"Horyzont" Marek Stelar

 

"Horyzont" Marek Stelar, Wyd. Filia, Str. 368

 

Horyzont jest granicą widzialności.

 

Trudna przeszłość upomina się o uwagę w najmniej spodziewanym momencie. Czy wszyscy wywołani do tablicy udźwigną konsekwencje?

Wszystko zaczyna się niewinnie, jeśli sprawę potencjalnego samobójstwa można opisać w ten sposób. Składamy wszystko jednak na los, błędnie podjęte decyzje, nie na w pełni przemyślaną intrygę. A jednak to ona prowadzić nas będzie przez ten niezwykle klimatyczny thriller psychologiczny, snując podszepty, wprowadzając w ślepe korytarze, budując napięcie aż strzelające od iskier. Marek Stelar doskonale wie gdzie uderzyć, by jednocześnie wzbudzić zachwyt oraz niedowierzanie i stosuje ten zabieg w swojej najnowszej powieści od której nie sposób się oderwać. 

W Świnoujściu ktoś odnajduje na w pół zatopiony jacht a w nim zwłoki Jacka Hankego. Według samobójczego listu mężczyzna odebrał sobie życie mimo niedokończonych spraw. I to budzi niepokój aspirant Gośki Podrzyckiej, szczególnie, że w okolicy zaczynają ginąć ludzie związani z Hankiem. Trop prowadzi do przeszłości oraz pewnej rosyjskiej dziewczynki, której imię nadano odnalezionemu jachtowi.

Wiele niewiadomych łączy się w fabularną zagadkę idealną dla tych, którzy uwielbiają czytać pomiędzy wierszami. Najpierw zostajemy poinformowani o sytuacji, by tuż po tym nasze wstępne założenia zostały zrównane z ziemią, gdy kolejno odkrywane fakty zaczną wychodzić na światło dnia. Skomplikowane kreacje bohaterów dopełnią całości, gdy zaoferują nam prawdę ukrytą w półsłówkach, a jak się później okaże, ich historia poparta będzie ponadczasowymi wartościami idealnymi do głębszej analizy. Wszystko w tej historii miało więc swoje uzasadnienie, począwszy od odpowiednio poprowadzonego tematu, gęstej atmosfery czy różnorodnych emocji, przez postacie z krwi i kości aż do samej dynamicznej akcji. Prowadzone śledztwo przez zaangażowane służby zostało przedstawione w sposób jasny, typowy dla laika, ale pozbawiony naiwnej otoczki w ten sposób uciekając od przerwania wiarygodności a tajemnica umieszczona w przeszłości, przełamująca granice miejsca idealnie dopełniła dzieła. 

Książka, która czyta się sama, dynamiczna, pomysłowa, oparta na prozie życia a jednak jedyna w swoim rodzaju. Mocny thriller psychologiczny, którego mocną stroną są przede wszytskim wątki związane z ludzką naturą. Lektura w sam raz na długie jesienne wieczory, dla której polecam zarezerwować sporo wolnego czasu, ponieważ trudno oderwać od niej myśli i nie podążać ścieżką wyznaczoną przez autora. Dla mnie - rewelacja! 

"Zima o poranku. Opowieść dziewczyny z warszawskiego getta" Janina Bauman

 

"Zima o poranku. Opowieść dziewczyny z warszawskiego getta" Janina Bauman, Tyt. oryg. Winter in the morning, Wyd. Poradnia K, Str. 350

 

Podczas wojny pisała i czytała wszystko, co wpadło jej w ręce.

 

Zafascynowana słowem pisanym szukała pocieszenia w książkach, gdy piekło dookoła niej nabierało rozpędu. Po latach spisała swoje wspomnienia pokazując każdemu z nas jak ważne jest dostrzeganie ulotności chwili. 

Wiele powstało książek na temat wojennych realiów, wiele pierwszoosobowych relacji związanych z prywatnymi doświadczeniami. A jednak każda nowa historia to osobna odsłona tych trudnych doświadczeń, pozwalająca nam pogłębić świadomość oraz spróbować postawić się na miejscu bohaterów. Uważam, że powyższa publikacja to lektura dedykowana każdemu czytelnikowi gotowemu na to, by zmierzyć się z wszechobecnym niebezpieczeństwem, ponieważ została napisana w niezwykle osobisty sposób, emocjonalny, szczery, dojrzały i tak inteligentny, że całość pozostaje w głowie na długo po zamknięciu ostatniej strony. 

Janina miała zaledwie trzynaście lat, gdy straciła ojca. Później było tylko gorzej, gdy wraz z matką i siostrą trafiły do getta. Cudem uniknęły zagłady, chociaż strach, głód i choroby naznaczyły ich swoim piętnem. Uciekły a ich tułaczka wydawała się nie mieć końca o czym autorka pisze otwarcie, bez owijania w bawełnę.  

Straszny jest fakt, że te wszystkie historie dotyczące Żydowskiego piekła są boleśnie podobne. Każda relacja, jedna za drugą, wydaje się opisywać ten sam sposób myślenia, działania, unikania bliskiej śmierci. A jednak czytamy kolejne pamiętniki, biografie, opisy, doszukujemy się indywidualności w całej tej makabrycznej otoczce i wiemy, że wszystko uderza w formę człowieczeństwa, tą związaną z wolą walki i przetrwania oraz tą pozbawioną zahamowań. Sądzę jednak, że potrzebujemy każdej nowej treści jako przypomnienia o niesprawiedliwości, szczególnie tak silnie wpływających na serce i rozum czytelnika jak lektura od Janiny Bauman, ponieważ zawarte w tekście emocje oraz cała prostota tych niełatwych wspomnień wydają się jeszcze bardziej podbijać stawkę. Dziennik, który cudem przetrwał wojnę dziś pokazuje cały przekrój ludzkich zachowań, od szokującej bezinteresowności po pomoc wymagającą zapłaty. W ten sposób otrzymujemy nie tylko ważną książkę w samej swojej formie, ale przede wszystkim wartą głębszej analizy lekcję życia pod kątem obserwacji pojedynczej jednostki.

Przejmująca historia bohaterki na miejscu której mógł znaleźć się każdy z nas. Dawne czasy nie zwalniają nas z odpowiedzialności, z tego, by dostrzegać człowieka w człowieku. "Zima o poranku" to przejmujący dziennik dyktowany prawdą, realnością oraz silnymi emocjami, angażujący na wiele niezapomnianych wieczorów, który wypełni nasz umysł pytaniami na które odpowiedzi znajdziemy wewnątrz nas samych.