszający do chwili refleksji.

"Najlepiej nie mieć niczego, bo ostatecznie rozpadną się nawet nasze kości."
Jezioro przywodzi na myśl głębię, zadumę i smutek odzwierciedlający emocje spotęgowane w książce Marilynne Robison. Jezioro w pobliżu domu dziewcząt to metaforyczny potwór, który zagraża ich szczęściu i pochłania wszystko to, co dla nich cenne i wyjątkowe. Bez skrupułów zabiera im cząstkę życia, marzeń i nadziei pogrążając je w krzywdzie i okrucieństwu. To sprawia, że bohaterowie zamykają się w sobie, stają się indywidualnymi jednostkami pozbawionymi schematów. Każdy bohater zmusza do zatrzymania się przy jego postaci, analizie zachowań i portretów psychologicznego, który jest niezwykle wnikliwy i złożony. A wszyscy zdają się łączyć ze sobą niewidzialną nicią ciągnącą w dół i nie pozwalającą na własne prywatne życie. Czy można skłonić kogoś do autodestrukcji? Wydaje się, że Sylvia zmienia Ruth we własną kopię. I dlaczego wolność jest tak bardzo oddalona od bohaterów?

Zachwyca, czaruje i szokuje. Sprawia, że codzienne sprawy nabierają niecodziennego znaczenia. Zmusza do refleksji nad wszystkim co stanowi dla nas sedno naszego życia. Zabiera w drogę ku odkryciu prawdy. Taka właśnie jest ta książka - smuta, wzruszająca i pełna emocji. I choć nie trafi w gusta wszystkich czytelników (ze względu na ciągłość fabuły i brak wartkiej akcji), moje serce zdobyła swoją złożonością i jednocześnie prostotą. Dlatego mam nadzieję, że sięgając po tą książkę wyniesiecie z niej jak najwięcej.

Za możliwość przeczytania serdecznie dziękuję Wydawnictwu m!

Ocena: 5/6 - [powieść w jednym tomie]
Wyzwanie: czytam Literaturę amerykańską.