piątek, 17 lutego 2017

"Gdy mrok zapada" Jørn Lier Horst

"Gdy mrok zapada" Jørn Lier Horst, Tyt. oryg. Når det mørkner, Wyd. Smak Słowa, Str. 199

"Podobało mu się stawianie tych drobnych kroczków, które stopniowo zbliżały go do odpowiedzi. Zupełnie jak prawdziwe śledztwo."

Powieści Horsta wydawane są u nas w dość zaskakującej kolejności, bynajmniej nie chronologicznej. A jako, że autor pisze bardzo sympatyczny cykl kryminałów w roli głównej z Williamem Wistingiem żałuję, że nie mogę rozpocząć tej historii od pierwszego tomu. Dla mnie motyw prywatnego życia detektywa/policjanta cyklu jest kluczem do tego czy będę kontynuowała czytanie kolejnych tomów. Tak się jednak złożyło, że zaczęłam swoją przygodę z Wistingiem od dziesiątego tomu serii i starszy pan przypadł mi do gustu na tyle, że chętnie sięgam po wszystkie tomy książek Horsta, przymykając oko na kolejność wydawania.

"Gdy mrok zapada" to jedenasty tom serii, ale bardzo niepozorny - liczy sobie zaledwie dwieście strony, na których akcja jak to w przypadku Horsta rozwija się ze strony na stronę.  Jednak jest to chyba najistotniejsza część cyklu jaka wpadła mi w ręce, ponieważ sięga do roku 1983, gdzie pojawił się młody William i natrafiając na stare, zabytkowe auto podziurawione kulami rozpoczął swoje pierwsze śledztwo. Ta przyjemna podróż w czasie przybliżyła mi postać policjanta za jego lat młodości i pierwszych kroków zawodowej kariery. Tym samym fabuła zmieniła trochę moje postrzeganie Williamia, który wcześniej malował mi się jako pewny siebie, może nawet trochę nieobliczalny człowiek, który rozwiąże każdą zagadkę. Okazało się, że on także był kiedyś nowicjuszem, który nie wiedział co ze sobą zrobić i dział kryminalistyki śledczej był dla niego czarną magią. Tak właśnie poznałam nowe oblicze jednej z ciekawszych postaci w świecie literatury kryminalnej. 

Jørn Lier Horst tworzy swoją serię w doskonałym, norweskim klimacie, który idealnie wpasował się w rozgrywane wydarzenia. Tym razem nie otrzymałam skomplikowanej fabuły, bo jako prequel książka ta ma za zadanie przybliżyć postać Wistinga od strony jego natury i talentu śledczego. Nie mniej bawiłam się doskonale śledząc jego pierwsze kroki w nowym świecie. William zostaje odsunięty od śledztwa, bo starsi stażem koledzy z pracy nie mieli potrzeby dopuszczać go do śledztwa. A jednak za sprawą przyjacielskiej przysługi odnalazł nowy trop, którym zaczął podążać i mógł utrzeć nosa wszystkim tym, którzy myśleli, że są lepsi od niego. Tak właśnie narodziła się jego legenda.

W tej powieści cofamy się trzydzieści trzy lata wstecz, gdzie wszystko z perspektywy głównego bohatera wydaje się nowe i nawet trochę przytłaczające. Czytelnik na własnej skórze odczuwa jak to jest zaangażować się w policyjne śledztwo i sama przekonałam się, że nie łatwo jest rozgryźć coś, co na pierwszy rzut oka wydaje się śledztwem bez żadnego konkretnego punktu zaczepienia. Przyznaję, że tak jak pozostali, na moment zwątpiłam w młodego Williama. To doskonała zabawa, pomysł i ukłon w stronę fanów serii - "Gdy mrok zapada" wyjaśnia zapomniane kwestie, przywołuje postać bohatera, którego znamy i cenimy i wciąż cieszy dopracowaniem oraz widocznym talentem autora.

czwartek, 16 lutego 2017

"Niepiękna" Madeline Sheehan

"Niepiękna" Madeline Sheehan, Tyt. oryg. Unbeautifully, Wyd. Czwarta Strona, Str. 374

"- Szczęśliwa - dokończyłam bez tchu. Byłam tak podekscytowana, że omal nie wyszłam z siebie."

Danny i Ripper nigdy nie spodziewali się, że ich drogi przetną się w tak zaskakującym miejscu. Oboje doskonale wiedzieli do czego zostali powołani i znali własne priorytety, więc nikt nie przypuszczał, że jedno spotkanie wywróci ich świat do góry nogami. Ale uczucie jakie rodzi się między nimi nie ma nic wspólnego z subtelną miłością, która rozczula serce. To seria niefortunnych wydarzeń, która rozkłada na łopatki i zagrzewa o boju. Łącząca tych dwoje więź przypomina walkę na śmierć i życie, w której nie ma wygranych ani przegranych. Tylko czy to możliwe? 

Sheehan napisała powieść, która wzbudziła wiele kontrowersji. Z jednej strony "Niepokorna", czyli pierwszy tom cyklu wywołał burzę pozytywnych opinii, ale z drugiej pojawiły się też słowa oburzenia. Wcale się nie dziwię, bo to historia tylko dla wybranych. Drugi tom jest dokładnie taki sam, co śmiało mogę przedstawić jako znak rozpoznawczy twórczości autorki - powołuje ona do życia bardzo dynamicznych bohaterów, porywczych, żywiołowych, którzy nie boją się ostrych słów i jeszcze ostrzejszych czynów. Może budzić to wiele sprzecznych emocji - z jednej strony nie można oderwać się od losów bohaterów, ale z drugiej jednak ma się świadomość, że całość mocno balansuje na granicy dobrego smaku.

Niewątpliwie to dobrze przemyślana historia. Podobnie jak pierwsza powieść wprowadza nas do świata motocyklowych gangów, w których członkowie mają sobie wiele do zarzucenia i gdy przychodzi do konfrontacji dwóch drużyn - lepiej nie stać im na drodze. To brutalny świat ludzi, którzy żyją nim od zawsze i dlatego dobrze się w nim odnajdują. Danny ze swoją słodyczą burzy mury tego schematu i próbuje wykluczyć się z gangu, choć to trudne zadanie, gdy ma się za ojca samego przywódcę. Gdy na jej drodze pojawia się Ripper, trudno powiedzieć czy to szczęście czy tylko pechowe zrządzenie losu. Ich relacja w żaden sposób nie przypomina uroczego, nastoletniego zauroczenia, bo jest dokładnie taka sama jak świat w jakim funkcjonują - porywcza i budząca zgorszenie. A jednak wciąż ma się ochotę na więcej.

Seria Madeline Sheehan wywołuje pożar, który ugasić może tylko kolejna porcja przygód bohaterów. Jest w tej historii coś takiego, co nie pozwala jej odłożyć choćby na minutę, jakby od tego zależało nasze życie. A przecież tak nie powinno być, bo to książka idąca ramię w ramie ze zgorszeniem. Nie ma co ukrywać - to bardzo niegrzeczna historia i mam wrażenie, że to dopiero początek. Autorka fantastycznie zakończyła wątek dwójki bohaterów z pierwszego tomu i tym samym pokazała, że ma pomysł na swoje historie. Więc pozostaje pytanie - czym zaskoczy nas w kolejnym tomie?