piątek, 10 lutego 2017

"Ostatnia mila" David Baldacci

"Ostatnia mila" David Baldacci, Tyt. oryg. The Last Mile, Wyd. Dolnośląskie, Str. 400

"Prawdę mówiąc, teraz ból nawet sprawiał przyjemność. Jeśli czujesz ból, to znaczy, że żyjesz. To naturalnie może się zmienić."

Trochę potrwało, zanim pojawił się kolejny tom serii pióra Baldacci'ego, a im bliżej było do dnia premiery, tym bardziej nie mogłam się doczekać lektury. Są takie książki, które idealnie trafiają w nasz gust czytelniczy, a seria z detektywem Amosem Deckerem stanowi mój idealny przykład - coś całkowicie niebanalnego w otoczce dobrego kryminału.
  
Seria ma to do siebie, że można czytać ją śmiało bez znajomości wcześniejszych tomów. To rzecz, którą bardzo cenie, bo nie zawsze mam możliwość rozpoczęcia przygody z danym cyklem od pierwszego tomu. W tym przypadku jednak mi się poszczęściło i cieszę się ogromnie, że podążam pokręconą drogą przygód Amosa dosłownie od pierwszej strony. To jedna z tych serii, po którą będę sięgać w ciemno, kiedy tylko pojawi się wizja kolejnych tomów, bo po prostu nie będę mogła tego przegapić - za nic nie ominę kolejnej dobrej przygody.

Amos Decker trochę przypomina mi Sherlocka Holmsa. Nie jest to kluczowe porównanie, więc nie przywiązujcie do niego wagi. To tylko luźna wizja, która pojawiła się w mojej głowie przy pierwszej części cyklu ("W pułapce umysłu"). Główny bohater, detektyw, to postać o tyle niebanalna, że niemal niemożliwa do zaakceptowania - niemal, bo igra sobie z cienką granicą rzeczywistości, jednak ja w pełni kupuję jego postać. Na skutek urazu z przeszłości dziś nie ma rzeczy o której by zapomniał, myśli krążą w jego umyśle nie mając granic i zagrzewają czytelnika do pobudzenia szarych komórek. To doskonała zabawa - gra warta świeczki, w której na równi prowadzimy własne śledztwo razem z Amosem i opierając się na przebłyskach jego pamięci próbujemy ustalić własny przebieg wydarzeń. Główny bohater jest fantastyczną postacią, zbliża się do czytelnika jak tylko to możliwe i choć nie jest łatwo się z nim utożsamić, bo przecież i charakter i talent ma znacznie powyżej przeciętnej, to nie drwi sobie z pobocznego obserwatora a pomaga mu aktywnie uczestniczyć w śledztwie. Uwielbiam go w całego jego osobie - kreacji, charyzmie, otyłej formie sprawiającej, że wydaje się bardziej ludzki.

Postać detektywa przekonała mnie do siebie już w pierwszym tomie, ale to nie jedyne atuty, którymi posługuje się autor. Potrafi rewelacyjnie kreślić sylwetki swoich bohaterów i pomijając samego Amosa warto na moment zatrzymać się przy głównym podejrzanym, oskarżonym o morderstwo swoich rodziców - Melvinie Marsie. To postać z charakterkiem, która dodaje koloru całej fabule swoją nieufnością i grubiaństwem. Można by pomyśleć, że nikt nie ma ochoty zadawać się z podejrzanym o niesamowicie opornym sposobie bycia, ale prawda jest taka, że zaintrygował mnie swoją postacią. Razem z Amosem zbudowali fantastyczną relację, trochę gruboskórną i do dopracowania pomiędzy nimi, ale przez to bardziej wiarygodną.

