środa, 8 lutego 2017

Przedpremierowo: "Zatracenie" Kathryn Taylor

"Zatracenie" Kathryn Taylor, Tyt. oryg. Verloren, Wyd. Akurat, Str. 368
PREMIERA: 15 lutego 2017r.

"Prawda nie zawsze wygląda tak, jak przedstawiają ją gazety. Często jest znacznie bardziej... skomplikowana."

Seria Barwy miłości pojawia się w trzecim tomie już z innymi bohaterami. To dobrze, bo uważam, że historia Grace i Jonathana została zamknięta i nie ma potrzeby rozbudowywać tego wątku. Tym razem w roli głównych bohaterów odnalazła się nowa para - Sophie i Matteo.

Książki pisane przez Kathryn Taylor gościły w mojej biblioteczce nie jeden raz. Przeczytałam wszystkie jej powieści przełożone na język polski i mogę śmiało napisać, że wiem już na co stać autorkę. Dlatego bardzo ucieszyła mnie wiadomość, że choć seria Barw miłości będzie kontynuowana, to poznamy w niej losy nowych bohaterów. Znacie to poczucie zniechęcenia do serii, którą lubicie, a która zaczyna już ciągnąć się w nieskończoność? Ja niestety znam i cieszę się, że Taylor wie, kiedy trzeba coś przerwać. Dlatego w momencie gdy czytałam przedostatni tom tej serii zakończyłam przygodę z poprzednimi bohaterami i nie miałam zamiaru do nich wracać. Szczególnie, że Grace nie trafiła do grona moich ulubionych bohaterek, bo jej charakter kompletnie mnie nie kupił. To przełożyło się trochę na obawy wobec nowej głównej postaci - Sophie. Pojawiły się w mojej głowie pytania: czy będzie tak samo niekonsekwentna w swoich wyborach jak jej poprzedniczka? Czy też zatraci się w miłości na tyle by stracić poczucie zdrowego myślenia? Na szczęście moje obawy okazały się zbędne, bo Sophie to zdecydowanie bohaterka z wyższej klasy.

Powieść utrzymana jest w schematach typowej powieści erotycznej i tutaj chyba już nic nie da się zrobić. Autorzy tego gatunku uparcie dążą do upodobnienia swoich powieści do Grey'a i zapominają, że pisanie książek daje możliwie nieskończone horyzonty do kreowania fabuły. Nie wiem dlaczego Taylor uparła się na trzymania swoich męskich postaci w bardzo zbliżonej postaci do Grey'a, ale tak niestety jest i to chyba jedyny minus tej powieści, na który chcąc nie chcąc trzeba przymknąć oko. Bo całość jest naprawdę dobra i warta przeczytania. Matteo to człowiek, który nie łatwo pokazuje uczucia i kryje się za maską obojętności. Wiadomo - jedyna Sophie potrafi do niego trafić i krok po kroku próbuje zbudować z nim konkretną relację, jednak im bardziej ona się stara, tym mocniej on się od niej oddala. To ciekawy kierunek w fabule, bo chociaż miałam świadomość, że Matteo skrywa jakiś sekret i właściwie domyślałam się co to może być, świetnie bawiłam się podążając tropem tajemnicy razem z Sophią. Dodało to tej historii pazura, nie skreśliło jej do typowej powiastki z nacechowaniem scen erotycznych, a po prostu zmieniło kierunek i poprowadziło czytelnika przez powieść z subtelnie nakreślonymi zasadami. Bądź co bądź - ustalonymi przez samego Matteo.

Jak na gatunek przystało, jest to przede wszystkim powieść kierowana do pełnoletnich czytelników. Pojawiają się w niej sceny, których zabraknąć nie mogło, ale nie są one szczególnie wyniosłe, nie gorszą, nie balansują na krawędzi. Mogłabym nawet napisać, że autorka trochę się wstrzymała z całym tym erotyzmem w fabule i odpuściła - na szczęście dla czytelnika, który bardziej zaangażował się w nić uczuć powstałą między główny bohaterami niż fizycznym pożądaniem. Wszystko się ładnie zrównoważyło, szczególnie że bohaterowie naprawdę dobrze wypadli w swoich rolach - Sophie to zadziorna kobieta, która wie czego chce i nie boi się zawalczyć o swoje, a Matteo - profesor sztuki - działa na nerwy - ale tak przyjemnie - i powoli odkrywa zakamarki swojej natury.

