sobota, 4 marca 2017

"Grom i szkwał" Jacek Łukawski

"Grom i szkwał" Jacek Łukawski, Wyd. SQN, Str. 400

Jacek Łukawski wkroczył do świata polskiej fantastyki, znacznie podwyższając jej poziom. To już drugi tom serii Kraina martwej ziemi i mogę śmiało napisać - o ile fantastyka nie jest moją mocną stroną i kontynuuję tylko te serie, które naprawdę lubię to po "Grom i szkwał" sięgnęłam z wielką przyjemnością.

Klimat tej serii jest niepowtarzalny i to on stanowi najlepszy element powieści. Oparta na klasycznej wersji baśni średniowiecznej, w której mamy rycerzy i piękne księżniczki wprowadza czytelnika do wyjątkowego świata, w którym dopracowany został każdy detal. Nie mogę wyjść z podziwu, jak wiele pracy autor poświęcił swojej powieści - zaangażował się we wszystko co możliwe, od charyzmatycznych postaci, po wyjątkowe krajobrazy na dawnym języku kończąc. Wszystko wykreowane zostało na wzór średniowiecznych opowieści, tylko z bardziej zadziornym pomysłem - jest trochę sarkazmu, odrobina humoru i przede wszystkim wielka przygoda.

Martwa Ziemia odgradza od siebie dwa królestwa. A w nich: zapach krwi, brzęk stali, poczucie niepohamowanego niebezpieczeństwa. Tak właśnie klaruje się historia "Gromu i szkwału" - w którym Arthorn ucieka z zamku, ale ma przeczucie, że to nie koniec jego problemów. Wyrusza ku Martwicy, ale w porównaniu do ostatniej przygody: nie ma ze sobą ludzi ani żadnego przygotowania. Nie ma też ochoty na kolejną wyprawę, ale czy ktoś pytał go o zdanie? Garhard stara się opanować sytuację w Wondettel, ale tylko księżniczka Azure może coś zdziałać. Tylko, że ta przepadła bez wieści. Więc jak widzicie - drugi tom to jeszcze więcej wrażeń, jeszcze więcej przygód i tylko starzy, dobrzy bohaterowie pozostają bez zmian.

Jedynym minusem tej powieści jest fakt, że nijak nie można czytać drugiego tomu bez znajomości pierwszej części. Owszem, jeśli się zmusicie to wyciągnięcie z samego drugiego tomu na pewno kilka dobrych momentów, ale wyłącznie przy znajomości obu części poznacie w czym tkwi fenomen. Historia rozpoczyna się w momencie zakończenia wydarzeń z "Krwi i stali" i  odpowiada na wiele niedopowiedzeń ze startowej części, więc całość idealnie ze sobą współgra. W powieści zastosowano mnóstwo nazw, które trzeba na spokojnie przyswoić by móc odnaleźć się w całości, szczególnie, że i imiona mają swoją moc - są piękne, ale trudne do zapamiętania. Bo historia kreowana jest właśnie na taką jak kiedyś, klasykę w najlepszej odsłonie a takie lektury na pierwszy rzut oka nigdy nie były łatwe. Niosły jedna ze sobą obietnicę wielkiej przygody, gdy tylko damy im szansę. Tak właśnie jest z serią autora, którą uważam za naprawdę dobrą.

To jakby nowe spojrzenie w klasyczne powieści fantastyczne - z dystansem, bystrym okiem i pewnością w tworzeniu swojej historii. Jacek Łukawski po raz kolejny udowodnił mi, że fantastyka (i to polska!) może wciągnąć do swojego świata na długie godziny i nie wychodzić z głowy nawet po zakończonej lekturze. Takie historie chce się czytać, po takie historie chce się sięgać. Kontynuacja okazała się na historią dorównującą swojej poprzedniczce. Polecam!

piątek, 3 marca 2017

"Dwór mgieł i furii" Sarah J. Maas

"Dwór mgieł i furii" Sarah J. Maas, Tyt. oryg. A Court of Mist and Fury, Wyd. Uroboros, Str. 768

"Za gwiazdy, które słuchają. I marzenia, które się spełniają."

Są takie powieści, które uwielbia się ponad wszystko za każdy najmniejszy aspekt. Za bohaterów i za wypowiadane przez nich słowa, za rozgrywane wydarzenia i akcję, od której nie sposób się oderwać. I choć nie są to książki klasyczne - dla nas są to wielkie powieści. Z całą pewnością mogę napisać, że Sarah J. Maas ze sowim dorobkiem zajmuje w moim czytelniczym sercu właśnie takie honorowe miejsce.

