"Grom i szkwał" Jacek Łukawski, Wyd. SQN, Str. 400
Jacek Łukawski wkroczył do świata polskiej fantastyki, znacznie podwyższając jej poziom. To już drugi tom serii Kraina martwej ziemi i mogę śmiało napisać - o ile fantastyka nie jest moją mocną stroną i kontynuuję tylko te serie, które naprawdę lubię to po "Grom i szkwał" sięgnęłam z wielką przyjemnością.
Klimat tej serii jest niepowtarzalny i to on stanowi najlepszy element powieści. Oparta na klasycznej wersji baśni średniowiecznej, w której mamy rycerzy i piękne księżniczki wprowadza czytelnika do wyjątkowego świata, w którym dopracowany został każdy detal. Nie mogę wyjść z podziwu, jak wiele pracy autor poświęcił swojej powieści - zaangażował się we wszystko co możliwe, od charyzmatycznych postaci, po wyjątkowe krajobrazy na dawnym języku kończąc. Wszystko wykreowane zostało na wzór średniowiecznych opowieści, tylko z bardziej zadziornym pomysłem - jest trochę sarkazmu, odrobina humoru i przede wszystkim wielka przygoda.
Martwa Ziemia odgradza od siebie dwa królestwa. A w nich: zapach krwi, brzęk stali, poczucie niepohamowanego niebezpieczeństwa. Tak właśnie klaruje się historia "Gromu i szkwału" - w którym Arthorn ucieka z zamku, ale ma przeczucie, że to nie koniec jego problemów. Wyrusza ku Martwicy, ale w porównaniu do ostatniej przygody: nie ma ze sobą ludzi ani żadnego przygotowania. Nie ma też ochoty na kolejną wyprawę, ale czy ktoś pytał go o zdanie? Garhard stara się opanować sytuację w Wondettel, ale tylko księżniczka Azure może coś zdziałać. Tylko, że ta przepadła bez wieści. Więc jak widzicie - drugi tom to jeszcze więcej wrażeń, jeszcze więcej przygód i tylko starzy, dobrzy bohaterowie pozostają bez zmian.
Jedynym minusem tej powieści jest fakt, że nijak nie można czytać drugiego tomu bez znajomości pierwszej części. Owszem, jeśli się zmusicie to wyciągnięcie z samego drugiego tomu na pewno kilka dobrych momentów, ale wyłącznie przy znajomości obu części poznacie w czym tkwi fenomen. Historia rozpoczyna się w momencie zakończenia wydarzeń z "Krwi i stali" i odpowiada na wiele niedopowiedzeń ze startowej części, więc całość idealnie ze sobą współgra. W powieści zastosowano mnóstwo nazw, które trzeba na spokojnie przyswoić by móc odnaleźć się w całości, szczególnie, że i imiona mają swoją moc - są piękne, ale trudne do zapamiętania. Bo historia kreowana jest właśnie na taką jak kiedyś, klasykę w najlepszej odsłonie a takie lektury na pierwszy rzut oka nigdy nie były łatwe. Niosły jedna ze sobą obietnicę wielkiej przygody, gdy tylko damy im szansę. Tak właśnie jest z serią autora, którą uważam za naprawdę dobrą.
To jakby nowe spojrzenie w klasyczne powieści fantastyczne - z dystansem, bystrym okiem i pewnością w tworzeniu swojej historii. Jacek Łukawski po raz kolejny udowodnił mi, że fantastyka (i to polska!) może wciągnąć do swojego świata na długie godziny i nie wychodzić z głowy nawet po zakończonej lekturze. Takie historie chce się czytać, po takie historie chce się sięgać. Kontynuacja okazała się na historią dorównującą swojej poprzedniczce. Polecam!