Podsumowując, "Zatracenie" to chyba najlepsza część serii. Doskonale bawiłam się podczas czytania, nie znalazłam minusów w kreacji głównych bohaterów, ba! nawet ich polubiłam. Jedynie schematyczność trochę dała mi w kość, bo chciałabym w końcu przeczytać o czymś nowym. O ile tutaj akcja rozgrywa się w Rzymie i czytelnik może poczytać trochę o dziełach sztuki, to jest to bardzo skąpo nakreślony wątek, stanowiący jedynie tło dla konkretnych cech gatunku. Dlatego polecam historię nie tylko fanom serii, ale i każdemu kto ma na nią ochotę, bo spokojnie możecie rozpocząć przygodę z tym tomem bez znajomości poprzednich dwóch części.

wtorek, 7 lutego 2017

"Odpowiedz, jeśli mnie słyszysz" Ninni Schulman

"Odpowiedz, jeśli mnie słyszysz" Ninni Schulman, Tyt. oryg. Answer If You Hear Me, Wyd. Amber, Str. 368

"Człowiek potrafi dać sobie radę lepiej, niż mu się wydaje."

Czas polowań. Łosie nie czują się już bezpiecznie. Tylko czy tylko one są zagrożone? A co jeśli dojdzie do planowanej tragedii?

Hagfors to typowe małe miasteczko ze swoją społecznością o ściśle uzgodnionych zasadach. Nie dzieje się w nim nic szczególnego, bo każdy wie jak powinien postępować. Więc dzień polowania na łosie miał być taki jak zawsze - poukładany i uporządkowany w każdym calu. Ściśle wybrana grupa osób, wyposażona w krótkofalówki i strzelby miała tylko zaingerować w populację zwierząt i nie wzbudzać żadnej sensacji. Nikt jednak nie podejrzewał, że dzień ten skończy się tragicznie i rozpocznie wyścig pomiędzy mordercą a mieszkańcami miasteczka.

Przyznaję - pomysł na fabułę całkiem ciekawy. Polowanie zmienia się w śmiertelną tragedię, gdy podczas wyprawy zostaje zabity jeden z uczestników, a pozostali nie chcą przyznać się do oddania strzału. Nikt nie wie kto strzelał, jednak oczywiste jest, że mężczyzna nie żyje. W tym samym czasie czternastoletnia córka zamordowanego ginie bez śladu. Nie wiadomo co tak naprawdę się wydarzyło, wiadome jest tylko jedno - to nie może być przypadek. Dużym plusem jest też świadomość, że krąg podejrzanych zamyka się jedynie w uczestnikach polowania, więc cała fabuła skupia się właśnie na tych osobach i stopniowo przybliża ich postacie. Sama zabawiłam się w typowanie sprawcy i pech chciał, że udało mi się trafić, więc nie spotkało mnie szczególne zaskoczenie w finale, ale zabawa podczas czytania była naprawdę dobra.

Jedynym minusem dla tej historii okazała się postać dziennikarki, Magdaleny, która jak wiem pojawia się we wcześniejszych tomach z serii. Warto byłoby poznać wszystkie książki Ninni Schulman, żeby móc lepiej rozeznać się w rozgrywanych wydarzeniach, nie jest to jednak warunek konieczny. Magdalena jest postacią niesamowicie irytującą, drażniącą, która nie potrafi zrozumieć, że czasami zasady moralne są święte. Swoją postawą postać tej bohaterki zrobiła czarny marketing dziennikarzom. Nie pierwszy raz w kryminałach policja i dziennikarze idą ramię w ramię, a połączenie to zazwyczaj jest najlepsze do tego by jak najszybciej odnaleźć sprawcę. Tym razem jednak Magdalena nie zdobyła mojego uznania i cieszę się, że nie było jej zbyt wiele w fabule.

"Odpowiedz, jeśli mnie słyszysz" to bardziej kobiecy kryminał, na wzór skandynawskich powieści, gdzie prym wiedzie przede wszystkim powieść obyczajowa z domieszką morderstwa. Nie ma tutaj krwawych scen, nie ma też dużego elementu zaskoczenia. To taka powieść do umilenia sobie wieczoru, gdzie w duecie z kubkiem gorącej herbaty będziemy mogli oddać się nieskomplikowanej lekturze. Polecam przede wszystkim fanom historii ciekawych, ale bez dreszczyka emocji, czyli tym, którzy chwalą się słabymi nerwami. Myślę, że ta powieść jest właśnie dla Was - a pozostałym pozostawiam decyzję do podjęcia. Skusicie się?