Przyznaję, że mocno skupiłam się na postaciach, bo to one najbardziej mnie zaintrygowały. Ale nie chcę przy tym umniejszać fabule, która zasługuje na uwagę w równym stopniu co bohaterowie. Rewelacyjnie zaplanowane śledztwo wprowadza czytelnika w wir ślepych zaułków, pościgów i dynamizmu, bez którego całość nie mogłaby zaistnieć. "Ostatnia mila" ma w sobie wszystko to co powinien zawierać doskonały kryminał wymieszany z nutą sensacji - nieoczekiwane zwroty akcji, intrygującą fabułę i całą masę emocji, od których po prostu nie da się oderwać. Jak dla mnie - to powieść jeszcze lepsza od pierwszego tomu. Polecam!

czwartek, 9 lutego 2017

"Następna dziewczyna" Sam Carrington

"Następna dziewczyna" Sam Carrington, Tyt. oryg. Saving Sophie, Wyd. Amber, Str. 352

"Jej oczy są szeroko otwarte i wilgotne od świeżych łez - na twarzy ma ślady po starych. Otwiera usta lekko, ośmiela się wyszeptać słowa, które wrzeszczą w jej głowie.
- Proszę nie zabijaj mnie."

Dwie przyjaciółki, jak zawsze, zapragnęły zamienić sobotni wieczór w niezapomnianą noc. Nikt jednak nie podejrzewa, że ta noc będzie śmiertelnie niezapomniana dla jednej z nich. Dla drugiej - tragiczna, zapadająca w pamięć do końca życia. 

Nie zliczę ile powstało już powieści opartych na podobnym scenariuszu. Nie mam tutaj oczywiście na myśli schematyczności, a po prostu bezmyślność nastoletnich bohaterek, które niczego nie podejrzewając zadają się z nieznajomymi i tworzą idealne scenariusze do krwawych kryminałów. Jest w tym pewien przekąś, bo jako czytelnik lubię takie historie i mam w głowie przynajmniej pewien pogląd na to co może się wydarzyć, kiedy bez zastanowienia wychodzimy w nieznany świat nocy. 

Główna bohaterka, przykład dziewczyny, która nie spodziewa się najgorszego, w sobotnią noc zostaje przywieziona do domu przez policjantów. Nie pamięta nic z wcześniejszych wydarzeń i tym bardziej nie wie co stało się z jej przyjaciółką. Sophie nie potrafi wyjaśnić, dlaczego zostaje znalezione ciało drugiej dziewczyny. Jednak z każdym kolejnym dniem zaczyna przypominać sobie co raz więcej, a przerażające przebłyski wspomnień przychodzą wtedy, gdy tajemnicze maile. Więc pojawia się oczywiste pytanie - czy tym razem Sophie stała się ofiarą mordercy?

Sophie jest dobrą główną bohaterką. Radzi sobie z całą sytuacją na swój sposób, ale nie historyzuje szczególnie, nie przyprawia o zawrót głowy niepoważnymi decyzjami - po prostu próbuje się jakoś odnaleźć w całej tej sytuacji. Element grozy pojawia się w momencie, gdy odkrywa, że jej życie nie jest bezpieczne. Przebłyski wspomnień są drastyczne i wywołują u czytelnika poczucie niepewności, szczególnie gdy dochodzi do tego wszystkiego jeszcze motyw tajemniczych wiadomości. Jak na dłoni widać, że prześladowca nie ma zdrowej psychiki i sam chce czegoś, co nie do końca zostało sprecyzowane. Więc jak to jest walczyć z osobą chorą psychicznie, która nie cofnie się przed niczym? Jak się okazuje walka ta wymaga wielu prób odwagi i to decyduje o tym jak wypadnie w oczach czytelnika główna bohaterka. 

"Następna dziewczyna" to książka utrzymana w klimacie niepewności, który zapewne miał pobudzić wyobraźnię czytelnika. Na mnie to nie do końca podziałało, bo w połowie historii udało mi się rozgryźć tożsamość mordercy. Nie mogę jednak napisać że książka mnie rozczarowała - klimat jest przyjemny, atmosfera momentami (gdy wymaga tego sytuacja) ciężka a i miejsce na niewielkie momenty zaskoczenia również się znalazło. To dobrze skonstruowana, ciekawa powieść, z gatunku tych niższej klasy kryminałów pomieszanych z thrillerami, które mile zapełniają nasz wolny czas. Jesteście ciekawi kto wygra wyścig ze śmiercią? A może macie ochotę zajrzeć do źródła problemów, zakorzenionego daleko w przeszłości? Sam Carrington spisał się naprawdę dobrze i ja z lektury jestem zadowolona.