"Dwór mgieł i furii" to kontynuacja serii na którą czekałam z zapartym tchem. Finał pierwszego tomu zadowolił mnie na tyle, że nie czekałam dla samego rozwiązania ostatniej sceny, ale dla czystej i przemożnej chęci poznania dalszych losów bohaterów. Bo tak naprawdę książki Maas opierają się przede wszystkim na świadomości, że nie sposób ich odłożyć aż do ostatniej strony. Chciałoby się czytać więcej i więcej, a świadomość, że każda następna część serii (czy to Dwór cierni i róż, czy Szklany tron) liczy sobie więcej stron dodaje tylko kolorytu. To wielki zaszczyt móc zmierzyć się z książką tak znamienitej powieściopisarki w dorobku fantasy - wiem co piszę, bo to nie jest gatunek za którym skoczyłabym w ogień, ale dla tej serii zrobiłabym wyjątek.

Maas powołała do życia fenomenalnych bohaterów, którzy z miejsca trafiają do naszego serca. To zdecydowana zasługa przewrotności ich kreacji, gdzie bardzo szybko można zauważyć porównanie do zwykłego bohatera - walczącego z trudnymi wyborami, stającego w obliczu śmierci - ale jednak targanego przez sprzeczne emocje, co skutecznie uniemożliwia idealizację kogokolwiek. W drugim tomie serii Feyra dynamicznie zmienia się w postać, która sama nie wie jaką drogę obrać i na początku błądzi po omacku, by choć trochę zapanować nad swoim życiem. Żyje w idealnym świecie o jakim marzyła i o który walczyła, a jednak wie, że to tylko pozory. Bo tak naprawdę nic nie dzieje się po jej myśli. To jedna z lepszych pierwszoplanowych kobiecych postaci jakie poznałam - odważna, pewna siebie, a jednak wystraszona i przytłoczona jarzmem cierpienia. Niewątpliwie sporą konkurencją jest dla niej Rhysand, Książę Dworu Nocy, który w pierwszej części ukazał się jako bohater opowiadający się po ciemnej stronie mocy - a jednak w tym tomie także zaskakuje czytelnika, zmienia się nie do poznania i czytelnik poznaje go od strony jego prawdziwej natury. Przyznaję, że jestem zachwycona jego postawą i przemyśleniami, chociaż wiele z nich kwestionowałam i nie popieram jego decyzji - ale jednak mam w stosunku do niego wiele przemyśleń i nie pozostaje mi obojętny tak jak Tamlin, który przecież w pierwszym tomie chwytał za serce i wywoływał morze entuzjastycznych westchnień. To właśnie siła autorki - tworzenie bohaterów z krwi i i kości, którzy wychodzą na przeciw czytelnikowi z kart powieści i stają się pełnowymiarowymi osobowościami, które można kochać i nienawidzić do woli.

Bardzo łatwo można przepaść w tej powieści, szczególnie że kontynuacja jest jeszcze lepszym rozwinięciem akcji. Maas ponownie pokazała, że chociaż opiera swoją powieść na filarach schematów jakie znamy, bardzo łatwo potrafi je nagiąć do swoich potrzeb i zwodzić czytelnika krok po kroku. Tak naprawdę fabuła jest wielkim zaskoczeniem dla każdego, kto nie zna jeszcze potężnego warsztatu autorki, bo nikt nie potrafi tak doskonale obrócić akcji i nie tracić przy tym wątku. "Dwór mgieł i furii" miał okazać się miłosną przygodą Feyry i Tamlina, czego można było się spodziewać - a czego nie otrzymałam. Wręcz przeciwnie! Akcja przeniosła się na Dwór Nocy i zaczęła opierać się na filarach tworzenia sojuszu pomiędzy bohaterami, których najmniej spodziewałam się w tej roli. 

Sarah J. Maas w fenomenalny sposób obróciła bieg akcji i wprowadziła mnie na Dwór Nocy w wielkim stylu. Zostawiłam za sobą Dwór Wiosny, który przestał być już dla mnie atrakcyjny i rzuciłam się w wir przygody. Nie mogłam wymarzyć sobie lepszej kontynuacji - napisanej w stylu Maas: z sarkastycznymi dialogami, żywiołowymi bohaterami i całą masą niebezpiecznych decyzji. Od tej powieści nie sposób się oderwać, bo nawiązuje do najważniejszy wartości - nieśmiertelnej przyjaźni, wolności we własnych wyborach i miłości, która przychodzi w najmniej oczekiwanym momencie. "Dwór mgieł i furii" jest historią jedyną i niepowtarzalną, która już po lekturze pozostawia tylko jedno pytanie - co dalej? I choć z reguły bestsellery bronią się same - gorąco polecam!

Za możliwość przeczytania dziękuję Księgarni Taniaksiazka.pl